death by popcorn

Melancholia

2012-01-09T02:09:00.010+02:00

Τίτλος: Melancholia
Έτος: 2011
Σκηνοθέτης: Lars von Trier
Info: Imdb, WikiPedia

Θα προσπαθήσω να κάνω ένα πολύ σύντομο review στο Melancholia, την τελευταία μέχρι στιγμής, ταινία του Trier που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές από το διεθνή τύπο.

Η πανέμορφη Kirsten Dunst υποδύεται μια γυναίκα που πάσχει από χρόνια κατάθλιψη. Η δυνατότερη ψυχολογικά αδερφή της (Charlotte Gainsbourg) βρίσκεται πάντα στο πλευρό της σε όλες τις ευχάριστες αλλά και τις δυσάρεστες στιγμές της ζωής. Όταν όλα θα πάνε στραβά στο γάμο της πρώτης, η Charlotte θα αναλάβει να προστατεύσει την αδερφή της από τους απερίσκεπτους γονείς, το μεγαλομανιακό αφεντικό, αλλά και την αυτοκαταστροφική μανία της Kirsten, με κόστος όμως την οικογενειακή της ευτυχία.

Φανταστείτε δύο κόσμους. Τον κόσμο της λογικής όπου τα άτομα με κατάθλιψη παλεύουν για να κρατήσουν σε ισορροπία τις κοινωνικές τους σχέσεις και τον κόσμο της κατάθλιψης όπου η oποιαδήποτε λογική συμπεριφορά φαίνεται μάταια / δίχως νόημα. Ο Trier μέσα στην ταινία μεταφέρει τους χαρακτήρες από τον πρώτο κόσμο στο δεύτερο. Δημιουργώντας μια τραγική συγκυρία στο φυσικό κόσμο (ένας πλανήτης πρόκειται να συγκρουστεί με τη Γη) ο θεατής μπαίνει στην ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα της Kirsten. Τελικά η καθόλα λογική μάχη για τη ζωή που δίνει η Charlotte φαντάζει πλέον ως παράλογη/μάταια συμπεριφορά. O σύζυγός της, που μέχρι εκείνη τη στιγμή παρουσιάζεται σαν το βράχο της οικογένειας, γίνεται ο πρώτος που θα αναζητήσει έξοδο από την τρέλλα..

Η ταινία έχει πολύ ωραία φωτογραφία. Τα βραδυνά πλάνα είναι εξαιρετικά. Η μουσική παίζει το συνοδευτικό ρόλο που παίζει σε όλα τα έργα του Trier, χωρίς να καταφέρει όμως να βοηθήσει τα σημεία που χρειάζονται δραματουργική υποστήριξη. Δε ξέρω γιατί, αλλά οι Ασιάτες φαίνεται να τα καταφέρνουν καλύτερα με την κλασσική μουσική :-) Επίσης, θα βοηθούσε το θεατή αν καθόλη την ταινία (και ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος) ακούγονταν περισσότεροιι ήχοι από το γύρω περιβάλλον. Θα μας άφηνε να συνδεθούμε πιο εύκολα με τον πανικό της Kirsten στο πρώτο μέρος και της Charlotte στο δεύτερο.

Η ταινία είναι καλή και αξίζει να τη δείτε στις αίθουσες. Θα έλεγα ότι το σύνηθες πρόβλημα του Trier, ότι σπρώχνει δηλαδή επίτηδες το θεατή σε μια συγκεκριμένη ψυχολογική κατάσταση επειδή δε του βγαίνει κάτι στο σενάριο ή στις ερμηνείες, δεν είναι τόσο έντονο σε αυτή την ταινία. Eπίσης το φανταστικό στοιχείο δεν σε αποσπά από την πλοκή και το ξεδίπλωμα των χαρακτήρων, το οποίο μέχρι τώρα ήταν άλλο ένα πρόβλημα του συγκεκριμένου σκηνοθέτη. Οπότε τι έχουμε; Έχουμε έναν ώριμο Trier να παρουσιάζει με αλληγορικό τρόπο τις ανθρώπινες σχέσεις κάτω από το πρίσμα της κατάθλιψης. Τι λείπει; Ίσως η bergman-ική διαλεκτική πάνω στις όχι και τόσο απλοϊκές σχέσεις αυτών των ανθρώπων. What you see is pretty much what you get :-)

Καλή μας χρονιά!

The Turin Horse

2011-05-04T15:39:00.008+03:00

Τίτλος: The Turin Horse

Έτος: 2011

Σκηνοθέτης: Bela Tarr

Info: Imdb, WikiPedia

"Πιθανότατα κάνω ταινίες για να προκαλέσω την τύχη, για να είμαι ταυτόχρονα ο πιο ταπεινωμένος και για λίγες μόνο στιγμές, ο πιο ελεύθερος άνθρωπος στον κόσμο. Απεχθάνομαι τις ιστορίες, καθώς παραπλανούν τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι κάτι έχει συμβεί. Στην πραγματικότητα, τίποτα δε συμβαίνει, καθώς γλιστράμε από τη μια κατάσταση στην άλλη. Γιατί σήμερα υπάρχουν μόνο καταστάσεις, όλες οι ιστορίες έχουν γίνει χυδαίες και μπανάλ. Το μόνο που απομένει είναι ο χρόνος. Αυτός είναι πιθανότατα το μόνο γνήσιο πράγμα - ο χρόνος αυτός καθαυτός: τα χρόνια, οι μέρες, οι ώρες, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα. Και ο φιλμικός χρόνος έπαψε να υπάρχει από τη στιγμή που το ίδιο το φιλμ έπαψε να υπάρχει. Ευτυχώς, δεν υπάρχει αυθεντική φόρμα ή μια κυρίαρχη τάση. Κάποιο είδος μαζικής συνειδητοποίησης, μια αμαζήτηση της δικής μας ψυχή, θα μπορούσε να ελαφρύνει την κατάσταση, ή να μας σκοτώσει". Bela Tarr

"Τορίνο, 3 Ιανουαρίου 1889: ο Φρίντριχ Νίτσε, βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού που διαμένει, στην οδό Κάρλο Άλμπερτ 6. Όχι μακριά από αυτόν, ο οδηγός ενός δίτροχου κάρου έχει πρόβλημα με το πεισματάρικο άλογό του. Όσο κι αν το τσιγκλά, το άλογο αρνείται να κουνηθεί και τότε ο οδηγός χάνει την υπομονή του και αρχίζει να το μαστιγώνει. Ο Νίτσε μπαίνει στη μέση με φούρια για να δώσει τέλος σε αυτή τη βίαιη σκηνή, αγκαλιάζοντας το λαιμό του αλόγου και κλαίγοντας. Ο σπιτονοικοκύρης του, τον παίρνει μέσα στο σπίτι, τον βάζει να ξαπλώσει ακίνητο και σιωπηλό για δύο μέρες, μέχρι που ο Νίτσε θα μουρμουρίσει τα απαραίτητα τελευταία του λόγια και θα ζήσει για ακόμα 10 χρόνια, βουβός και παράφρων, με τη φροντίδα της μητέρας του και των αδελφών του. Δεν γνωρίζουμε τι απέγινε το άλογο."

Αυτά ακριβώς, είναι τα εισαγωγικά λόγια του Bela Tarr, στην αρχή της ταινίας του, που πιάνει την αφήγηση αμέσως μετά από αυτά τα γεγονότα και αποτελεί μια συγκλονιστική περιγραφή της δύσκολης ζωής του οδηγού του κάρου, της κόρης του και του αλόγου. Δείχνοντας μας, πως τρία απλά πράγματα, ένας αγρότης, μια κόρη και ένα γέρικο και κουρασμένο άλογο, μπορούν να συνθέτουν μια τραγική ιστορία...

Όπως δυστυχώς έχει ανακοινώσει ο ίδιος ο Ούγγρος σκηνοθέτης, αυτή είναι η τελευταία του ταινία. Κι εδώ, συνεργάζεται ξανά με τον συν-σεναριογράφο του, τον συγγραφέα Laszlo Krasznahorkai, στο σενάριο του "Αλόγου του Τορίνο".

Η λιτότα της ταινίας, φτάνει στο έπαρκο, για να τονίσει την αίσθηση του θανάτου, τη μοναξιά, την τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης, μέσα από τη ζωή δύο απλών ανθρώπων που ο σισύφειος αγώνας τους για επιβίωση, συνδέετεαι με την σκληρή και πεζή καθημερινότητα.

Τα φιλμ του Bela Tarr, αντί να λέμε ότι είναι ασπρόμαυρα θα ταίριαζε καλύτερα αν λέγαμε πως συνδυάζουν το σκοτεινό γκρίζο με το φωτεινό γκρίζο. Κάποτε, ρώτησαν τον Tarr, γιατί το γκρι, κυριαρχεί στις ταινίες του, κι αυτός τους απάντησε: "Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα. Λένε, πως η ζωή είναι πολύχρωμη, όμως για κοίτα γύρω σου!".

Παρόλη την πεσιμιστική αυτή διάθεση του ίδιου του καλλιτέχνη, πρέπει να παραδεχθώ, πως η τέχνη του Bela Tarr, με γεμίζει χαρά. Αισθηντική χαρά βέβαια, καθώς μιλάμε για έναν σημαντικό σκηνοθέτη, με τόση δύναμη, που μπορεί να συνθέσει πανέμορφες όσο και περίπλοκες κινήσεις της κάμερας, χωρίς να πέφτει στην παγίδα των εύκολων λύσεων της μανιέρας.

Τα φιλμ του Tarr, είναι ένα σύνολο χειρονομιών, βλεμμάτων, φωνών, κορμιών και τοπίων. Αν αγαπάω τις ταινίες του Tarr, είναι γιατί πήρε τοις μετρητοίς τη σκέψη πως η γνώση στην κινηματογραφική τέχνη, δημιουργείται μέσα από την τέχνη, του να βλέπεις. Πιστέψε με, το να παρακολουθείς μια ταινία, δεν είναι σε καμία περίπτωση μια εύκολη διαδικασία. Το βλέμμα, πρέπει να ενοχλείται όσο το δυνατό λιγότερο από άχρηστα στοιχεία.

Αυτή ακριβώς η σύνδεση, είναι που ενοποιεί τα πάντα με μια κίνηση και γίνεται πιο αισθητή μέσα από τις αργές, μακριές, συχνά καμπυλωτές κινήσεις της κάμερας που κινείται από αντικείενο σε αντικείμενο, χωρίς να σταματά. Αγγίζει έτσι απαλά τον κόσμο από κοντά, ενώ ταυτόχρονα τον παρατηρεί συνολικά. Ο Tarr, χρησιμοποιεί όσο μπορεί λιγότερα πλάνα γιατί κάθε συγκόλληση του φιλμ, είναι ταυτόχρονα κι ένα κόψιμο, ένα σκίσιμο στο ύφασμα της ζωής.

Ο Bela Tarr, είναι ένας ιδιαίτερα αγαπητός, προσωπικά, καλλιτέχνης, όχι μόνο για τη μοναδική φύση των ταινιών του, αλλά και για τις ασυμβίβαστες μεθόδους του. Χρειαζόμαστε, πραγματικά τις ταινίες του Tarr, για να θυμόμαστε εν τέλει, ότι είμαστε ζωντανοί...

The Rules of the Game

2010-01-05T11:25:00.010+02:00

Τίτλος: The Rules of the Game
Έτος: 1939
Σκηνοθέτης: Jean Renoir
Info: Imdb, WikiPedia

Χρόνια πολλά φίλοι και ευτυχισμένο το 2010 με πολλές και καλές προβολές. Μετά από μια μικρή αποχή, λόγω κυρίως των κινηματογραφικών φεστιβάλ αλλά και άλλων υποχρεώσεων, επανέρχομαι δριμύτερος και τι καλύτερο γι’ αυτό, από μια κλασσική ταινία που ξαναείδα πρόσφατα. Πάμε λοιπόν να ξεκινήσουμε τη νέα μας κινηματογραφική χρονιά… and action!

“Ο «Κανόνας του Παιχνιδιού» μαζί με τον «Πολίτη Κέην» είναι αναμφίβολα τα δύο φιλμ που πυροδότησαν τις καριέρες των περισσοτέρων σκηνοθετών. Αντί να απολαμβάνουμε ένα ολοκληρωμένο προϊόν που παραδίδεται για να ικανοποιήσει την περιέργεια μας, νιώθουμε πως είμαστε παρόντες στην ίδια τη δημιουργία του φιλμ, σχεδόν νομίζουμε πως βλέπουμε τον Renoir να οργανώνει τα πάντα ενώ συγχρόνως παρακολουθούμε την προβολή. Για μια στιγμή σκεφτόμαστε: «Θα περάσω και αύριο να δω αν όλα εξελιχθούν με τον ίδιο τρόπο». Κι αυτός είναι ο λόγος που μπορούμε να περάσουμε μερικές από τις καλύτερες βραδιές μας βλέποντας τις ταινίες του”. François Truffaut

Ο σκηνοθέτης Jean Renoir έχοντας μόλις ιδρύσει την ανεξάρτητη εταιρία παραγωγής Nouvelle Edition Francaise, αναλαμβάνει ως παρθενική του παραγωγή την ταινία σταθμός για τον γαλλικό και όχι μόνο κινηματογράφο, που ακούει στο όνομα “Κανόνας του Παιχνιδιού” το 1939. Ο σκηνοθέτης είχε αρχικά συλλάβει την ταινία ως μια ψυχαγωγική κωμωδία τρόπων, υπό τη σκιά ενός πολέμου που επρόκειτο να ξεσπάσει και απειλούσε την Ευρώπη, τελικά όμως, διάλεξε ένα πιο σκοτεινό αφηγηματικό μονοπάτι.

Όλα ξεκινούν σαν μια ελαφριά φάρσα, μια παιχνιδιάρικη κωμωδία δωματίου, στην οποία τα φλερτ και τα ερωτικά μυστικά κινητοποιούν τους χαρακτήρες και καθοδηγούν την ίντριγκα. Καθώς όμως η υπόθεση περιπλέκεται όλο και περισσότερο, αποκαλύπτεται ένας ασφυκτικός μικρόκοσμος και ο “Κανόνας του Παιχνιδιού”, φανερώνει το πραγματικό, βαθιά σκοτεινό του πρόσωπο. Χρησιμοποιώντας ως επίκεντρο τους καλεσμένους που φιλοξενεί η εξοχική έπαυλη ενός αριστοκρατικού ζεύγους, ο Renoir χτίζει κομμάτι κομμάτι την εικόνα μιας κοινωνίας εκτός ελέγχου, σ’ ένα διαρκές θέατρο του παραλόγου, όπου το ξεπούλημα κάθε αξίας είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση…

Διάχυτη λοιπόν, είναι η απελπισία του καλλιτέχνη που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ως προειδοποίηση για μια χώρα έτοιμη να εγκληματήσει ηθικά. Και είναι πραγματικά μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού οι φορές που το σινεμά έχει πει κι έχει δείξει, τόσο σκληρές αλήθειες με τόσο κομψό τρόπο και ίσως η μόνη που έχει απεικονίσει τόσο πειστικά την αβάσταχτη ελαφρότητα του ανθρώπινου είναι. Όλα αυτά, καθιστούν το φιλμ τόσο τρομερά προφητικό στην εποχή του, ώστε το κοινό, αδυνατώντας να δεχτεί το δυσοίωνο όραμα της, κατακεραυνώνει την ταινία, ενώ έξι εβδομάδες μετά την πρεμιέρα η κυβέρνηση ζητά την απαγόρευσή της, με το αιτιολογικό ότι διαστρεβλώνει και παρερμηνεύει παραδόσεις και θεσμούς.

Συνέπεια αυτής της επίθεσης, ήταν να κλείσει η εταιρεία παραγωγής και να κυκλοφορούν για χρόνια, αμφιβόλου διάρκειας κόπιες. Το 1956, ως ειρωνεία βρίσκεται η κανονική της βερσιόν, φτάνοντας μάλιστα μια δεκαετία αργότερα να αναγορευτεί ως η καλύτερη κινηματογραφική στιγμή του τρέχοντος αιώνα.

“Στο δικό μου το βιβλίο, αυτό το φιλμ έχει καταγραφεί ως ένα θαύμα. Γυρίστηκε ακριβώς πριν το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και προβλέπει επακριβώς τον επερχόμενο τρόμο. Κι όμως η ταινία, μοιάζει να κοιτάζει προς τα πίσω, μας δείχνει μια γέρικη, θλιμμένη κοινωνία να χάνεται μπροστά στα μάτια μας. Όχι μόνο στην Γαλλία, μα σε ολόκληρο τον κόσμο, τυφλή, θηριώδης βία επικρατεί, ακόμα κι αν η ίδια η ταινία είναι γεμάτη ζεστασιά και τρυφερότητα. Μια απίστευτη ελαφρότητα της ύπαρξης διαπερνά το φιλμ και μας βοηθά να ξεπεράσουμε την πικρία που αποπνέει. Πολύ καιρό πριν την εφεύρεση του steadicam, απορούμε πως γίνεται μια κάμερα να είναι τόσο ελαφριά.” Wim Wenders

Με την υγεία του να φθίνει σταδιακά, ο Jean Renoir ολοκλήρωσε τα απομνημονεύματά του, έλαβε ένα τιμητικό Oscar για το σύνολο της καριέρας του, στέφθηκε Ιππότης στη Λεγεώνα της Τιμής από τη γαλλική κυβέρνηση και ξεψύχησε ήσυχα μια βραδιά τον Φλεβάρη του 1979. Λίγες ημέρες μετά τον θάνατό του, ένας τρυφερός επικήδειος έκανε την εμφάνιση του, στους Los Angeles Times της εποχής. Το υπέγραφε ο Orson Welles και έφερε τον τίτλο «Ο Σημαντικότερος Όλων Των Σκηνοθετών»…

The Postman Always Rings Twice

2009-12-20T12:34:00.009+02:00

Τίτλος: The Postman Always Rings Twice
Έτος: 1981
Σκηνοθέτης: Bob Rafelson
Info: Imdb, WikiPedia

Αποφάσισα να βάλω tag στον Rafelson μιας και είναι η δεύτερη ταινία του που κάνουμε review εδώ. Το "The Postman Always Rings Twice" βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του James M. Cain (η οποία είχε γυριστεί ξανά τη δεκαετία του '40). Το βιβλίο περιγράφει καταστάσεις που εκτυλίσσονται την περίοδο της ύφεσης του '30 στην Αμερική.

Η ταινία μας παρουσιάζει τον Jack Nicholson ως ένα μικρό απαταιώνα ο οποίος ερωτεύεται την πανέμορφη γκαρσόνα (Jessica Lange) ενός μαγειρείου (στη μέση του πουθενά). Το πρόβλημα είναι ότι η γκαρσόνα είναι παντρεμένη με τον ιδιοκτήτη του μαγειρείου, έναν Έλληνα που υποδύεται ο John Colicos. Το παράνομο ζευγάρι σύντομα αρχίζει να κάνει πλάνα ώστε να βγάλει από τη μέση το γερο-ρωμιό και να του πάρουν και την περιουσία! Καθώς το πλάνο τους μπαίνει σε ενεργεία, οι πρωταγωνιστές βρίσκουν όλο και πιο δύσκολη τη ζωή μέσα στη νέα πραγματικότητα που δημιούργησαν. Γνωρίζουν και οι δύο πολύ καλά ότι όσο εύκολα στάθηκαν τυχεροί, εξίσου εύκολα μπορούν και να τα χάσουν όλα (εξ ου και ο τίτλος της ταινίας).

Η ερμηνείες είναι πάρα πολύ καλές, με την εκρηκτική Jessica Lange να παίζει το ρόλο της "femme fatale" και τον Jack Nicholson να κρατά διαρκώς τα χαρτιά του κλειστά. Το δίδυμο αυτό καταφέρνει και δημιουργεί σασπένς ακόμη και σε σκηνές που θα μπορούσαν εύκολα να βουλιάξουν σεναριακά.

Το "The Postman Always Rings Twice" αποτελεί άλλη μια ταινία από το αμερικανικό cinema της αμφισβήτησης με small time crooks και cheap thrills. Η νουάρ αισθητική του βιβλίου δένει πολύ όμορφα με τη 70's ματιά στις ανθρώπινες σχέσεις και το τελικό αποτέλεσμα μεταμορφώνεται σε ένα σύγχρονο classic.

Five Easy Pieces

2009-11-26T17:51:00.016+02:00

Τίτλος: Five Easy Pieces
Έτος: 1970
Σκηνοθέτης: Bob Rafelson
Info: Imdb, WikiPedia

Ό,τι και να πείτε δίκιο θα έχετε. Είμαστε αδικαιολόγητοι. Σχεδόν 6 μήνες χωρίς review..

Η αλήθεια είναι ότι παρόλο που είδα τα "Vicky, Cristina, Barcelona", τον "Κυνόδοντα", το "Men who stare at goats", το "Stalker", το "Κορίτσι με το Τατουάζ", τη "Δίκη" του Κάφκα, το "Fish Tank", το "Cashback", το "Τι απέγινε η Έλλι" (και κάποια άλλα που τώρα μου διαφεύγουν) θα πρέπει να ομολογήσω ότι αυτό που με τράβηξε περισσότερο στο να γράψω ένα review ήταν το Five Easy Pieces του Bob Rafelson. Το imdb με πληροφόρησε ότι ο σκηνοθέτης είχε γυρίσει και τα "Black Widow", "The Postman Always Rings Twice" και ήταν παραγωγός σε ταινίες όπως το "Easy Rider" και το εξαιρετικό "La maman et la poutain".

Η ταινία παρουσιάζει έναν νεαρό, γόνο καλής οικογενείας (με ιδιαίτερη μουσική παιδεία), ο οποίος ζει μακρυά από την οικογένειά του σε μια μικρή επαρχιωτική πόλη του αμερικανικού νότου. Εργάζεται για το μεροκάματο σε εκσκαφές και περνά τον ελεύθερό του χρόνο με cheap thrills και μια σχέση που δε φαίνεται να βγάζει πουθενά. Ο θεατής νιώθει από την αρχή της ταινίας ότι ο πρωταγωνιστής δεν είναι ευχαριστημένος από τη ζωή που κάνει, όμως οι επιλογές του δεν τον φέρνουν σε κάποια ισορροπία / ηρεμία. Με σκοπό να επισκεφθεί τον πατέρα του που βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση, ξεκινά ένα road trip προς την πατρική του στέγη. Εκεί θα έρθει αντιμέτωπος με ένα περιβάλλον και έναν τρόπο ζωής που συνειδητά απέφευγε για πολλά χρόνια. Όμως, για καλή μας τύχη, το σενάριο γρήγορα ξεφεύγει από τον εύκολο φονταμενταλισμό. Θυμίζοντας ανάλογες ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου εκείνης της εποχής, θα δοκιμάσει να δώσει μια γερή γροθιά στην αμερικανική αστική τάξη και στα "πιστέυω" της ως προς το πρότυπο του επιτυχημένου άνθρωπου.

Όλες οι ερμηνείες είναι πάρα πολύ καλές (τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ο Τζακ Νίκολσον). Μάλιστα, από την ποιότητα των σκηνών που διαδραματίζονται γύρω από την πατρική εστία, φαίνεται ότι υπήρξε και καλή επικοινωνία μεταξύ των ηθοποιών. Εξαιρετικοί δε, είναι και οι μικρότεροι ρόλοι που περνούν σαν κομήτες και προσθέτουν κωμικοτραγικά στοιχεία στο ταξίδι του ήρωα.

Συνολικά, θα έλεγα ότι είναι μια πολύ προσεγμένη ταινία. Σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Kudos στο φίλο baphomet που μου την πρότεινε!

Midnight Cowboy

2009-07-06T19:28:00.012+03:00

Τίτλος: Midnight Cowboy
Έτος: 1969
Σκηνοθέτης: John Schlesinger
Info: Imdb, WikiPedia

Το Midnight Cowboy είναι μια ταινία από το σινεμά της (αμερικανικής) αμφισβήτησης των '60s. Είχα την ευκαιρία να τη δω χθες βράδυ για πρώτη φορά στην έκδοση "25th anniversary" και παρόλο που έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στην εικόνα του φίλμ, ξεχωρίζει ιδιαίτερα το soundtrack (που κατά τ´άλλα αποτελείται από 2 βασικά θέματα).

Ο Joe είναι ένα παιδί της επαρχίας που έχει ακούσει ότι στην πόλη πληρώνεται ακόμη και το sweetlovin'. Αφήνει λοιπόν τα μαγειρεία του Texas και κατευθύνεται στην Νέα Υόρκη όπου ελπίζει να πιάσει την "καλή". Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με τη βαρβαρότητα, την εκμετάλλευση, την αποξένωση, με λίγα λόγια την σκληρή πραγματικότητα της αστικής ζωής. Μέσα από μια φιλική σχέση που τελικά θα γίνει σχέση επιβίωσης, θα αναγνωρίσει τις σημαντικές αξίες της ζωής (αχ το αμερικανικό σινεμά αξιών) και θα προσαρμόσει κατάλληλα το "θέλω" του με το "είναι".

Όλες οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, αλλά την παράσταση κλέβει το american countryside, που μπροστά στις εικόνες της πόλης φαντάζει ως παράδεισος.

Τα flashbacks, οι σκηνές μέθης στα πάρτυ και το αλαλούμ της ζωής στη Νέα Υόρκη έχουν μεν το ψυχεδελικό edit που ήταν της μόδας εκείνη την περιόδο αλλά γίνεται με τόσο προσεγμένο τρόπο που προσθέτει στον καμβά της ταινίας και δεν τον γελιοποιεί.

Είναι ότι πρέπει για απόγευμα Κυριακής.

Lola Montes

2009-06-13T21:54:00.007+03:00

Τίτλος: Lola Montes
Έτος: 1955
Σκηνοθέτης: Max Ophuls
Info: Imdb, WikiPedia

Η Lola Montes βρίσκεται κάθε βράδυ στη σκηνή ενός τεράστιου τσίρκου και είναι αναγκασμένη να ξαναζεί το δραματικό παρελθόν της, έχοντας ξεπέσει από τη δόξα και τα πλούτη σε κατάσταση πλήρους παρακμής.

Έτσι, κάπου στην Αμερική, ζωντανεύει η ιστορία μιας μοιραίας γυναίκας του 19ου αιώνα, μέσα από αναδρομές στα γεγονότα και τους άντρες που καθόρισαν την πορεία της. Η Lola Montes, είναι υποχρεωμένη να αναπαριστά την εικόνα της μέχρι το τραγικό τέλος, πλάθοντας μια αναπαράσταση της ζωής της με δραματική κορύφωση.

Πρόκειται, όχι απλά για μια ακόμα επανέκδοση, - δηλαδή η ίδια παλιά ταινία σε μια καινούργια κόπια – αλλά μια αποκατεστημένη εκδοχή της τελευταίας ταινίας του Max Ophuls στο όραμα που είχε ο ίδιος για την τελική μορφή της.

Η ταινία που αναμφισβήτητα δικαιούται την προσοχή μας, βασίζεται στη βιογραφία της Maria Dolores Elisa Regina Gilbert, μιας Ιρλανδής ηθοποιού, που έγινε γνωστή ως χορεύτρια του φλαμέγκο, εκτός από την ιδιότητα της ερωμένης που της χάρισε μια αθάνατη φήμη.

Ο Max Ophuls, γόνος γερμανοεβραίων αστών, έφυγε για το Παρίσι όταν ανέβηκε ο Χίτλερ στην εξουσία και πολιτογραφήθηκε Γάλλος. Όμως με την εισβολή των Γερμανών στη Γαλλία τρέπεται ξανά σε φυγή και μεταναστεύει στην Αμερική.

Η ταινία μας, γυρισμένη στα 1955, ήταν η πιο ακριβή γαλλική παραγωγή της εποχής της, γεγονός όμως που δεν πτόησε τους παραγωγούς της από το να την κατακρεουργήσουν δημιουργώντας μια παταγώδης αποτυχία και αφήνοντας μια σκοτεινή σκιά στην καριέρα του Ophuls, που πέθανε δύο χρόνια μετά την ολοκλήρωση της, όντας ακόμη μπλεγμένος σε δικαστική διαμάχη με τους παραγωγούς του.

Όμως παρ’ όλα αυτά, η παλλόμενη ενέργεια του φιλμ, η ανατρεπτική κινηματογραφική του γλώσσα και φυσικά η μπαρόκ ατμόσφαιρά του, δε θα αφήσουν ασυγκίνητους τους Αμερικάνους κριτικούς, φτάνοντας να την συγκρίνουν ακόμα και με το αριστούργημα που ακούει στο όνομα “Citizen Kane”.

Χαρακτηριστικά αναφέρω τον κριτικό Άντριου Σάρις της Village Voice που έφτασε στο σημείο να την κατονομάσει ως “την καλύτερη ταινία που γυρίστηκε ποτέ”. Εξάλλου, η αλήθεια είναι ότι χάρη στις δικές του προσπάθειες, το 1963 μια πιο ολοκληρωμένη βερσιόν του φιλμ θα έκανε την εμφάνισή της. Θα έπρεπε όμως να περιμένουμε μέχρι το 2008, όπου η Lola Montes θα έβρισκε επιτέλους και χάρη στη Γαλλική Ταινιοθήκη, την όψη που οραματίστηκε ο Ophuls.

Τι είναι λοιπόν η Lola Montes; Εκ πρώτης όψεως, θα λέγαμε ότι πρόκειται για μια βιογραφική ταινία για μια Femme Fatale. Μια χορεύτρια του 19ου αιώνα κι ερωμένη διάσημων ανδρών από τον Franz Liszt μέχρι τον Λούντβιχ τον πρώτο της Βαυαρίας, στην ουσία όμως εδώ έχουμε μια καταγραφή της ίδιας της μαγείας του σινεμά.

Του σινεμά και του τρόπου που ακόμη και μια μέτρια ιστορία – διότι κακά τα ψέματα, πέρα από τον πικάντικο χαρακτήρα των περιπετειών της στα κρεβάτια των πλουσίων και δυνατών, η ζωή της Lola Montes, δεν είναι δα και το καλύτερο σενάριο – μπορεί να τη μεταμορφώσει σε ένα αληθινά συναισθηματικό έπος.

Εν κατακλείδι λοιπόν, μέσα από μια μη γραμμική αφήγηση που αρνείται τις συμβάσεις του κινηματογραφικού χρόνου και χώρου, η ζωή της Lola Montes γίνεται ένα εκτυφλωτικό μελόδραμα κάνοντας ένα σαφές κι απόλυτα πετυχημένο σχόλιο για την ίδια τη φύση του σινεμά.

Keinohrhasen

2009-06-07T19:42:00.004+03:00

Τίτλος: Keinohrhasen (Rabbit Without Ears)
Έτος: 2007
Σκηνοθέτης: Til Schweiger
Info: Imdb, WikiPedia

Το είχα για καιρό στο queue και αυτό το film, και για άλλη μία φορά με αγαπώ και με εκτιμώ που μου το υπενθύμισα. Δεν είναι τυχαίο ότι κέρδισε κοινό, κριτικούς και box office στην Γερμανία όταν βγήκε (σάρωσε με απλά λόγια) για αυτό και το προτείνω σε όλους εκτός από τα jijikia που δεν τους αρέσει να βλέπουν ταινίες σε γλώσσες που δεν μιλούν άπταιστα.

Μία ρομαντική κομεντί, όπως την απαιτεί το κλίμα και οι μελισσούλες που ζουζουνίζουν Ιούνη μήνα.. :) Ο Λούντο δουλεύει σε μία κουτσομπολίστικη εφημερίδα και παίζει τις γυναίκες στα δάκτυλα. Η Άννα πάλι, παρ'ότι γλυκειά και με πορσελάνινη ομορφιά, κλίνει πιο πολύ προς το στυλ νηπιαγωγός με crazy cat lady γκαρνταρόμπα. Ως ώφειλε, η κακιά και σκληρή μοίρα τους έκανε να συναντηθούν -ή καλύτερα να ξανασυναντηθούν... :)

Το ασχημόπαπο και ο κουλ τύπος, η αταίριαστη σχέση, οι πιο 'ρηχοί/απροβλημάτιστοι' φίλοι, δεν υπάρχει κλισέ που να μην αναλαμβάνει να χρησιμοποιήσει αυτή η ταινία και το κάνει ομολογουμένως με τόση χάρη και μεράκι! Άλλωστε δεν γίνανε τυχαία κλισέ τα κλισέ! Και επιπλέον καθώς είναι φτιαγμένη από έναν μπαμπά τεσσάρων μπόμπιρων -και περήφανο μάλιστα, παίζουν και τα 4 διάβασα, η χαζοχαρά, η αθωότητα και η παιχνιδιάρικη διάθεση ρέει αύθονη.

Όπως θα δείτε και από τις φωτογραφίες που περικλείονται στο μήνυμα, αλλά και παρακολουθώντας το, το film έχει πολύ ωραία αισθητική και πολύ ταιριαστή φωτογραφία, με την οποία δεν διστάζει να παίξει για να εκφραστεί. Το soundtrack της επίσης περιείχε πολλά γνωστά ονόματα και εκτός από το να ντύσει ωραία την ταινία, ανέβηκε και στα charts από ό,τι διαβάζω στην Wikipedia.

Συμπερασματικά θα κλείσω λέγοντας πως ο Άναυτος Λαγός προσφέρει ό,τι τάζει: αγάπες, μελό, γλυκιά ιστορία και μελισσούλες που ζουζουνίζουν και μάλιστα το κάνει σωστά και αντάξια του hype του. Extra απόλαυση για ταπεινές και καταφρονημένες δεσποινίδες (και κυρίες)(και ψυχές).

Σας φιλώ και υπόσχομαι να μην γράψω πολλά στο blog σε αυτήν την εξεταστική

Nara Livet

2009-05-24T22:41:00.006+03:00

Τίτλος: Nara Livet (Στο Κατώφλι Της Ζωής)
Έτος: 1958
Σκηνοθέτης: Ingmar Bergman
Info: Imdb

Η ταινία ξεκινάει με τις πόρτες μιας μαιευτικής κλινικής ν’ ανοίγουν, επιτρέποντας στην κάμερα να διεισδύσει στην αίθουσα αναμονής. Η Cecilia Ellius (Ingrid Thulin), δημόσιος υπάλληλος στο επάγγελμα, που πριν από λίγο εισήχθη στο νοσοκομείο, μόλις έχει αποβάλει.

Την παρακολουθούμε λοιπόν να ξυπνάει σ’ ένα δωμάτιο, όπου μαζί της περιμένουν η Stina Andersson (Eva Dahlbeck), ως ετοιμόγεννη αλλά και η Hjördis Petterson (Bibi Andersson) που νοσηλεύεται εξαιτίας μιας αποτυχημένης έκτρωσης.

Επηρεασμένη από την αδερφή Brita, η Cecilia συνδέει το γεγονός της αποβολής με την αποτυχία της συζυγικής της ζωής. Με αποτέλεσμα όταν δέχεται την επίσκεψη του συζύγου της Anders, να έχει ήδη αποφασίσει ότι θέλει να χωρίσει.

Παράλληλα η Hjördis πηγαίνει να τηλεφωνήσει στον φίλο της και επιστρέφοντας καταρρακωμένη και σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, έχει να αντιμετωπίσει και τα ορμητικά επιχειρήματα μιας κοινωνικού λειτουργού που την συμβουλεύει να κρατήσει το παιδί της.

Η τρίτη νοσηλευόμενη, η Stina κατευθύνεται γεμάτη αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη για το αποτέλεσμα, προς την αίθουσα τοκετών. Όμως, καθώς προχωρά η διαδικασία, η γέννα παρουσιάζει επιπλοκές και εξελίσσεται άσχημα με αποτέλεσμα το μωρό να πεθάνει.

Μπροστά στις τρομερές αυτές εμπειρίες των δύο γυναικών, η Hjördis επηρεάζεται και αποφασίζει να γυρίσει στο σπίτι της μητέρας της, ώστε ν’ αναλάβει μόνη την ευθύνη πια της εγκυμοσύνης της. Η κάμερα την ακολουθεί να βγαίνει από την κλινική με τις πόρτες να κλείνουν πίσω της…

Η ταινία είναι βασισμένη σε μια νουβέλα της Ulla Isaksson από τη συλλογή “Οι μεγαλοπρεπείς θανατικές πομπές” και διακρίνεται κυρίως για το εκπληκτικό τεχνικό αποτέλεσμα.

Ο περιορισμένος χώρος της κλινικής σε συνδυασμό με την εξαιρετική κίνηση της κάμερας, χαρίζουν στο σύνολο τους μια μοναδική ενότητα, αποφεύγοντας τις παγίδες μιας τυχόν σπονδυλωτής ταινίας.

Ο οπερατέρ ακολουθεί την κατεύθυνση των βλεμμάτων, συλλαμβάνοντας αόρατες λεπτομέρειες ή δίνοντας μια συγκινητική απόχρωση στην κοινοτοπία ορισμένων χειρονομιών.

Καμιά μουσική υπόκρουση δεν υπερκαλύπτει την ηχητική μπάντα που ακούγεται διακριτικά στο βάθος και δεν είναι παρά το απαραίτητο συμπλήρωμα στα αγωνιώδη βλέμματα των ηθοποιών.

Ο Ingmar Bergman είναι προσωπικά μια εντελώς ιδιάζουσα ιστορία. Η ταινία του εδώ είναι ποτισμένη από έντονη θεατρικότητα και γυρισμένη ως είθισται σε ασπρόμαυρο, εξακολουθεί να αιχμαλωτίζει τον θεατή της σαν να μη γυρίστηκε το 1958 αλλά σήμερα.

Ένα δύσκολο θέμα και μια βουτιά στη γυναικεία ψυχοσύνθεση με αποτέλεσμα ένα κινηματογραφικό διαμαντάκι ως κατάθεση ενός σπουδαίου σκηνοθέτη είναι εν κατακλείδι η ταινία αυτή.

Κλείνοντας να πούμε ότι η ταινία ξεχώρισε όπως ήταν φυσικό και στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών του 1958 όπου απέσπασε δύο έπαθλα. Συγκεκριμένα, το βραβείο σκηνοθεσίας για το μεγάλο Σουηδό δημιουργό και το βραβείο γυναικείας ερμηνείας, που μοιράστηκαν οι πρωταγωνίστριες του φιλμ.

In Search of a Midnight Kiss

2009-05-15T02:46:00.003+03:00

Τίτλος: In Search of a Midnight Kiss
Έτος: 2007
Σκηνοθέτης: Alex Holdridge
Info: Imdb, WikiPedia

Είναι πρωτοχρονιά, βρίσκεσαι στο LA και τα έχεις κάνει σκατά. Μετά από κάποιους μήνες κατάθλιψη και ένα μίνι ρεζιλεματάκι μπροστά στο ζεύγος φίλων με τους οποίους συγκατοικείς σε πείθουν να βάλεις ad στο craiglist. Η μαμά σου θέλει να βάλει βυζιά, και η ζωή σου έχει πιάσει πάτο. Start here.

Λοιπόν αυτή ήταν άλλη μία από τις ταινίες που είδα κατά λάθος, και χαίρομαι για αυτό. O Wilson παραπάνω είναι ένα παλληκάρι που εύκολα θα συμπαθήσει κανείς -και πολλοί από εμάς θα βρούμε και πολλά κοινά. Όλοι οι χαρακτήρες είναι δουλεμένοι, ρεαλιστικοί και καλοπαιγμένοι. Και η Vivian από την άλλη, παρότι μας παρουσιάζεται σαν ακόμα μία νευρωτική γκόμενα, δεν αργεί να κερδίσει τον θεατή πιστεύω, και προσωπικά με έκαναν να βιώσω πολύ όμορφα αυτήν την ταινία, χωρίς κανένα 'κράτημα' ή επιφύλαξη.

Η artsy ασπρόμαυρη αισθητική σίγουρα δεν είναι άσχημη, και βρίσκω πως όντως τελικά προσθέτει στο feeling της ταινίας. Το film διάβασα ότι γυρίστηκε από μία παρέα καλλιτεχνών από το Texas η οποία φαίνεται πως τουλάχιστον το στοίχημα των κριτικών το κέρδισαν καθώς τους επευφημούν και στο διαδίκτυο αλλά και με διάφορα βραβεία σε φεστιβάλ όταν παρουσιάστηκε.

Η μουσική επίσης του In Search of a Midnight Kiss είναι από διάφορα τεξανά groups, με πιο γνωστούς σε εμένα τους Okkervil River. Είναι άλλο ένα από αυτά τα films όπου η μουσική είναι αξιοπρόσεκτη, δένει ωραία και προσδίδει στην ατμόσφαιρα. Στην περίπτωση εδώ μιλάμε κυρίως για indie folk αμερικάνικου τύπου, με μία κιθάρα και μία ιστορία ένα πράγμα :)

Το film γυρίζει γύρω από τους δύο πρωταγωνιστές αλλά ούτε ένα από αυτά τα 90 λεπτά δεν περισσεύει, κατ'εμέ. Είναι γλυκό παρ'ότι ρομαντικά θλιμμένο και καταφέρνει να κρατάει τα πόδια του στο έδαφος παρά την ξεχωριστή ιστορία που παρουσιάζει. Επειδή τελευταία είμαι verbally challenged δεν θα σας κουράσω άλλο με παιδικές προτάσεις: εάν έχετε όρεξη για μία γλυκιά ταινία ή εάν απλά θέλετε να δείτε κάτι indie go for it χωρίς δεύτερη σκέψη!

Låt den rätte komma in (Let the right one in)

2009-04-15T01:58:00.007+03:00

Τίτλος: Låt den rätte komma in (Let the right one in) (Άσε το κακό να μπει)
Έτος: 2008
Σκηνοθέτης: Τomas Alfredson
Info: Imdb, WikiPedia, Trailer (w/en subs)

Λοιπόν έχω δει τα τελευταία ένα δύο χρόνια κάμποσα (αναλογικά) σκανδιναβικά film (Δημήτρη το κάναμε review το Reprise τελικά ή όχι;), και πάντα φεύγω ικανοποιημένη. Σήμερα είδα ένα φιλμ που στο imdb με έναν αστείο τρόπο έχει τα ίδια keywords με το Twilight :D

Αυτή η παγωμένη ιστορία καταφέρνει και είναι τρυφερή· περιγράφει σενάρια του φανταστικού μέσα σε μία αφοπλιστική καθημερινότητα της δεκαετίας του 80 και καταφέρνει να ζεστάνει με έναν πολύ δικό της τρόπο την καρδιά του θεατή ακόμα και μέσα σε μία χιονισμένη, αδιάφορη, ανέκφραστη Στοκχόλμη με μία ιστορία αγνή, ... όσο και "κακή".

Ο μικρούλης Οσκάρ βρίσκεται αντιμέτωπος με κάποια βίαια παιδιά που τον εξευτελίζουν στο σχολείο και με μία μάλλον διαλυμένη οικογένεια στο σπίτι. Η Έλι πάλι -το μικρό όχι και τόσο ιδανικοποιημένο βαμπίρ, μετακομίζει δίπλα στον Οσκάρ και μία ιδιόμορφη φιλία γεννιέται...

Ειλικρινά δεν ξέρω πώς ακριβώς να περιγράψω τον πολύ ιδιαίτερο, λιτό ήχο του film, καθώς και τα ωραία πλάνα με τα οποία δεν φοβάται να 'παίξει' ο σκηνοθέτης, κάνοντάς τα να σε βάζουν στην ιστορία, και να μην περιγράφουν απλά 'απ'έξω'. Η εικόνα επίσης, ακολουθώντας την γενική ευρωπαϊκή νόρμα, δεν κουράζεται με το να είναι πολιτικώς ορθή ή nanny friendly.

Βρήκα την ταινία να την επευφημούν σε διάφορα ελληνικά έντυπα, και στο ίντερνες, και χαίρομαι που αυτό με έκανε να την δω. Δεν ξέρω, βέβαια, εάν δεν βιάζονται κάποιοι να πηδήξουν στο βαγόνι του 'είδαμε και κάτι διαφορετικό', αλλά σίγουρα αξίζει μία θέαση! Μην περιμένετε true horror, φυσικά. Αλλά και μην την δείτε με λιγόψυχους..

Είναι κάτι με την παιδική (;) αγάπη χωρίς κανόνες που πολύ αβίαστα εκκρίνει lovey dovey ορμόνες στα κεφάλια όλων μας· όπως είναι και η γλυκιά μοναξιά των χαρακτήρων άλλο ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά που αγγίζει την δική μου βλαμμένη ψυχή. Βέβαια, δεν θα σας κρύψω πως με ανατρίχιασε λίγο η ταινία. Όχι λόγω του θέματος, αλλά λόγω της υπόνοιας που αφήνει.. και η οποία μου θύμισε το (tv feature) Jenifer του Argento που ομολογώ έφαγε λίγα bytes της ψυχής μου ένα βράδυ.

Για περισσότερα, περισσότερο ή λιγότερο κατατοπιστικά -περισσότερο ή λιγότερο κλισέ, επισκευθείτε τις κλασσικές στήλες ή καλύτερα τις αίθουσες όσο παίζεται!

How I Met Your Mother

2009-04-05T22:20:00.004+03:00

Creator: Craig Thomas, Carter Bays
Seasons: 4+
Original Run: 2005-
Info: tv.com

Η παρέα αυτή αναπλήρωσε το κενό που ένιωσα όταν τελείωσαν τα Φιλαράκια, αν και ακόμα απολαμβάνω να τρώω Σάββατο μεσημέρι και να βλέπω για τετρακοσιοστή φορά τη Φοίβη να βρίσκει έναν αντίχειρα στην κοκακόλα της, όπως πάντα same bat-time same bat-Star Channel. We will always have Star Channel. Επίσης είμαι περίφανη γιατί βλέπω τη σειρά από την αρχή, παρόλλο που τότε δεν είχα κρεμαστεί και από την όθονη μου από τη συγκίνηση. Μάλλον χρειαστηκαν μερικά επεισόδια για να με πείσουν ότι δεν είναι κακή αντιγραφή από τα Φιλαράκια, και άλλα λίγα για να δω ότι όντως έχει να δείξει κάτι καινούριο.

Είναι σεταρισμένο σε ένα κλισέ λίγο σκηνικό, αλλά θα σας το περιγράψω. Ο future Ted αποφασίζει να αφηγηθεί στα παιδιά του πως γνώρισε τη μαμά τους. Αντί να πεί λοιπόν το short version, ε λέει το long long oh oh so long version. Ξέκινάει από την εποχή που Ted και ο Marshall συγκατοικούσαν, στη Νέα Υόρκη. Μαζί τους, παρόλλο που έχει δικό της σπίτι, μένει η Lily, η επι 9 χρόνια κοπέλα του Marshall, και κυκλοφορεί γύρω γύρω τους ο Barney. Ένα βράδυ, στην Ιρλανδική παμπ που συχνάζουν, ο Ted γνώρισε την Robin και προφανώς, το λέει και το κλισέ άλλωστε, την ερωτεύτηκε σφοδρά.

Κατά τη γνώμη μου αυτό που κάνει τη σειρά να ξεχωρίζει είναι τα εξής: το ελαφρύ σουρεάλ, τα inside jokes, τα flashbacks, the κάφρ^2 factor, τα ζωντανά χρώματα (ναι ναι μην το βρίσκετε γελοίο), o Barney, o Barney και ο Barney. Πρέπει να είναι ο πλέων πιο πετυχημένος χαρακτήρας σε κωμική σειρά. O Barney είναι το party animal στην υπόθεση, φοράει πάντα κουστούμι, λέει τις καλύτερες ατάκες και γενικά είναι γαμάτος (το awesome σε ελευθερη μετάφραση). The next best thing στη σειρά είναι η Lily και η Robin. Επιτέλους 2 γυναικείοι ρόλοι που δεν κλαίγονται για γάμους και πανηγύρια, δεν έχουν 1450 κόμπλεξ, και έχουν το δικό τους tom-boy χιούμορ. O Marshall και ο Ted είναι επίσης συμπαθητικοί, αλλά σε πιο normal mode για να υπάρχει και μία σχετική ισορροπία.

Εάν κάποιος ξεκίναγε να δει τώρα τη σειρά, θα του πρότεινα να δει πρώτο το επεισόδιο με τον ανανά -The Pineapple Incident-, είναι αρκετά αντιπροσωπευτικό για το στύλ της σειράς. Επίσης σε όποιον το έχω προτείνει και το έχει δει, so far, το λάτρεψε (α ναι είμαι περίφανη και για αυτό). Επίσης εάν δεν είστε starwars fan, μην το δείτε. Δεν θα θέλουν δηλαδή οι χαρακτήρες να τους δείτε.

Quo- ...wait for it... -tes, QUOTES:

Ted: Look, this woman could actually be my future wife. I want our first kiss to be amazing.
Lily: Aw Ted, that is so sweet. So you chickened out like a little bitch?

[about Star Wars]
Ted: It's just a movie.
[121 minutes of awesomeness later]
Ted: Okay, if Stella doesn't like this movie I can't marry her
Marshall: No, you can't.
Ted: Wanna watch it again?
Marshall: Yes, I do.

[cell phone rings]
Marshall: oh hey! Happy st. Patrick's Day! How are you? yeah I haven't talked to you forever!
Lily: Who is it?
Marshall: It's Ted's butt
[Ted reaches for his phone]
Ted: Dammit, my phone keeps pocket dialing, it's like the 8th time today.

Barney: Call me crazy, but child actors were way better in the 80s.

Lily: Today I yelled at a little girl for drawing a rainbow.
Ted: A rainbow? Sounds like that bitch had it coming.

It's going to be LE-GEN-DARY!

-jiji

ps. Για εσας τους Linux lala του μπλάγκ, υπάρχει και ασορτί window manager με τη σειρά, ο awesome.

The Wackness

2009-03-30T01:29:00.011+03:00

Τίτλος: The Wackness
Έτος: 2008
Σκηνοθέτης: Jonathan Levine
Info: Imdb, WikiPedia

Δεν συνηθίζω να γράφω ή να εκφράζω με άλλον τρόπο κριτική αμέσως μόλις δω μία ταινία· περιμένω να "κάτσει" μέσα μου γιατί εύκολα συνεπαίρνομαι. Όμως για το the Wackness μπορώ να μιλήσω με σιγουριά, από όσο με ξέρω. Έχει σχεδόν όλα τα 'κλειδιά' του κοκογούστου. Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή (μιας και είμαι και ντεφορμέ, πάλι).

Όπως εύκολα θα μαντέψει και το πλέον άπειρο μάτι, τσιμπάω με τις indie ταινίες. Συνήθως έχουν κάτι να πουν, και ακόμα και εάν παραπονιόμαστε ότι δεν έχουν αρκετά, σίγουρα αξίζει η προσπάθεια, για εμένα, να προσπαθήσεις να πεις αυτό που 'έχεις'. Κι έπειτα, συνήθως περιγράφουν εντελώς δυσλειτουργικούς χαρακτήρες (βλ. Garden State) και όμορφα παρουσιασμένες not-that-feelgood καταστάσεις. Στο Wackness -του οποίου ο τίτλος αν και έρχεται από μία χαριτωμένη στιγμή της ταινίας, είναι λίγο μέτριος- θα βρει κανείς τον ντροπαλό αλλά αντισυμβατικό έφηβο, τον παρηκμασμένο hippy old weirdo ψυχίατρο, και άλλα κλισέ, στην ιδανικοποιημένη τους εκδοχή. Αλλά της το συγχωρούμε γιατί, βρε αδερφέ, δεν είναι δα και ανάγκη να ψυχοπλακωνόμαστε ή να αναζητούμε τις ευχάριστες ιστορίες μόνο στο mainstream :D

Ο νεαρούλης μας εδώ, προέρχεται από μία αποτυχημένη και χρεωμένη οικογένεια και το μόνο που καταφέρνει στο σχολείο είναι να μην είναι επίσημα loser. Βρίσκει τους δικούς του τρόπους, και έναν ιδιαίτερο φίλο στο πρόσωπο του επιτυχημένου πλην μίζερου ψυχιάτρου Ben Kingsley. Το δίδυμο μου θύμησε λίγο από Rushmore, αλλά λίγο· no wes anderson here. Παρ'όλα αυτά η οπτική του σκηνοθέτη (και σεναριογράφου) μου άρεσε.

Τιμώντας το υποκειμενικό και 'αντισυμβατικό' πλάνο του indie/sundance στυλ, είδα ένα χρώμα αρκετά ενδιαφέρον, και επιπλέον μία αρκετά πειστική αίσθηση των 90s. Σε αυτό ήρθε να προστεθεί και το stylish (in a notorious B.I.G way) soundtrack, που αν μη τι άλλο έδινε και ύφος και 'εφηβικότητα' στο έργο.

Η προσέγγιση των ανθρώπινων σχέσεων, και η περιέργως ευχάριστη σαπίλα που τυλίγει τις επαφές των πρωταγωνιστών είναι γλυκιά, και συχνά προβλέψιμη. Το πνεύμα αισιοδοξίας και η νεανική φρεσκάδα που αναδύεται από τις εικόνες του Wackness εμένα πάντως μου μαλάκωσε την καρδιά, και το συμπάθησα, θέλησα να γίνουμε φίλοι. Μπορεί να την πούμε cheesy, αλλά παραφράζοντας απάντηση σε αυτό από την ταινία: υπάρχουν αρκετοί μαλάκες σε αυτόν τον κόσμο, δεν χρειάζεται να προστεθούμε στην λίστα.

Μπερδεμένο το παιδί, ερωτευμένο, φτυσμένο. Μπερδεμένος και ο ψυχίατρος, διψασμένος για έρωτα, φτυσμένος κι αυτός. Η μαμά κι η κόρη ωραίες.. και σκληρές. Η πραγματικότητα σκληρότερη.. και οι φιλοσοφικές αναζητήσεις αέναες. Τριγυρνώντας κάπου μέσα στον πόνο και την ηδονή, την κατάθλιψη και την αναβλητικότητα, οι ήρωές μας ωριμάζουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

...Και λέει η αιθέρια έφηβη στην παραλία, το βράδυ "Because how could anything possibly matter, right now?". Ποιος θα της δώσει άδικο;

Kiss Kiss Bang Bang

2009-03-26T16:46:00.024+02:00

Έτος: 2005
Σκηνοθέτης: Shane Black
Info: imdb

Γενικά I don't do movies, ή για να το πω αλλίως είμαι κινηματογραφικά ανάπηρη (για εσάς τους σινεφίλ, για έμενα είμαι μία χαρά). Βλέπω ότι είναι αμερικανιά ή έχει κάποιο fapfap πρωταγωνιστή (νταξ, και με λίγο υπόθεση) ή έχει γυριστεί από το 1980-1999 και για να μην μακρυλογώ, γενικά totally skindeep.

Επίσης οι ηθοποιοί για τους οποίους θα τους κάνω τη χάρη να δώ ταινία μόνο και μόνο επειδή παίζουν, είναι ο εξής ένας: Robert Downey jr. Μου άρεσε από τότε που ήμουν 14 και έβλεπα στο Mega-Κυριακή-μεσημέρι για ν-ιοστη φορά το "Only You" με τη Marisa Tomei (ναι αυτή που έγινε στριπτιτζού μετά). Τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει να επιστρέψει σιγά σιγά και φέτος μάλλον είναι στα καλύτερα του. Αχ Ρόμπερτ αχ.

O Harry Lockhart, ένας επίδοξος ηθοποιός, μας αφηγήται τα γεγονότα που ακολούθησαν μετά από ένα τυπικό Los Angeles πάρτυ στο οποίο γνώρισε τον εκπαιδευτή-ηθοποιών-που-θέλουν-να-παίξουν-τον-ντετέκτιβ-σε-ταινίες-αλλά-είναι-και-ο-ίδιος-πραγματικός-ντετέκτιβ Gay Perry ώστε να τον βοηθήσει σε έναν ρόλο, και είδε για πρώτη φορά την Harmony Faith Lane. Οι τρείς τους θα πρέπει να λύσουν μία ντετεκτιβική υπόθεση, με το να συνδέσουν στοιχεία τα οποία, στον δικό μας κόσμο, δεν βγάζουν απαραίτητα νόημα. Δεν θέλω να σας πω παραπάνω και ΜΗΝ διαβάσετε την wikipedia. Είναι τόσο ωραίος ο τρόπος που αναπτύσσονται οι χαρακτήρες μέσα από την ιστορία, που είναι κρίμα να το χαλάσετε. (κλείστε ΤΩΡΑ το google search που μόλις ανοίξατε.)

Η ταινία είναι μια ιστορία μυστηριου, με έντονα κωμικό χαρακτήρα, λίγο μπλάκ χιούμορ και αλλο λίγο κλασσικό αμέρικαν πιστολίδι φίλμ νουάρ στάιλ, σε μία ατμόσφαιρα κλασσικού αστυνομικού μυθιστορήματος. Ακόμα και να μήν κόψετε τις φλέβες σας με την υπόθεση, σίγουρα θα βρείτε πολύ διασκεδαστικό το δύδιμο Robert Downey Jr.-Val Kilmer και το ιδιόρρυθμο χιούμορ.

Μπορώ να κάθομαι να γράφω με τις ώρες για το πόσο καλός είναι ηθοποιός είναι Robert Downey Jr. , πόσο του πάει -τελικά- η κωμωδία του Val Kilmer, πόσο καλή χημεία είχαν μεταξύ τους και να προσθέσω ένα κάρο κοσμητικά. Απλά δείτε την ταινία. Και εάν σας άρεσε να το πείτε γιατί οι συ-μπλογκίτες μου με κοροϊδεύουν ότι δεν έχω γούστο, και κλαίω.

Quote me baby, one more time:

Gay Perry: I want you to picture a bullet in your head. Can you do that for me?

B-Movie Actress: So what do you do for a living?
Harry Lockhart: Uh, I'm retired. I invented dice when I was a kid. How about you do?

Gay Perry: OK, you've got 30 of my fucking seconds, thrill me

Gay Perry: [leaving Party] Talking money...
Harry Lockhart: A talking monkey?
Gay Perry: Talking monkey, yeah, yeah. Came here from the future, ugly sucker, only says "ficus".

Harry Lockhart: I think she fucked every other guy than me, oh no that's not true either,
she made a concession. She agreed not to fuck my best friend Chook Chutntney
cause he is my best friend, she gave me that at least
Gay Perry: Well that was nice of her.
Harry Lockhart: Yeah, if he asks, she said she wouldn't.

Sex. Murder. Mystery. Welcome to the party.
-jiji

Watchmen

2009-03-17T21:01:00.008+02:00

Τίτλος: Watchmen
Έτος: 2009
Σκηνοθέτης: Zack Snyder
Info: Imdb, WikiPedia

Ο σκηνοθέτης των «300» Zack Snyder, παρουσιάζει την κινηματογραφική μεταφορά του πολυβραβευμένου graphic novel των Alan Moore (V for Vendetta) και Dave Gibbons.

Νέα Υόρκη, 1985: Σ’ έναν εναλλακτικό κόσμο, βυθισμένο στο σκοτάδι και την παράνοια, η Αμερική βρίσκεται στα πρόθυρα πυρηνικού πολέμου με τη Σοβιετική Ένωση.

Ένας ανεξήγητος νόμος διατάζει τους υπερήρωες να μην πετάνε, να μην σκαρφαλώνουν, και εν ολίγοις να σταματήσουν να σώζουν τον κόσμο. Έτσι, όλοι οι υπερήρωες πλέον έχουν αναγκαστικά αποσυρθεί και έχουν τραβήξει ο καθένας το δρόμο του, αφήνοντας πίσω τους την παλιά ζωή τους.

Ο μόνος που δεν έχει διαγράψει το παρελθόν του είναι ο μασκοφόρος Rorschach, ένας μασκοφόρος ντετέκτιβ, που συνεχίζοντας να ζει στις σκιές και να πολεμά το έγκλημα θεωρείται απ’ όλους ψυχοπαθής.

Μήπως ήρθε η ώρα οι Watchmen να αναλάβουν ξανά δράση; Αυτό, τουλάχιστον φαίνεται να πιστεύει ο Rorschach, που αποτελεί τη «φωνή» του στόρι και καταγράφει τα πάντα σ’ ένα ημερολόγιο με την ευχή κάποτε να διαβαστεί. Καθώς οι σύντροφοί του ξαναφορούν σιγά σιγά τους μανδύες τους και με τη βοήθεια κάποιων φλας μπακ, μαθαίνουμε την ιστορία και το ποιόν του καθενός.

Μετά λοιπόν από τη χρήση μιας περιεκτική σεκάνς ως ιστορικής ανασκόπησης στο ξεκίνημα, περιγράφεται χωρίς λόγια η τροποποιημένη σε σχέση με αυτά που γνωρίζουμε πραγματικότητα, με την προσθήκη φυσικά των Watchmen σε κρίσιμα γεγονότα.

Έτσι για παράδειγμα, ο Comedian ήταν αυτός που δολοφόνησε τον J.F. Kennedy, ενώ μαζί με τον Dr.Manhattan κατατρόπωσαν τους Βιετκόνγκ, στον πόλεμο του Βιετνάμ. Γι’ αυτό και ο Nixon (χωρίς πια την ύπαρξη του σκανδάλου Watergate) υπηρετεί την τρίτη του θητεία στην προεδρία της Αμερικής.

Ο σκηνοθέτης έτσι αποφασίζει να θυσιάσει μια ολόκληρη ώρα για να εισάγει τους χαρακτήρες και το παρελθόν τους. Η δράση και η αφήγηση καλύπτονται ως επί το πλείστον από φιλοσοφικές ατάκες βαρυσήμαντα ειπωμένες, με φόντο βεβαίως τα απαραίτητα ειδικά εφέ. Οι ιδέες που αναπτύσσονται στο βίαιο Watchmen, είναι ευπρόσδεκτα σοκαριστηκές και οι ήρωες του ξαφνιάζουν αλλά και ξαφνιάζονται.

Ο Zack Snyder προσπαθεί να υπηρετήσει φιλότιμα τις εικόνες και τα λόγια του πρωτότυπου κειμένου, αλλά οι κακές συνήθειες του παρελθόντος, φαίνεται να τον ακολουθούν κι εδώ.

Ο εύκολος εντυπωσιασμός, η αστάθεια στον ρυθμό και τα εμφανής επιτηδευμένα slow motion, δεν προσθέτουν αλλά αντίθετα δυστυχώς αποσυντονίζουν τον θεατή. Κρίμα διότι το Watchmen μόνο ως ένα ακόμη comic book δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

Κάτι που φαίνεται να προέβλεψε ο Alan Moore, που υποψιασμένος πια, από παλαιότερα είναι η αλήθεια παθήματα, δεν είχε καμία απολύτως καμία ανάμειξη στην δημιουργία της ταινίας, αποσύροντας το όνομά του από παντού.

Αυτό είναι εν κατακλείδι το Watchmen, που έχει επηρεάσει τόσο πολλούς δημιουργούς, όντας το μοναδικό graphic novel που έχει κερδίσει το βραβείο Hugo, το αντίστοιχο δηλαδή Νόμπελ της λογοτεχνίας του φανταστικού, ενώ έχει βρεθεί στη λίστα του «Time», με τα σημαντικότερα μυθιστορήματα όλων των εποχών…

Othello

2009-02-20T22:02:00.012+02:00

Τίτλος: Othello
Έτος: 1952
Σκηνοθέτης: Orson Welles
Info: Imdb, WikiPedia

Με χαρά και περίσσια, είναι η αλήθεια, τιμή εισέρχομαι σε αυτήν την τόσο όμορφη και ενημερωμένη, κινηματογραφική παρέα. Όσο για το πρώτο post, μου “ζητήθηκε” κάτι κλασσικό και... ιδού λοιπόν:

Μια νεκρική πομπή μεταφέρει τον Οθέλο (Orson Welles) και τη Δεισδαιμόνα (Suzanne Cloutier) στην τελευταία τους κατοικία. Η λήψη μας επιτρέπει να δούμε ολόκληρη την τελετή καθώς η κάμερα που είναι κρεμασμένη από ψηλά, αποδεικνύεται τελικά, ότι δεν είναι παρά η υποκειμενική οπτική του Ιαγού. Του ανθρώπου δηλαδή που αποτελεί την αιτία της όλης δυστυχίας και που τώρα πια παρακολουθεί αμέτοχος τα τεκταινόμενα, καθώς βρίσκεται φυλακισμένος στην κορυφή του πύργου.

Όπως και στον “Makbeth” έτσι κι εδώ, ο σκηνοθέτης επιλέγει την εισαγωγική αφήγηση για να μας συστήσει άλλο ένα υπέροχο έργο του William Shakespeare. Έχοντας πια αποδεσμευτεί από την πίεση του Hollywood, ο Welles ξεκινάει με πάθος ένα ταξίδι για να ολοκληρώσει το όραμά του.

Δυστυχώς όμως παρά τις αγνές προθέσεις του καλλιτέχνη, η σκληρή πραγματικότητα του χαλάει για ακόμα μια φορά τα σχέδια του. Η αποχώρηση κάποιων παραγωγών του δημιουργεί αφάνταστες οικονομικές δυσκολίες. Σε καμιά ταινία του οι ηθοποιοί δεν άλλαξαν τόσες πολλές φορές. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι τέσσερις Ιάγοι προσλήφθηκαν και απολύθηκαν μέχρι να καταλήξουν στον Michael MacLiammoir (παλιός φίλος και θεατρικός δάσκαλος του Welles) από το Gate Theatre του Δουβλίνου). Ενώ παράλληλα γνωρίζουμε ότι δεν κατάφερε να ενώσει στο ίδιο πλάνο τα τρία βασικά πρόσωπα του έργου, λόγω των άλλων επαγγελματικών υποχρεώσεων των ηθοποιών.

Τέσσερα χρόνια θα διαρκέσει αυτός ο Γολγοθάς καθώς το φιλμ γυρίζεται με πολλές ταλαιπωρίες στην Ευρώπη, όπου ο σκηνοθέτης αναγκάζεται να αυτοσχεδιάσει για να καλύψει τις διάφορες ελλείψεις στο καστ, στα ντεκόρ, αλλά ακόμα και στα κοστούμια. Είναι κοινό μυστικό άλλωστε ότι ο ίδιος ο Orson Welles θα αναγκαστεί να εμφανιστεί ως ηθοποιός σε διάφορες αμφιβόλου ποιότητας ταινίες με σκοπό να χρηματοδοτήσει το δικό του όραμα.

Το όλο εγχείρημα λοιπόν βάδιζε πάνω σε τεντωμένο σχοινί και ίσως η κατάληξη του να ήταν αποτυχημένη, αν δεν είχαμε την επιστροφή του Orson Welles στην καρέκλα του μοντάζ. Κάτι που είχε να συμβεί δυστυχώς πολλά χρόνια και συγκεκριμένα, από την εποχή του Πολίτη Κέιν.

Ο κόσμος του Οθέλο κυριαρχείται από ένταση, ρυθμό και διαρκής αντίθεση μεταξύ μαύρου και άσπρου μέσα από την οποία ο δημιουργός, προσπαθεί να μας εξηγήσει τη μοιραία έκβαση των γεγονότων του παρόντος με τη βοήθεια της αναδρομής στο παρελθόν.

Η διαρκής πάλη ανάμεσα στην οκνηρή παθητικότητα και τη δράση, σε συνδυασμό με τη διαστροφή της εξουσίας είναι τα κύρια ελατήρια που ταλαντεύουν τους ήρωες μας, σ’ ένα έργο είναι η αλήθεια που δέχτηκε πολλές και αντιφατικές κριτικές.

Για την ιστορία τέλος, να σημειώσω ότι ο Οθέλος που ουσιαστικά αποτελεί ένα προσωπικό στοίχημα του Welles με τις οικονομικές δυσκολίες αλλά και το μέτρο της αυτοσχεδιαστικής του ικανότητας να αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, κέρδισε το 1952 το Μεγάλο Βραβείο στο φεστιβάλ των Κανών.

The Wrestler (guest review by kioy)

2009-02-12T22:51:00.009+02:00

Και να λοιπόν που έφτασε η ώρα για το πρώτο μας guest review! Ο kioy δηλώνει φανατικός θεατής του κινηματογράφου. Αρθογραφεί συστηματικά για το cine.gr ενώ διακρατεί προσωπικό ιστολόγιο, με ιδιαίτερες σινεφίλ ευαισθησίες. Παράλληλα αποτελεί μέρος της Κινηματογραφικής Ομάδας της σχολής του και συνηθίζει, κατά το δυνατόν, να παρακολουθεί κινηματογραφικά σεμινάρια και λοιπά, παρόμοιου ύφους, δρώμενα. Στα μη κινηματογραφικά του χόμπυ δηλώνει φιλότεχνος, με ιδιαίτερη ευαισθησία στο ελληνικό "έντεχνο" τραγούδι. Όπως μας λέει και ο ίδιος, αν θέλετε να τον γνωρίσετε καλύτερα, αρκεί να προσπαθήσετε...

Δίχως άλλη καθυστέρηση δίνω το λόγο στον Kioy για να μας μιλήσει για τη νέα ταινία του Aronofsky.

Τίτλος: The Wrestler
Έτος: 2008
Σκηνοθέτης: Darren Aronofsky
Info: Imdb, WikiPedia

Έλυσε μαθηματικές εξισώσεις. Σόκαρε το κοινό με ένα requiem για την χάξη του ονείρου. Εποίησε τα μονοπάτια της Αθανασίας, φωτίζοντας το θαύμα της ζωής! Και τώρα είναι εδώ για να παλέψει. Ή μάλλον για να μεταφέρει το σφυγμό μιας ανούσιας πάλης στον ξεπεσμένο τρόπο ζωής μας, στον ευρύτερο παρηκαμσμό. Το όνομα αυτού; Darren Aronofsky.

Ένας κορυφαίος Παλαιστής των 80s (Mickey Rourke), εν έτη 2009, συνεχίζει το μόνο πράγμα που ξέρει. Να παλεύει. Παρέα με την εξόφθαλμη σωματική φθορά και την πεισματική εμμονή του. Η προσωπική ζωή κατακρεουργημένη. Το βάρος της μοναξιάς αβάσταχτο. Εκεί, η αποτυχημένη σχέση με την κόρη του και η ιδιόρρυθμη έλξη με μια ξεπερασμένη stripper (Marisa Tomei) τον ωθούν στον παρωχημένο κόσμο της επιφανειακής δόξας. Στο ρινγκ, σε στημένα παιχνίδια, ανασαίνει ελεύθερα όντας ένας ψυχαγωγός του wrestling για την ακόρεστη καταναλωτική μανία των fans. Μόνο που ο συνολικός κόσμος δε διαφέρει πολύ από αυτή την παρωδία. Ο κόσμος που στραγγαλίζει τον άνθρωπο χρησιμοποιώντας αρτίως την ατομική ψευδαίσθηση. Και εσύ πως να επιβιώσεις μόνος, όταν κανείς δε σε νοιάζεται;

Άραγε αγαπητέ θεατή, εσύ πόσο απέχεις από τον Παλαιστή του τίτλου; Η απ' το alter ego της ιερόδουλης συμπρωταγωνίστριας; Μια παλαίστρα, τέχνασμα αριστουργηματικό, για την καθημερινή βιοπάλη στο στίβο της ζωής. Και την άλλη, την οδυνηρή πάλη που διαπράττεται εντός της εσωτερικής αβύσσου.

Ο Darren Aronofsky, μέσα από την φθορά ενός σώματος παρακολουθεί τη γενικότερη παρακμή. Την παρακμή του πνεύματος -όχι ενός ανθρώπου- αλλά της ανθρωπότητας. Η παλαίστρα της ακόρεστης αιματοχυσίας και της ανελέητης πάλης, ως παραγόμενο των στρεβλωμένων καταναλωτικών επιθυμιών και των business ορισμένων επιτήδειων κερδολάγνων. Το ξεπούλημα της ψυχής και της αξιοπρέπειας για λίγα ψίχουλα αναπνοής. Για την ικανοποίηση μιας μαζικώς αυνανιζόμενης κοινωνίας. Σε κάθε χώρο. Πόσο απέχουν μεταξύ τους οι "οπαδοί" του ρινγκ, οι ηδονοβλέπτες του στριπτιτζάδικου και η φιλήσυχη πελατεία ενός supermarket; Ο σκηνοθέτης φροντίζει, με πονηριά, να τους αναμείξει μεταξύ τους. Πόσο διαφέρει ένας ιδιωτικός μικρουπάλληλος με έναν wrestling star; Και οι δύο, ξεπουλώντας ότι εσωτερικό έχει μείνει, αναπνέουν λαθραίως στην καρδιά του ΕΝΟΣ και στημένου κόσμου.

Στην αντίπερα όχθη, ο σημαντικός auteur των καιρών μας θα υποδείξει για άλλη μια φορά, έναν διαφορετικό δρόμο σωτηρίας. Κονταροχτυπώντας την κενότητα της εικόνας με την "ουσία" του είναι. "Με βλέπεις σαν στριπτιτζού, αλλά εγώ είμαι μητέρα" λέει η Marisa Tomei στον Mickey Rourke, πετώντας ευθέως το λόγο στον θεατή. Στο μέσο άνθρωπο που έχει γαλουχηθεί να βιώνει τον κόσμο μέσα από φαντασιώσεις και κατασκευασμένες εικόνες. Το «αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν» έχει αθετηθεί προ πολλού. Πως μπορείς να αγαπάς μια εικόνα, όταν καν δε διακρίνεις τον άνθρωπο πίσω από αυτή; Όμως σε αυτή την αγάπη, στα τραχιά μονοπάτια των λίγων και σημαντικών σταθμών της ζωής σου, ίσως να ρέει το καθαρτήριο νερό...

Η φθορά του χρόνου είναι διάχυτη στο σύμπαν του "Wrestler". Ο χρόνος που μας ξερνάει επαναλαμβανομένως και καθημερινά. Οι μώλωπες στο κατασχισμένο σώμα του Rourke δεν είναι παρά τα ίχνη από τα αθεράπευτα τραύματα της ψυχής. Και η εμμονή στο Wrestling πεισματική και αδιάκοπη. Η αυταπάτη της επιδιόρθωσης διαρκής. Με μια εγχείρηση, με "μαγικά" σκευάσματα, με συρραφές στον παρθενικό υμένα, που σπάζεται επανειλημμένως από τα βίαια χτυπήματα στο φτιαχτό τσίρκο της καθημερινότητας. Μέχρι τον οριστικό αφανισμό. Μέχρι η ζωή να αποβάλλει τελεσίδικα το έμβρυο στην κοιλάδα του θανάτου. Πρωτίστως ψυχικά και έπειτα σωματικά.

Ο Mickey Rourke παραδίδει μια ερμηνεία ζωής. Μια ερμηνεία για την οποία κάποιος θα μπορούσε να εμπνευστεί ολόκληρο κείμενο. Όμως αγαπητέ αναγνώστη, θα βρεις ευστοχότατες διθυραμβολογίες σε οποιαδήποτε κριτική, για αυτό δε νομίζω πως υπάρχει λόγος να αναφέρω κάτι προσθετικά. Θα ήθελα να σταθώ στη σκηνοθεσία του Darren Aronofsky. Πιο συγκροτημένη από ποτέ. Ίσως όμως και πιο διεκπεραιωτική από ποτέ. Με την έννοια πως ότι βλέπουμε στον Παλαιστή, είναι παιγμένο σε μεγάλο βαθμό στην Αμερικάνικη (και όχι μόνο) φιλμογραφία. Ένα ωραίο σκηνοθετικό τέχνασμα, είναι η θέση της κάμερας που ακολουθεί από πίσω των ήρωα. Καδράροντας ουσιαστικά την πλάτη του και τονίζοντας την αδυναμία του σύγχρονού ανθρώπου να σταθεί αυτοπροσώπως απέναντι στις μέρες του καιρού μας. Τέλος, είναι εμφανής τα δάνεια από b-movies στο σύμπαν της ταινίας.

Έχω διαβάσει διάφορες οπτικές στις κριτικές στον κυβερνοχώρο. Με αφορμή τη συγκεκριμένη ταινία, θα ήθελα να σταθώ σε μια κατά τη γνώμη μου σύνηθες και λάθος τακτική στην ανάγνωση μιας ταινίας. Διάβασα αρκετές φορές πως το "The Wrestler" είναι μια ανούσια ταινία επειδή χρησιμοποιεί πιασάρικα θέματα στη φόρμα της, όπως στριπτήζ, ξύλο κλπ που δεν αρμόζουν σε μια σοβαρή ταινία, ή που μειώνουν το περιεχόμενο της. Εγώ θεωρώ ότι η φόρμα μιας ταινίας συνήθως δεν είναι παρά η δραματουργική οδός της αφήγησης. Οπότε νομίζω πως είναι εσφαλμένο να κρίνουμε το περιεχόμενο μιας ταινίας από τη φόρμα της. Κάτι τέτοιο άλλωστε, ως ένα βαθμό καταδεικνύει τον φορμαλισμό του εκάστοτε γραφιά. Καθώς υποδηλώνει πως αυτός δέχεται μόνο έναν (ή ορισμένους) συγκεκριμένο τρόπο στη διάπλαση ενός film. Εννοείται πως κατανοώ κάποιος να έχει αισθητικές αντιρρήσεις στο χτίσιμο του "The Wrestler", τις οποίες ως ένα βαθμό μπορεί να συμμερίζομαι, αλλά δε νομίζω πως η φόρμα καταδικάζει τον "ρεαλισμό". Θα δώσω άλλο ένα παράδειγμα στην προσπάθεια μου να γίνω πιο σαφής. Κάτι ανάλογο έχω ακούσει και για το "Η Ψυχή στο Στόμα". Θεωρώ σεβαστό κάποιος να έχει αισθητικές αντιρρήσεις ως προς την ανάπτυξη μιας ταινίας. Και από μόνες τους μπορούν να αποτελούν σοβαρό πρόβλημα. Όμως δεν πρέπει να συγχέονται με το περιεχόμενο μιας ταινίας.

Into the wild

2009-02-07T01:45:00.012+02:00

Τίτλος: Into the wild
Έτος: 2007
Σκηνοθέτης: Sean Penn
Info: Imdb, WikiPedia

Γεια σου Sean Penn με τα ωραία σου!!

Το Into the wild είναι μια ταινία για ένα νεαρό που αφήνει πίσω τα πάντα για να ακολουθήσει το όνειρο του: ένα ταξίδι εξερεύνησης στη φύση, τόσο της νότιας όσο και της βόρειας Αμερικής, με τελικό προορισμό την Αλάσκα. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο best seller, το οποίο με τη σειρά του, είναι βασισμένο σε μια πραγματική ιστορία. Τι σας έχω πει μέχρι τώρα που δεν ξέρατε; Tίποτα. Χαίρομαι.

Θα έλεγα ότι αν είχαμε μόνο τον ήρωα και τις escapist απόψεις του, θα ήταν μια απλή ταινία με φοβερά τοπία, που θα σας άφηνε στο τέλος μια αίσθηση μπροσούρας υποψήφιων τοποθεσιών για χειμερινές διακοπές. Έλα όμως που ο ήρωας συναντά κάτι χαρακτήρες διαμάντια στο δρόμο του; Kαθένας τους και από μια διαφορετική ιστορία. Και ξαφνικά το roadmovie λαμβάνει σάρκα και οστά. Και φχαριστιέσαι κάθε στιγμή και δε θες να τελειώσει...

Η φωτογραφία είναι πολύ καλή, οι ερμηνείες top notch, το σενάριο επίσης καλό, το μοντάζ προσεγμένο και οι διάλογοι αρκετά κομψοί (με κάποιες μικρές κοιλίτσες). Τη μουσική του έργου έχει αναλάβει ο Eddie Vedder των Pearl Jam, πετώντας μέσα και μερικά classics, όπως Creedence Clearwater Revival...

Στην ταινία δε θα βρείτε κάποια Νέα Μεγάλη Φιλοσοφία, ή κάποια νέα θεώρηση των πραγμάτων. Το πραγματικό θαύμα δε κρύβεται στην ιστορία του ήρωα, αλλά στις ψυχές των συνταξιδιωτών του.. Και εκεί ακριβώς στοχεύει ο Sean Penn, ελπίζοντας ότι το κοινό του θα αποτελέσει ικανούς συνοδοιπόρους ενός ανήσυχου νεαρού που θα αυτονομαστεί Alexander Supertramp!

Δείτε την.

(Ναι, είμαι λίγο χίππης.)

Revolutionary Road

2009-01-06T15:29:00.004+02:00

Τίτλος: Revolutionary Road
Έτος: 2008
Σκηνοθέτης: Sam Mendes
Info: Imdb, WikiPedia, Trailer

Μετά από υπερατλαντικά ταξίδια, εκδρομές, εξεγέρσεις, μελαγχολίες, σειρο-μανία και απλή αδιαφορία να'μαστε πάλι στην σινεβλογόσφαιρα!

Έχω προσωπικά περάσει τους τελευταίους 1-2 μήνες με μία αδηφάγο εμμονή στις σειρές. Δυστυχώς προχθές κατά λάθος έκανα move αντί για copy από το Desktop στο Laptop κάτι επεισόδια, και εχθές βρέθηκα με έτοιμο μαγειρεμένο το φαγάκι και κανένα διαθέσιμο επεισοδιάκι! Τι κακό! Θα έπρεπε να καταφύγω σε... (τρόμος).. ταινίες! Πείναγα και σαν λύκος, άνοιξα το πρώτο gr subbed που βρήκα στον σκληρό και το έγκλημα έγινε..

Στην Revolutionary Road μπορεί να συναντήσει κανείς πολλά γερά χαρτιά: Di Caprio, Winslet, Mendes και όλα αυτά τυλιγμένα σε μία επιτυχημένη νουβέλα του Yates. O Mendes για αυτούς με μνήμη αμοιβάδας είναι ο μεσιές που ευθύνεται μεταξύ άλλων για το American Beauty και το Road to Perdition. Το βλιβλίο του Yates είναι λέει φημισμένο, και τους άλλους δύο είμαι σίγουρη πως τους ξέρετε :>

Είμαι εντελώς εκτός φόρμας στην κριτική, αλλά θα σας πω τα εξής που μου έκαναν εντύπωση:

1. Ο Leonardo Di Caprio όσο και να μην θέλω να το δεχτώ είναι σταθερά πολύ καλός ηθοποιός. Μπορεί να μοιάζει με 15χρονο (με πόδι της χήνας πλέον), αλλά κάθε ερμηνεία του μου κάνει όλο και πιο δύσκολο το να μην τον συμπαθώ. Από την αρχή μέχρι το τέλος ήταν και αυτός και εγώ μες στον χαρακτήρα του, τον συμπάθησα, τον αντιπάθησα, ένοιωσα βρε αδερφέ με μια λέξη.

2. Η Winslet για άλλη μία φορά μου απέδειξε πως είναι κι αυτή μεγάλη ηθοποιός και πως ειδικά σε συνδυασμό τους αδικεί το ότι τους θυμόμαστε στον Τιτανικό (αλλά τα λεφτάκια δεν τους χάλασαν, οπότε νομίζω θα επιζήσουν). Αλλά πλέον, και μετά τις τελευταίες φορές που την έχω παρακολουθήσει σε ταινία πιστεύω ότι είναι και φοβερή γυναίκα. Ειδικά εδώ, κάτι που δεν της δώσανε τον ρόλο της καλής και γλυκιάς κάτι που παίζει μία γυναικάρα.. εντυπωσιάστηκα! Παραμπήκα και στο πετσί του ρόλου της εδώ και παρ'ότι μ ε εμένα αυτό δεν είναι τόσο δύσκολο, πρέπει να της τον δώσουμε τον βαθμό.

3. Βρήκα την αίσθηση της εποχής πάρα πολύ προσεγμένη, άρτια. Μου άρεσε το χρώμα, μου άρεσε η θερμοκρασία, κάθε λεπτομέρεια. Και οι δύο πρωταγωνιστές αλλά και οι υπόλοιποι χαρακτήρες την ενσάρκωσαν πολύ καλά, όπως ανέφερα και παραπάνω.

4. Από μικρό και από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια. Γνωστό το παροιμιακό ρητό του σοφού λαού, sad but true που λένε και οι φίλοι μας οι αμερικάνοι.

Οι κριτικές γενικά αλλά και η δική μου λένε πως ήταν μία πολύ καλή ταινία από πάρα πολλές πλευρές, μία σίγουρα δυνατή εμπειρία ακόμα και εάν μπορεί να άφησε σε μερικούς την αίσθηση του ότι κάτι ακόμα χρειαζόταν, κάτι έλειπε. Πάντως, στο τέλος της μέρας πιστεύω πως θα είστε ικανοποιημένοι που αφιερώσατε τον χρόνο σας στo Revolutionary Road, ακόμα και εάν το στομάχι είναι λίγο πιο βαρύ.

Ιστορία 52

2008-11-15T12:19:00.014+02:00

Τίτλος: Ιστορία 52
Έτος: 2007
Σκηνοθέτης: Αλέξης Αλεξίου
Info: Imdb, Trailer, Website

Ναι, μια ελληνική ταινία :-) Ένας φίλος [1] με ειδοποίησε ότι παιζόταν την προηγούμενη άνοιξη μια ταινία που έμοιαζε το σενάριο (και ο τίτλος ?!) με κάτι που είχαμε γράψει. Στην πραγματικότητα αυτός ήταν ο δεύτερος λόγος που ήθελα να δω την ταινία, ο πρώτος ήταν το δείγμα της φωτογραφίας που είδα στο trailer.

O Ιάσωνας γνωρίζει την Πηνελόπη σε δείπνο με φίλους. Μια σχέση ξεκινά η οποία θα έχει άσχημο τέλος. Ο Ιάσωνας δε μπορεί να συμβιβαστεί με αυτό. Ανάμεσα στην αϋπνία, τη μοναξιά, την τρέλλα, θα προσπαθήσει να ανασκευάσει την πραγματικότητα. Θα προσπαθήσει να διορθώσει αυτό που πήγε στραβά, δημιουργώντας όμως έτσι νέους εφιάλτες..

Ένα θρίλερ που θα σας θυμίσει το "π" (και το memento) με καλό σενάριο και άξια σκηνοθεσία (μπράβο Αλέξη). Είναι η πρώτη feature-length ταινία του σκηνοθέτη, οπότε θα συγχωρήσω τους "δήθεν" διαλόγους και τις "μέτριες" ερμηνείες. Aυτό που μου άρεσε πιο πολύ στην ταινία ήταν ο τρόπος με τον οποίο δένονται οι ιστορίες καθώς και οι αντιδράσεις της "εναλλακτικής πραγματικότητας" προς τον Ιάσωνα, που έχει ξανακάνει αυτό το ταξίδι. Η ταινία έχει ένα eerie feeling το οποίο σε βοηθάει να συμμετάσχεις στην τρέλλα του Ιάσωνα [2].

Πιστεύω ότι είναι μια αξιέπαινη προσπάθεια που ενδεχομένως να χρειαζόταν λίγο περισσότερο χρόνο στο production καθώς είναι προφανές στο θεατή ότι υπάρχει ζουμί στην ταινία, αλλά χάνεται λιγάκι στην απόδοση.

[1] Γεια σου Τάκη!
[2] Tο feeling αυτό χάνεται μερικώς από την desync φωνή του πρωταγωνιστή..

20 προτάσεις για το Halloween

2008-10-30T21:34:00.013+02:00

Στις 31/10 οι αμερικανοί γιορτάζουν το "Halloween". Σκεφτήκαμε λοιπόν να φτιάξουμε μια λίστα ταινιών που θα σας βάλουν στο κλίμα...

modal_echoes' choice:
* A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors
* Candyman
* The Omen
* Profondo Rosso
* Don't Look Now

koki's choice:
**Σημαντική Ανακοίνωση: Δεν είμαι γενικά horror fan, για αυτό έβαλα στην λίστα ότι grotesque ή horror-ish έχω εκτιμήσει τα τελευταία χρόνια. Ελπίζω να σας βάλουν στο κλίμα!**
* Santa Sagre
* Lunacy ή Faust (Θα ήταν κλεψιά να βάλω και τα δύο σε διαφορετικά)
* Delicatessen
* Shaun of the dead
* El Espinado del Diablo

comzeradd's choice:
* The Wicker Man
* The Ninth Configuration
* In the Mouth of Madness
* Shivers
* Rosemary's Baby

manjiki's choice:
* Two Guys and a Girl: Two Guys, a Girl and a Psycho Halloween
* Buffy the Vampire Slayer: Halloween
* How I Met Your Mother: Slutty Pumpkin
* The Rocky Horror Picture Show
* +1 Totaly Free Halloween quote:

Barney Stinson: You know what I love about Halloween? It's the one night of the year chicks use to unleash their inner ho-bag. If a girl dresses up as a witch, she's a slutty witch. If she's a cat, she's a slutty cat. If she's a nurse...
Lily Aldrin: Wow, we get it.

Barney Stinson: ...she's a slutty nurse.

L' Âge des ténèbres

2008-10-28T00:32:00.014+02:00

Τίτλος: L' Âge des ténèbres
Έτος: 2007
Σκηνοθέτης: Denys Arcand
Info: Imdb, WikiPedia, Trailer (in french)

Η άτυπη τριλογία του Denys Arcand κλείνει με την ταινία "Τα χρόνια της μαυρίλας". Ο ελληνικός τίτλος ίσως είναι λίγο παρατραβηγμένος, πάντως ο σκηνοθέτης θέλει να μας μεταφέρει στο μεσαίωνα της αστικής ζωής, δηλαδή στο ΣΗΜΕΡΑ. Εκεί θα περάσει από crash test όλες τις αξίες που ανέδειξε στις προηγούμενες δύο ταινίες και θα διαπιστώσει ότι η πραγματικότητα δεν αφήνει τίποτα ακέραιο. Διαβρώνει τα πάντα.

Η ταινία μας παρουσιάζει έναν οικογενειάρχη κοινωνικό λειτουργό ο οποίος συχνά χάνεται σε έναν κόσμο ψευδαισθήσεων προκειμένου να πάρει μια ανάσα από τη δύσκολη και πολλές φορές ανιαρή ζωή. Μια σειρά από γεγονότα, θα τον αναγκάσουν να κάνει ανώμαλη προσγείωση προκειμένου να αντιμετωπίσει άμεσα την κρίση που περνά σε προσωπικό επίπεδο. Πώς χαράζεις όμως πορεία όταν όλα στη ζωή φαίνονται ψεύτικα και επιφανειακά;

Επίτηδες δε γράφω λεπτομέρειες για την ταινία. Πρόκειται για την πιο φαντασμαγορική της τριλογίας και την πιο πεζιμιστική ταυτόχρονα. O σκηνοθέτης παίζει με το δράμα, τη μαύρη κωμωδία και τη μυθοπλασία. Καμμιά φορά μάλιστα, ξεχνιέσαι ότι περιγράφει ένα κατά τ'άλλα σοβαρότατο θέμα.

Η ταινία είναι λίγο άνιση σε σύγκριση με τις 2 προηγούμενες, αλλά διατηρεί έναν εξίσου εφηβικό χαρακτήρα. Μου άρεσε πολύ το τέλος, το οποίο βρήκα ιδιαίτερα φιλοσοφημένο. Η λυτρωτική επιλογή του ήρωα γίνεται με ιδιωτικά κριτήρια, στα οποία δε μετέχει ο θεατής. Πολύ ωραίο τρικ, δίνει μια φοβερή αίσθηση ρεαλισμού στην ταινία και σπάει τη μονότονη μάχη μεταξύ αιτίου και αιτιατού που συνηθίζουμε να βλέπουμε στο (καθ'όλα εκλογικευμένο) σύγχρονο σινεμά.

Hank and Mike

2008-10-12T12:54:00.012+03:00

Τίτλος: Hank and Mike
Έτος: 2008
Σκηνοθέτης: Matthiew Klinck
Info: Imdb, WikiPedia, Trailer, Youtube Channel

Υπότιτλος: Pink Pissed Unemployed

Όπως καταλαβαίνετε, απλά δεν μπορούσα να μην το δω. Man, μιλάμε για δύο Easter Bunnies που βρίσκονται άνεργα ξαφνικά, και κάνουν ό,τι κλασσική κίνηση αποτυχημένου-σε-ταινία υπάρχει. Αμφιβάλλω για το εύρος του target group αυτής εδώ της ριβιούς, αλλά την γράφω για εσένα μικρέ μου furry αναγνώστη, ώστε να μην χρειαστεί να βρεθείς σε άλλα gateway βλογς, και να εκτεθείς σε μεγαλύτερους κινδύνους.

Στο θέμα μας, η ταινία ξεκινάει με αυτήν εδώ την σκηνή:

Ποίηση.

Έπειτα είναι και το άλλο, έχω μία καλοπροαίρετη επιμονή να βλέπω όποια ντεμι-δευτεράντζα ταινία καναδικής προελεύσεως βρίσκω. Είναι εύκολες και εύπεπτες συνήθως -ε δεν είσαι "δίπλα" στο hollywood for no reason- αλλά αισθάνομαι ότι έτσι, κάπως, κάτι κάνω για να εκτιμηθεί ο κόπος αυτών των ημιανεξάρτητων πονεμένων κινηματογραφιστών. Έτσι κι εδώ, λοιπόν, βλέπουμε μία ταινία που δεν είναι σίγουρα τίποτα το φοβερό ποιοτικά, με προβληματισμούς τυπικούς και παρωχημένους στην καλύτερη, αλλά ο τρόπος με τον οποίον φλερτάρει με τα όρια του cult -για εμάς τους retards (sic) που απλά δεν μπορούμε να αντισταθούμε σε μία ολόσωμη ροζ φουντωτή στολή- και οι γενικώς χαριτωμένα αστείες στιγμές της πιστεύω την κάνουν να αξίζει ίσως μία θέαση. Ίσως με ναρκωτικά, if you're into this kinda stuff :P

Από ατραξιόν φυσικά, εκτός από τα ροζ υπερμεγέθη κουνέλια που παραμένουν κουνέλια από άκρη ως άκρη του φιλμ, έχουμε και άλλα κλασσικά συστατικά:

Τώρα, μεταξύ μας, πώς μπορείς να αντισταθείς σε μία ταινία με ανθρωπόμορφα ροζ κουνέλια που σε μία σκηνή φιλοξενεί midget easter bunny σε κλασσική παρανοϊκό-γελάκι κατάσταση;

Ο Mike είναι ο υποδειγματικός λαγός, πάντα πρώτος και άξιος στο κρύψιμο των σοκολατένιων αυγών πριν το ξημέρωμα του Πάσχα. Ο φάκελός του είναι άψογος, γεμάτος βραβεία και παράσημα. 17 συναπτά χρόνια το καλύτερο Easter Bunny σε όλες τις Easter Enterprises!!!! Ο Hank από την άλλη, είναι το τυπικό ρεμάλι, ο φάκελός του είναι -ας πούμε- πολύχρωμος :) γεμάτος αναρίθμητα ανδραγαθήματα. Οι δύο τους είναι όμως πάντα ομάδα. Όλα πηγαίνουν καλά, μέχρι που η Easter Enterprises αναγκάζεται από τον εξτραβαγκάν-ly γιάπι νεόφερτο από τους μετόχους να κάνει περικοπές. Η αισθητική καθόλη τη διάρκεια παραμένει ενδιαφέρουσα, και οι καταστάσεις στις οποίες βρίσκονται οι πρωταγωνιστές φλερτάρουν ενίοτε με την κλασσική γκαφοκωμωδία και ενίοτε με το cult.

το ξέσπασμα του γιάπι

Κλασσικά πράγματα, οι αγαπητοί Hand & Mike, περνούν όλες τις δυνατές φάσεις κατάπτωσης και ανάρρωσης προσφέροντας απλόχερα εικόνες με ροζ κοστούμια σε πολύ λάθος συνθήκες.

Μέχρι που φτάνει η ώρα η μιζέρια να κάνει τον κύκλο της, και η κωμωδία αυτή να υπηρετήσει πιστά το είδος της. Μπανάλ, δεν λέω, αλλά σίγουρα δεν είναι η πιο χαζή εκτέλεση αυτής της συνταγής που έχω δει. Και ομολογώ πως οι σύντροφοι κούνελοι παίζουν αρκετά καλά. Γενικά αυτή η ταινία που μυρίζει τόσο πολύ καναδική παραγωγή -δεν το είχα προσέξει, αλλά είχα διαρκώς την αίσθηση καθώς την έβλεπα- παρ´ότι δεν είναι αριστούργημα, και πάσχει από κάποιες ασθένειες της non-hollywood τάξης, πιστεύω τα καταφέρνει pretty damn good :P Και τελοσπάντων, θα μπορούσα να ανεχτώ πολύ χειρότερα για να βλέπω τύπους να φοράνει ροζ ολόσωμες στολές για 1+ ώρα, εδώ μιλάμε για ποιότητα!!!

the bold come back

Επίσης, να προσθέσω ότι η ταινία αρχικά ήταν μικρού μήκους και διαρκούσε 15 λεπτά, κάτι που πιστεύω θα την έκανε αρκετά πιο ενδιαφέρουσα καθότι τα κλισέ του διδύμου καλού και κακού παιδιού, η loser culture και τα τυπικά συνηθισμένα σεναριακά ευρήματα(;) σίγουρα της δίνουν, αλλά και της παίρνουν :) Εγώ πάντως θα την ξανάβλεπα. μεχεχεχε. Γραμμένο από τα ίδια τα easter bunnies, btw.

ΥΓ. ΠΡΕΠΕΙ να δείτε αυτήν την σκηνή ακόμα και εάν δεν δείτε την ταινία.
ΥΓ2. Δείτε και την αντίδραση του hank the easter bunny στο 2girls1cup. Mweheheh :P
ΥΓ3. ΟΚ με πιάσατε, δείτε ΟΛΟ το youtube channel τους. ΜΟΥ Ε ΧΕ ΧΕΧΕΧΕΧΕΕ

Arrested Development

2008-10-10T15:24:00.017+03:00

Creator: Mitchell Hurwitz de la Ad Hominem
Seasons: 3
Original Run: 2003-2006
Info: tv.com

Ουφ, αυτή η σειρά με προβληματίζει γιατί μου βγάζει να πω κάτι ντεγκραντέ εκφράσεις του τύπου "Η πιο τρελλή κωμωδία που έχετε δει ποτέ!", "Η πιο αστεία οικογένεια στην τηλεόραση!", "Δεν έχετε ξαναδεί κάτι τέτοιο, ποτε!" και άλλα τέτοια που βλέπουμε στα εξώφυλλα από τις κωμωδίες του κιλού στα ντίδεο κλάμπς. Θα κρατηθώ και θα πω ότι είναι η καλύτερη κωμωδία που έχω δει ποτέ. Ad hominem.

Long story short, η οικογένεια τα είχε όλα, ο μπαμπάς πήγε φυλάκή, τα χάσανε όλα. Το λέει και στους τίτλους της αρχής άλλωστε. Ο ένας αδελφός -που προσπαθεί να σώσει την εταιρία- είναι νορμάλ, το ίδιο και ο γιός του. Όλοι οι υπόλοιποι είναι ανισόρροποι. Ναι, μέχρι εδώ ακούγεται totaly boring, και τα πρώτα επισόδεια όντως είναι. Μετά από αυτά γίνεται το αριστούργημα. Ad baculum.

Παρένθεση: Μισώ την οικογένεια Tenenbaum. Για την ακρίβεια την ταινία την άντεξα μέχρι την μέση και την βρήκα εξαιρετικά βαρετή, τουλάχιστον ήταν καλή η πίτσα. Δεν μπορώ πια να ακούω και να διαβάζω ότι το Arrested Development μοιάζει με τους Royal Tennenbaums. Δεν μοιάζει. Τέλος. Κλείνει η παρένθεση. Ad hominem (προς τους Tenenbaums και τους υποστηρικτές τους).

Πάντα μου άρεσε το narration στις σειρές, πιστέυω ότι βοηθάει στο να κατανοεί καλύτερα τους χαρακτήρες ο θεατής. Ο narrator του Arrested Development, πέραν του ότι μου θυμίζει τον narrator του Leisure suite Larry 7, είναι αστείος, σαρκαστικός, κάφρος και γενικά εκπληκτικός. Εκπληκτικό είναι και ένα προς ένα τα μέλη του cast, με εξαίρεση τον Michael Cera (George Michael Bluth). Καλά παίζει εδώ δε λέω, αλλά όταν τον είδα παίζει αργότερα τον ίδιο ρόλο και στο Juno και στo Superbad, το έπιασα το νόημα. Ad nauseam.

Αυτό ήταν λυπηρό και αναξιοπρεπές από την πλευρά του Michael Cera και με θλίβει αυτη του η συμπεριφορά και απωθεί κόσμο από το επάγγελμα του ηθοποιού. Αd hominem επίθεση στον Michael Cera. Oh well, το παιδάκι είναι λίγο ατάλαντο, γενικά. Ad libitum.

Επίσης παρέα στο cast κάνουν κατά περιόδους η Liza Minnelli, η Charlize Theron, o Ben Stiller, o Carl Weathers και άλλα παιδιά. Σε εξίσου ανισσόροπους ρόλους όλοι τους. Ad usum Koko.

Η σειρά είναι γυρισμένη σε στυλ ντοκιμαντέρ (άρα και χωρίς το γέλιο-κονσέρβα που βάζουν οι Αμερικάνοι), με συχνά mini flash backs κυρίως για να μας πείσει ο αφηγητής ότι αυτά που μας λέει όντως συνέβησαν στους ήρωες. Θέλει κάποιο επίπεδο geekiness, μερική γνώση αυτού που λέμε "pop culture" ή μία δόση συμπάθειας προς την παρωδία και τη σάτειρα ή τουλάχιστον να ξέρει ποιό είναι το Star Wars Kid, για να καταλάβει κανένας το χιούμορ της σειράς και το πόσο πολύπλευρο είναι. Πολλοί πιστεύουν ότι η σειρά παρά-ήταν έξυπνη για να το ευρύ κοινό, για αυτό δεν έκανε νούμερα. I agree :( Ad hominem.

Quote like there is no tomorrow:

Gob: Well, I'm not the president, so I don't deserve a fancy phone.
Tobias Funke: Well, the Blue Man Group might need me, and I do deserve a fancy phone.
Narrator: They didn’t
Narrator: And he doesn’t.

Lucille Bluth: Did that Mexican girlfriend of yours kick you out?
Gob Bluth: She's not "*that* Mexican," Mom, she's "*my* Mexican." And she's Colombian or something.

George Bluth Sr.: Daddy horny, Michael.

[Barry pulls up to a beautiful hooker]
Barry Zuckerkorn: You're not one of those men dressed like a woman right?
Hooker: No baby, I'm all real.
[Barry drives away]

Lucille Bluth: I want you out of the house.
Oscar Bluth: Oh, I want you everywhere.

Michael Bluth: The only thing I found in the refrigerator was a dead dove in a bag.
Gob Bluth: You didnt eat that dove, did you? I only have 6 days to return it.

Lindsay Bluth: Oh, hi, Mom. I have the afternoon free.
Lucille Bluth: Really? Did "nothing" cancel?

Tell your friends about this show!

-jiji

Nights and Weekends

2008-10-10T00:19:00.011+03:00

Τίτλος: Nights and Weekends
Έτος: 2008
Σκηνοθέτης: Joe Swanberg, Greta Gerwig
Info: Imdb, Official site, Trailer

Mumblecore: ένα κίνημα του αμερικάνικου ανεξάρτητου κινηματογράφου που ξεκίνησε στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι το πολύ χαμηλό budget, η χρήση ψηφιακής κάμερας και η θεματολογία του είναι κυρίως οι ανθρώπινες σχέσεις της γενιάς των 25-35.

ο Joe Swanberg είναι ένα μέλος αυτού του κινήματος. Αν μπορούμε βέβαια να το χαρακτηρίσουμε κίνημα γιατί δεν διέπεται από κάποιους αυστηρούς κανόνες (όπως το σχεδόν αποτυχημένο δόγμα'95). Περισσότερο πλησιάζει τη nouvelle vague (γαλλία) και το new wave (βρετανία) με την έννοια πως έρχεται σαν αντανακλαστική αντίδραση στις στάνταρτ φόρμες παραγωγής ταινιών απ' τη βιομηχανία κινηματογράφου.

Παρακολουθούμε ένα νέο ζευγάρι (ουσιαστικά οι μοναδικοί δύο χαρακτήρες που υπάρχουν στο φιλμ), να έρχεται αντιμέτωπο με το θέμα της απόστασης (Νέα Υόρκη - Σικάγο). Τα συναισθήματα ξεχειλίζουν αλλά δεν μπορούν να υπερκεράσουν τα αντικειμενικά προβλήματα που δημιουργεί η απόσταση. Προσπαθούν να πάρουν ο ένας απ' τον άλλο ό,τι περισσότερο μπορούν μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Όταν τα πράγματα δεν είναι τέλεια© οι εντάσεις ακόμα και για τα πιο ασήμαντα θέματα είναι αναπόφευκτες.

Η ταινία σκιαγραφεί με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο τις δόσεις παράνοιας που εισβάλουν στην καθημερινότητα ενός ζευγαριού όταν αυτή διακόπτεται και ξαναρχίζει από εξωγενείς παράγοντες όπως η απόσταση.

Το δεύτερο κομμάτι έχει αρκετό διαφορετικό ύφος (γυρίστηκε ενάμιση χρόνο μετά). Πλέον ο James είναι πετυχημένος (επαγγελματικά) και η Mattie προσπαθεί να ανέβει στα μάτια του για να τον κερδίσει καταφεύγοντας σε συμπεριφορές που έξω απ' τα πλαίσια του έρωτα θα φάνταζαν γελοίες.

Δεν σας αποκαλύπτω αν τελικά τα καταφέρνει, άλλωστε η τελευταία σκηνή θα μπορούσε να τοποθετηθεί οπουδήποτε μέσα στη ταινία, αλλά τελικά αυτό που είναι σαφές είναι πως όλα όσα πέρασαν, είτε στην ίδια πόλη είτε όχι, έχουν αφήσει το σημάδι τους και στους δύο.

ΥΓ1. η ταινία είναι αρκετά αυτοβιογραφική, καθώς το ζευγάρι των πρωταγωνιστών (και ταυτόχρονα σκηνοθετών, σεναριογράφων) ήταν και στην πραγματικότητα ζευγάρι. μάλιστα το 2ο μισό το γύρισαν αφού χώρισαν.

ΥΓ2. για τα τεχνικά κάνω πάσα στον modal_echoes, ο οποίος πολύ σωστά παρατήρησε πως αν η ταινία ήταν ευρωπαϊκή θα είχε πολύ περισσότερο βάθος ;)

I'm a Cyborg, but that's OK

2008-09-30T15:02:00.009+03:00

Τίτλος: I'm a Cyborg, but that's OK / Saibogujiman kwenchana
Έτος: 2006
Σκηνοθέτης: Chan-wook Park
Info: Imdb, WikiPedia, Trailer

Ψάχνοντας να θυμηθώ τι ήταν σε αυτήν την ταινία που μου κίνησε το ενδιαφέρον και την έβαλε στη λίστα προς θέαση, σκόνταψα σε κανένα δύο reviews που ξεκινούσαν με τον εντελώς λάθος τρόπο για εμένα. Βλέπετε, έχω αυτό το πρόβλημα που δεν θέλω να ξέρω ΤΙΠΟΤΑ για μία ταινία, εννοώ την υπόθεση ή οτιδήποτε θα μπορούσε να με προϊδεάσει και να μου "κλέψει" από την αίσθηση, την απόλυτα δική μου. Θέλω να έρθει να μου πει πχ ο comzeradd που έχουμε παρόμοια γούστα "δες το τάδε", και μόνο αυτό. Έλα όμως που παρότι πάντα διαβάζω κριτικές και περιλήψεις με το μισό μάτι ανοιγμένο και έτοιμη να πατήσω alt-f4/ctrl-w/να πετάξω το περιοδικό μέσα στην μπανιέρα και να στρέψω το βλέμμα στα συστατικά της χλωρίνης.. αυτή τη φορά οι 5 πρώτες λέξεις μου είπαν ήδη ότι αυτό δεν είναι ακριβώς ένα cyborg movie.

Συγχύστηκα, έγραψα 15-20 γραμμές με CAPS LOCK και ξεκίνησα να την βλέπω. Δεν ξέρω πόσα θέλετε να ξέρετε εσείς για μία ταινία, για αυτό θα γράψω λίγα περί της ιδέας και του σεναρίου (λίγα, αλήθεια) στις επόμενες γραμμές. Τελικά, εκτός του ότι δεν αργείς καθόλου να καταλάβεις κι εσύ ότι δεν είναι cyborg, πραγματικά είναι αδιάφορη πληροφορία. (Τζάμπα τα άκουσε ο νίκος χεχε.)

Η εντελώς λαλημένη μικρή και χαριτωμένη ασιάτισσα που πρωταγωνιστεί βρίσκεται σε ένα τρελλάδικο καθώς η πεποίθησή της πως είναι cyborg παρεμποδίζει την σωστή ανθρώπινη λειτουργία της. Μέσα στο μικρό της κεφαλάκι, όπως και σε αυτό των υπολοίπων νοσηλευομένων υπάρχουν μικρά, ιδιαίτερα, προσωπικά και καθημερινά δράματα· μικρές, ιδιαίτερες, προσωπικές και καθημερινές ψυχώσεις. Το φλερτ με την παράνοια άλλωστε φαίνεται να είναι αγαπημένη ενασχόληση του σκηνοθέτη, όπως μάθαμε και από το Oldboy. Η ταινία αυτή όμως είναι πιο γλυκιά, χαριτωμένη, ανάλαφρη σε κάποιο βαθμό.

Το πρώτο ειδικά μέρος της ταινίας, για εμένα, θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν λίγο πιο ..δυνατό; ρυθμικό; δεν ξέρω πώς να το πω, αλλά σίγουρα με έκανε λιγάκι να ανυπομονώ. Οι ρυθμοί είναι κάπως αργοί, αλλά ίσως κι εγώ ήμουν σε πιο stressed και νευρική φάση από ό,τι χρειαζόταν για να αφεθείς στις περιγραφές της. Περίπου στο μέσο της ταινίας πάτησα pause και έγραφα (ναι στον πτωχό νίκο πάλι): "ΤΡΕΛΛΟΙ. ΠΟΛΛΟΙ ΤΡΕΛΛΟΙ. ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ". Στο άλλο άκρο από το action movie είδος, αλλά πιστεύω πως από κάποιο σημείο και έπειτα θα σας κερδίσει σίγουρα. Η ιστορία είναι παραμυθένια όσο και ανθρώπινη, ρομαντική όσο και θλιβερή. Και επίσης -δεν ξέρω αν το ανέφερα- αλλά έχει πολλούς τρελλούς. Σε καμία περίπτωση όμως δεν ανήκει στην κατηγορία "μία μαρμαρόπλακα 10 μεγατόνων πάνω στο στέρνο μου" στην αίσθηση, κάθε άλλο μάλιστα καθώς παρ'όλη την τρέλλα -και την κορδέλλα- το film αυτό είναι μάλλον μία χαριτωμένη κομεντί.

Από πλευράς χρωμάτων και υφής, έχω να πω πως μου άρεσε πάρα πολύ! Δεν ξέρω εάν ήταν φθηνά τρικ αυτά τα ωραία χρώματα και η ιδιαίτερη σύνθεση της εικόνας, αλλά -τι να πω;- είμαι φθηνή: μου άρεσε πάρα πολύ. Candybar αποχρώσεις ανάμεσα σε λευκές στολές, παιχνιδιάρικα μάτια και τοπία-φωτογραφίες από παιδικά βιβλία· χαρακτήρες συμπαθείς, θεοπάλαβοι αλλά καλόψυχοι και ευχάριστοι. Και δύο ήρωες που ζουν και αυτοί με τον τρόπο τους την ζωή και την αγάπη, και αυτός ο τρόπος δεν μοιάζει να διαφέρει και τόσο από των υπολοίπων.

Ελπίζω να μην σας την "χάλασα". Εάν έχετε λίγο "χαριτωμένη" διάθεση κάποιο βράδυ, βάλτε την. Αλλά το ποπ κορν μπορεί να βοηθήσει στην αρχή. Έτσι να το τσεκάρετε πού και πού, να ξελαμπικάρετε λιγάκι :) :) :)

PS. [Internet geek fa/un fact] Ο τρελλός είναι ο Rain. Ο κορεάτης pop star που "συγχυσε" τον Colbert για το Time's 100 most influential people. Και το λήξανε με dance off. A Must See.

Les Invasions Barbares

2008-09-28T23:07:00.011+03:00

Τίτλος: Les Invasions Barbares
Έτος: 2003
Σκηνοθέτης: Denys Arcand
Info: Imdb, WikiPedia, Trailer

Είδα μόλις για 2η φορά την "Επέλαση των Βαρβάρων" (ώστε να την έχω ζεστή για το review), οπότε πάμε πρίν κρυώσει!

H ταινία πραγματεύεται τις τελευταίες μέρες του νοσηλευόμενου Ρεμί, του καθηγητή ιστορίας που γνωρίσαμε στο πρώτο μέρος της τριλογίας. Οι φίλοι και συγγενείς του θα πρέπει να κάνουν άλματα για να αντιμετωπίσουν τη νέα πραγματικότητα. Όλοι μαζί θα τον στηρίξουν και εκείνος πιο δυνατός πλέον, θα δει τη ζωή κάτω από διαφορετικό πρίσμα. Όμως οι μέρες αυτές θα τους επηρεάσουν και αυτούς και θα τους αλλάξουν για πάντα.

O Arcand δε σταματάει πουθενά. Τα βάζει με το σοσιαλισμό, τον καπιταλισμό, τη θρησκεία, το κράτος, την πατρίδα, την οικογένεια, τη σεξουαλικότητα, την αποξένωση... και δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Η ταινία δεν κάνει κοιλιά πουθενά και παρόλη τη σοβαρότητα της κατάστασης του πρωταγωνιστή, σε αφήνει να συνδεθείς με τους ήρωες γύρω από αυτόν, αγωνιώντας και για τη δική τους επιβίωση (και ψυχολογική ηρεμία). Και δεν είναι μηδενιστής (τουλάχιστον όχι σε αυτό το δεύτερο μέρος της τριλογίας). Θα σου υπενθυμίσει ξανά και ξανά την αξία της ζωής (κι ας μη ξέρεις για ποιο λόγο βρίσκεσαι εδώ :-).

Καλό είναι να τη δείτε μετά την "Αυτοκρατορία" μιας και επιστρέφει στα ίδια μέρη, με τις ίδιες παρέες, με διάθεση... νοσταλγική. Η φωτογραφία είναι πολύ καλή και οι ερμηνείες εξαιρετικές. Όσο για το σενάριο.. έλαβε όσκαρ! Τι άλλο να πεις.. ο Arcand είναι μαέστρος στο σερβίρισμα. Κάνει δυνατές ταινίες, προσιτές σε όλους!

Synecdoche, New York

2008-09-28T15:31:00.009+03:00

Τίτλος: Synecdoche, New York
Έτος: 2008
Σκηνοθέτης: Charlie Kaufman
Info: Imdb, WikiPedia, trailer

Κάθε ταινία που γράφει ο Kaufman γίνεται όλο και πιο ώριμος. Εν αρχή ήταν το Being John Malkovich, το οποίο ήταν περισσότερο παιχνίδι και τίποτα παραπάνω. Ακολούθησε το Human Nature, που προσπάθησε να πει κάποια πράγματα για την ανθρώπινη φύση αλλά ο προβληματισμός του ήταν επιπέδου έκθεσης γυμνασίου. Ύστερα το Adaptation, το οποίο ήταν η πρώτη του ταινία που απόλαυσα, χωρίς όμως να έχει κι αυτή κάτι τρομερό να πει για το θέμα, αλλά ίσως επειδή εγκλωβίστηκε στο παιχνίδι της αυτοαναφοράς (κυρίαρχο σε όλες του τις ταινίες). Το Eternal Sunshine of the Spotless Mind είναι η πρώτη του πραγματικά ώριμη ταινία (ναι είναι love story), και φέτος έχουμε το Synecdoche, New York (που είναι και η πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα).

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από ένα θεατρικό συγγραφέα. Απ' την αρχή ταινίας φαίνεται η "αστάθεια" του (όταν αρχίζει να επισκέπτεται γιατρούς) δείχνοντας πόσο πολύ τον απασχολεί το θέμα του θανάτου. Άλλωστε σκηνοθετεί την παράσταση "Ο θάνατος του εμποράκου", του Άρθουρ Μίλερ, γεγονός που θα δημιουργήσει και τα πρώτα ψήγματα περιφρόνησης της γυναίκας του προς το πρόσωπό του, επειδή προτιμά να διασκευάζει έργα άλλων και δεν εμπιστεύεται τον εαυτό του.

Αυτό θα είναι η αφορμή για να αρχίσει τη συγγραφή του δικού του έργου, όπου ουσιαστικά προσπαθεί να φτιάξει ένα αντίγραφο της Νέας Υόρκης μέσα σε μια τεράστια αποθήκη. Ένα έργο τόσο μεγαλειώδες και ρεαλιστικό που να καταφέρει να χωρέσει και τον ίδιο του τον εαυτό.

Η ταινία είναι διάχυτη από συμβολισμούς (και αυτοαναφορές για να μην ξεχνιόμαστε), ειδικά απ' το σημείο που αρχίζει να μας δείχνει τις πρόβες του νέου έργου.

Τα χρόνια περνάνε μέσα σε μια αέναη προσπάθεια να ερμηνεύσει τη στάση των άλλων απέναντι του, μια προσπάθεια τόσο έντονη που τελικά τον κάνει ανίκανο να απολαύσει το οτιδήποτε μένοντας πάντα σε μια στάση αναμονής. Αγνοεί ακόμα και τα πιο δυνατά του αισθήματα, τη φωτιά μέσα του που καίει ακόμα και τους γύρω του. Προσπαθεί να ερμηνεύσει ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό. Τον αν το πετυχαίνει ή όχι, κάτι που ελπίζει να το δει μέσα απ' τον ηθοποιό που τον υποδύεται στο θεατρικό έργο, δεν έχει και πολύ σημασία γιατί τα χρόνια περνάνε αδυσώπητα και ο θάνατος, που τόσο πολύ φοβάται, δεν κάνει εξαιρέσεις.

Η ταινία μας υπενθυμίζει με τον πιο κωμικοτραγικό τρόπο πως πολλές φορές αφήνουμε τη ζωή να κυλάει χωρίς να απολαμβάνουμε το παρόν. Προσπαθούμε να προβλέψουμε και να κατανοήσουμε πλήρως τη συμπεριφορά των ανθρώπων γύρω μας. Προσαρμόζουμε ακόμα και τη συμπεριφορά μας ανάλογα με τις εικασίες μας και όχι με βάση αυτό που πραγματικά νιώθουμε κυρίως λόγω του φόβου που μας διακατέχει πως ίσως αργότερα οι εικασίες βγουν αληθινές και τσαλακωθούμε. Λησμονούμε πως όλα αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι της ζωής και είναι τόσο αναπόφευκτα όσο κι ο θάνατος.

Le Déclin de l'empire américain

2008-09-25T21:39:00.012+03:00

Τίτλος: Le Déclin de l'empire américain
Έτος: 1986
Σκηνοθέτης: Denys Arcand
Info: Imdb, WikiPedia, Trailer

Ξεκινάω ένα μικρό αφιέρωμα στον Denys Arcand, το χρυσό παιδί του Καναδά! Θα δούμε μαζί 3 ταινίες του που αποτελούν μέρος μιας άτυπης τριλογίας με θέμα τη ζωή, τον έρωτα και το θάνατο (...). Το σινεμά του Arcand ακροβατεί ανάμεσα στο διαλεκτικό γαλλικό και φαντασμαγορικό αμερικανικό, κερδίζοντας έτσι fans και από τα 2 στρατόπεδα.

Η πρώτη ταινία της τριλογίας ονομάζεται "Η πτώση της αμερικανικής αυτοκρατορίας" [1]. Στην ταινία αυτή παρακολουθούμε τις ερωτικές περιπτύξεις μιας παρέας ακαδημαϊκών ή για να γίνω πιο σαφής, παρακολουθούμε τις διηγήσεις ερωτικών ιστοριών των ακαδημαϊκών όπως θα τους παρακολουθούσαμε να συζητούν για το κρασί, την ιστορία, τη λογοτεχνία. O Arcand θέτει υπό αμφισβήτηση τα θεμέλια του δυτικού πολιτισμού (γεια σου Αριστοτέλη!), παρουσιάζοντας τους λόγιους να παρασύρονται από τα (ζωώδη;) ένστικτα τους. Το πνεύμα που τόσο αγαπούν, δεν είναι πια η βάση του ανθρώπινου πολιτισμού, αλλά μια ανάγκη, ένα "γούστο", όπως όλες εκείνες οι ανάγκες που θα πρέπει να καλύψουν για να ζήσουν ευτυχισμένοι.

Κεντρικός άξονας της ταινίας είναι ένα γεύμα στην εξοχή, όπου οι ήρωες (4 άνδρες και 4 γυναίκες) θα ανοίξουν τις καρδιές τους και θα μιλήσουν για τα πάθη τους. Το χιούμορ και ο κυνισμός δίνουν άλλη διάσταση στις ιστορίες τους και η "πραγματικότητα" που έχουν δημιουργήσει σου κρατά το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος.

Είναι σίγουρα η πιο "light" ταινία της τριλογίας, γυρισμένη στο απόγειο των '80s (δείτε τα χτενίσματα και θα με θυμηθείτε). Σας την συστήνω ανεπιφύλακτα!

[1] Ο Arcand αποφάσισε να δώσει στην τριλογία τίτλους που παραπέμπουν σε μεγαλειώδη ιστορικά αναγνώσματα (ο ίδιος έχει master στην Ιστορία).

Dexter

2008-09-21T00:45:00.003+03:00

Creator: Jeff Lindsay
Seasons: 2+
Original run: 2006-
Info: tv.com

Ο πατέρας του Dexter τον βρήκε στον τόπο ενός εγλήματος όταν ήταν 3 χρονών και τον υιοθέτησε. Ο Dexter δουλεύει στο εγληματολογικό εργαστήριο ενός αστυνομικού τμήματος στο Μαϊάμι μαζί με την αδελφή του, η οποία υπηρετεί εκεί. Η Ρίτα, η κοπέλα του, έχει δύο παιδιά στα οποία ο Dexter έχει αδυναμία. Ο Dexter επίσης είναι ένας κατα συρροήν δολοφόνος με ψηλά στάνταρντς. Τα θύματά του είναι κυρίως φονίαδες οι οποίοι δεν καταδικάστηκαν ποτέ. Δεν τους σκοτώνει γιατί πιστεύει ότι έτσι αποδίδει δικαιόσυνη, αλλά είναι ένας τρόπος να ικανοποιεί την ανάγκη του να σκοτώσει, και η πράξη του αυτή να είναι λιγότερο "κακή". Έτσι του έμαθε ο πατέρας του τουλάχιστον.

Μία αστυνομική σειρά, επιτέλους από την άλλη πλευρά. Ο Dexter μας αφηγήται το παρελθόν το παρόν του, τις σκέψεις του και την συνεχή του προσπάθεια του να φαίνεται νορμάλ. Η ατμόσφαιρα της είναι κάτι σε CSI:Miami, χωρίς το CSI part, με μία ιδέα μπλάκ χιούμορ και σαρκασμού, και με σαφώς πιο ενδιαφέρον κεντρικό ήρωα. (Sorry, αλλά δεν μπόρεσα να βρω καλύτερη περιγραφή από αυτη). Μου άρεσε πάρα πολύ η αφήγηση του Dexter και γενικότερα το σενάριο είναι καλογραμμένο. Δεν μου άρεσε που στην σκιά του Dexter, οι υπόλοιποι χαρακτήρες μένουν λιγότερο ανεπτυγμένοι. Ομολογουμένως είναι λίγο one man show.

Στην πρώτη σεζόν η αστυνομία βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν δολοφόνο που γίνεται γνωστός ως "The Ice Truck Killer". O Dexter θαυμάζει την τεχνική και την ευρυματυρικότητα του Ice Truck Killer, και κολάκεύεται όταν αυτός τον προκαλεί να βγει έξω να παίξουνε.

Η δεύτερη σεζόν ασχολείται με τον "The Bay Harbor Butcher", ένα προσωνύμιο που δεν αρέσει καθόλου στον Dexter, θεωρεί ότι του αξίζει κάποιο καλύτερο nickname. Γίνεται ένας όμορφος χαμός στο season 2, εξίσου καλός με τη 1η σεζόν, να τη δείτε. Και οι 5 που διαβάζετε τα reviews μου (Hi mom).

Στην τρίτη σεζόν δεν ξέρω τι γίνεται, δεν έχει παίξει ακόμα.

Να σημείωσω εδώ ότι ο Michael C. Hall είναι ένας πάρα πολύ καλός ηθοποιός και χαραμίζεται που δεν παίζει σε ταινίες. Στο Dexter, όπως και παλιά στο Six Feet Under, το αποδεικνύει. Σας παρακαλώ μην μου τον βγάλετε και αυτόν αδερφή :(

My favourite part, quotes:

Dexter: I don't blame my foster parents for that. Harry and Doris Morgan did a wonderful job raising me. But, they're both dead now. I didn't kill them. Honest.

Dexter: [voice over] I shouldn't even be here. Rita will be devastated if I'm arrested. Her husband was a crackhead and her boyfriend's a serial killer. It's hard not to take that personally.

Dexter: I can kill a man, dismember his body, and be home in time for David Letterman. But knowing what to say when my girlfriend's feeling insecure... I'm totally lost.

Dexter: [voice over] The FBI estimates that there are less than 50 serial killers active in the U.S. today. We don't get together at conventions, share trade secrets, or exchange Christmas cards. But sometimes I wonder what it's like for others.

Angel: Don't forget: Tell the universe what you need.
Dexter: [voice over] I really need to kill somebody.

Have fun fun fun!

-jiji

Filantropica

2008-09-20T23:38:00.007+03:00

Τίτλος: Filantropica /Philanthropy / Philanthropique /Φιλανθρωπία (Ο τροπικός της φιλανθρωπίας)
Έτος: 2002
Σκηνοθέτης: Nae Caranfil
Info: Imdb, WikiPedia, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Είδα μόλις αυτή την γλυκόπικρη κωμωδία του επαρκώς δραστήριου Ρουμάνου δημιουργού Caranfil, και σπεύδω ευθύς αμέσως να σας γράψω τις εντυπώσεις μου.

Η Filantropica, μία πρωτότυπη και εφευρετική εταιρεία εκμετάλλευσης και αμπαλλάζ του ανθρώπινου πόνου και του αστικού κυνισμού (πωπω τι γράφω, έτοιμη για πολιτικές φυλλάδες είμαι!) σύντομα κάνει μία πρόταση που δεν μπορεί να απορρίψει ο συμπαθής καθηγητής λυκείου με τις υψηλές βλέψεις. Το σκηνικό τοποθετείται σε μία σύγχρονη Ρουμανία ζωγραφισμένη με κωμικά έντονα χρώματα· όπου δεν υπάρχει μεσαία τάξη, παρά μονάχα φτωχοί και πάμπλουτοι.

Ο Ovidiu βρίσκει τον εαυτό του αηδιασμένο από την ρουτίνα της ζωής του, και παλεύει ανέλπιδα για το συγγραφικό του μέλλον. Ο ανατρεπτικός παράγων της καθημερινότητας του δεν αργεί όμως να κάνει εμφάνιση, και όπως συνηθίζεται φορά ψηλά τακούνια και έχει εντυπωσιακότατο μπούστο.

Η πονηριά και η κατεργαριά της φτώχιας έχουν εξυμνηθεί αιώνες τώρα, και πάντα η ανατολική ευρώπη και τα βαλκάνια κατέχουν σημαντικές θέσεις στην κατάταξη. Η ιστορία του Caranfil είναι από αυτές που μέσα από τα γέλια σε κάνουν να λυπηθείς, και να συγκινηθείς, χωρίς όμως να γίνεται γραφική. Η συμπάθεια προς τους χαρακτήρες παραμένει σταθερή σε όλη την ταινία, και η ερμηνεία ιδιαίτερα του πρωταγωνιστή είναι πολύ καλή. Ένας γνήσιος κακομοίρογλου, στα χέρια του τυπικού δαιμόνιου scam artist :P Γιατί να μην το ευχαριστηθεί ;

Η κριτική στην κατάσταση της ρουμανικής κοινωνίας νομίζω είναι ιδιαίτερα επιτυχής, αν και ομολογώ πως δεν έχω πολλές πηγές για διασταύρωση. Το film σε γενικές γραμμές είναι καλό, και θεωρείται από τις πιο καλές και επιτυχημένες ταινίες του αναγεννημένου ρουμάνικου κινηματογράφου -του οποίου και πάλι από τους πιο γνωστούς εκφραστές είναι o Caranfil. Στα φεστιβάλ που προβλήθηκε κέρδισε κυρίως την γνώμη και τα βραβεία του κοινού και παρακολουθώντας το καταλαβαίνει κανείς απόλυτα γιατί. Μία ιστορία ανθρώπινη, ήρωες καθημερινοί, με προβλήματα και όνειρα, ελπίδες και απογοητεύσεις. Ένα πορτραίτο μίας κοινωνίας δύο ταχυτήτων, φτιαγμένο με καλή καρδιά και ανοιχτό μυαλό.

Δείτε την, για κάτι διαφορετικό, για μία γεύση Ρουμανίας.. για μία σκοτεινή κωμωδία και για τους απλούς ανθρώπους που βλέπουμε τριγύρω μας διαρκώς και εδώ κερδίζουν μία θέση στο πανί για να ξεφύγουν από την μιζέρια και την δυστυχία.

Entre les murs

2008-09-19T23:51:00.002+03:00

Τίτλος: Entre les murs
Έτος: 2008
Σκηνοθέτης: Laurent Cantet
Συγγραφέας: François Bégaudeau
Info: Imdb

«Τι έμαθες τη χρονιά που πέρασε;»
«Δεν έμαθα τίποτα»
«Δεν είναι αλήθεια αυτό. Κάτι θα έμαθες.»
«Μα είμαι η ζωντανή απόδειξη!»

Η σχέση καθηγητή-μαθητών εν τη γενέσει της είναι μια σχέση εξουσιαστική. Λίγο πολύ η ταινία σκιαγραφεί την προσπάθεια ενός δασκάλου σε ένα σχολείο του Παρισιού να ισορροπήσει ανάμεσα στην ελάχιστη δυνατή πειθαρχεία που προσπαθεί να επιβάλει (ώστε να μπορεί να κάνει "τη δουλειά του") και στις αναταράξεις που μπορεί να δημιουργήσουν οι υπερβολικές και αυστηρές ποινές.

Η ιστορία είναι αληθινή. Ο δάσκαλος είναι ο François Bégaudeau που την έγραψε αρχικά σε βιβλίο και στη συνέχεια σενάριο για την ταινία. Οι μαθητές είναι οι πραγματικοί του μαθητές (για τους παρατηρητικούς: εκτός από έναν) και κατάγονται από διαφορετικά σημεία του κόσμου.

Η περιφρόνηση για το σχολείο είναι έκδηλη σε πολλούς μαθητές, οι οποίοι θεωρούν τα περισσότερα πράγματα που διδάσκονται άχρηστα. Ακόμα και στο μάθημα των γαλλικών (όπου εξελίσσεται η ιστορία) αντιδρούν όταν πρέπει να μάθουν λέξεις και φράσεις που πρακτικά δεν τις χρησιμοποιεί κανένας στις γειτονιές που ζουν.

Ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό η τάξη με τις αντιθέσεις της. Ο δάσκαλος αποτυγχάνει αρκετές φορές να γίνει "φίλος" τους καθώς διακατέχεται απ' τον μύθο(;) του σεβασμού. (Τιμωρεί τον μαθητή που θα του μιλήσει στον ενικό).

Τελικά μπορεί να γίνει υπέρβαση αυτής της διαχωριστικής γραμμής; Αυτό είναι που προσπαθεί να θίξει η ταινία χωρίς να δίνει οριστική απάντηση. Η συμβολική σκηνή που δάσκαλοι και μαθητές παίζουν όλοι μαζί ποδόσφαιρο, σίγουρα δίνει μια αισιόδοξη νότα, αλλά όλα όσα έχουν προηγηθεί δεν μπορούν ξεπεραστούν τόσο απλά.

Γενικώς η ταινία σε κερδίζει στα σημεία, κυρίως γιατί δεν προσπαθεί να εξωραΐσει την εκπαιδευτική διαδικασία, ούτε να προβάλει ένα δάσκαλο που καταφέρνει το ακατόρθωτο (όπως γίνεται σε αρκετές αμερικάνικες ταινίες παρόμοιας θεματολογίας). Λάθη θα κάνουν και τα παιδιά, ακριβώς γιατί δεν μπορούν διαχειριστούν την αέναη αμφισβήτηση τους προς κάθε κατάσταση που θεωρούν καταπιεστική (ή όπως το είπε η ψυχαναλύτρια του donnie darko επειδή δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις δυνάμεις του κόσμου που θεωρούν απειλητικές) και επειδή σε τελική ανάλυση είναι παιδιά.

Η διάρκεια της ταινίας είναι δύο ώρες αλλά ο ρυθμός της είναι καταπληκτικός. Την κατατάσσω στην κατηγορία των ταινιών που και τέσσερις ώρες να ήταν δεν θα με κούραζε καθόλου. (Ναι έχω μια αδυναμία στον κινηματογράφο της πολυλογίας :P)

Ηθικό Δίδαγμα (τα τα!): Ένα απ' τα πιο μεγάλα στοιχήματα που προσπαθεί (ή θα πρεπε να προσπαθεί) ένας εκπαιδευτικός είναι να φέρει την κοινωνία εντός της τάξης. Οι τοίχοι ενός σχολείου πολλές φορές μπορεί να φαίνονται σαν το όριο της επικοινωνίας ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς και μαθητές, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και το εκπαιδευτικό σύστημα δεν είναι τόσο κλειστό.

ΥΓ. Κρατείστε πάντως και μικρό καλάθι γιατί οφείλω να ομολογήσω πως έχω μια αδυναμία (ναι ακόμα μία) στις ταινίες παιδαγωγικής/εκπαιδευτικής θεματολογίας (επαγγελματική διαστροφή).

De la guerre

2008-09-19T16:06:00.007+03:00

Τίτλος: De la guerre
Έτος: 2008
Σκηνοθέτης: Bertrand Bonello
Info: Imdb, WikiPedia

Κατέβηκα χθές στις νύχτες πρεμιέρας και παρακολούθησα τη νέα ταινία του Bertrand Bonello με τίτλο "Περί Πολέμου". Γνωστό έργο του ίδιου σκηνοθέτη είναι ο Πορνογράφος.

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας έχει κουραστεί από την αστική ζωή και αναζητά μια διέξοδο. Γίνεται μέλος ενός κοινοβίου όπου και διδάσκεται πώς να κατακτά τις απολαύσεις που θεωρεί δεδομένες ο σύγχρονος άνθρωπος. Μέσα από αυτές τις μάχες, θα προσπαθήσει να ξανακερδίσει την αυτοεκτίμηση του καθώς και τη γαλήνη που τόσο επιθυμεί. Η επιστροφή όμως στην πόλη και στην κανονική του ζωή δε θα είναι ομαλή...

Καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας, ο θεατής παρακολουθεί τις εξελίξεις μέσα από τα μάτια και την καρδιά του "νοσηλευόμενου" πρωταγωνιστή. Ο σκηνοθέτης δεν ασχολείται σχεδόν καθόλου με τον περίγυρο του. Γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα για το "γιατί" και το "πώς". Βιώνουμε απλά μία-μία τις "εποχές" της συναισθηματικής κατάστασης του κεντρικού ήρωα, χωρίς αυτό το ταξίδι να αποτελεί κάποιο κομμάτι σε ένα μεγαλύτερο πάζλ, ή κάποιο στοχευμένο σχόλιο προς την καθημερινή μας ζωή.

Τα συν:

Ο σκηνοθέτης έχει πολύ ιδιαίτερο/χαρακτηριστικό στυλ. Αντιλαμβάνεσαι ταινία του από δείγμα 1 λεπτού :-)

Ενδιαφέρουσες όλες οι "εποχές" του ταξιδιού του ήρωα

Τα πλήν:

Καμμιά φορά οι εγκεφαλικοί διάλογοι καθώς και μερικά χαζο-αστειάκια σε έβγαζαν από το trip.

Τα tributes στις ταινίες που άρεσαν στον πρωταγωνιστή δεν παρουσιάστηκαν με κομψό τρόπο. Ήταν λίγο... κιτς.

Συμπέρασμα: Η ταινία είναι ενδιαφέρουσα αλλά μέτρια.

Wristcutters, A Love Story

2008-09-17T10:56:00.008+03:00

Τίτλος: Wristcutters, A Love Story
Έτος: 2006
Σκηνοθέτης: Goran Dukic
Info: Imdb, WikiPedia, Trailer, Soundtrack

Πριν λίγο καιρό ένας φίλος μου είπε να δω την ταινία αυτή· διαβάζοντας τον τίτλο τον έπιασα στο δούλεμα: τι emo είναι αυτά που με βάζεις να δω; "Δες την και θα με θυμηθείς" ήταν το νόημα της απάντησής του. Όπως βλέπετε, τον θυμάμαι και συγκεκριμένα θα σας ομολογήσω ότι τον ευχαριστώ. Το Wristcutters είναι μία πανέμορφη ταινία, πάρα πολύ ενδιαφέρουσα για πολλούς λόγους, τους οποίους θα σας αναφέρω με την πληθωρική λακωνικότητά μου (τι λέω πάλι ...) παρακάτω.

Κατ'αρχάς για την ευρηματική ιδέα που αποτελεί την βάση της ιστορίας. Δεν θα σας την πω, γιατί σέβομαι τους βλαμμένους σαν εμένα που θέλουν να ξέρουν όσο λιγότερα γίνεται, αν και οι υπόλοιποι πολύ εύκολα θα την δείτε στο imdb ή το wikipedia. Βασισμένη σε διήγημα του Ισραηλινού Etgar Keret και σκηνοθετημένη από τον εμφανώς κροάτη Goran Dukic η ταινία αυτή κατάφερε να δώσει το παρών και να φύγει ενίοτε και με διακρίσεις σε αρκετά φεστιβάλ κάπως πιο ανεξάρτητου σινεμά. Γεμάτη από ανατολική ευρώπη και διάφορες vagabond και ethnic ατμόσφαιρες και στημένη σε έναν κόσμο παράλληλο και θλιμμένο.

Ο Tom Waits κάνει την παρουσία του ενισχύοντας ακόμα περισσότερο την θετική προκατάληψη των συντρόφων κουλτουρολάγνων και μουσικόφιλων, οι οποίοι άλλωστε πιστεύω θα ευχαριστηθούν ιδιαίτερα και το άκρως ιδιαίτερο soundtrack που απαρτίζεται κυρίως από Gogol Bordello και Bobby Johnston. Ο Eugene της ταινίας, ο αυτοκαταστροφικός σοβιετικός rocker που είναι βασισμένος σε αρκετά σημεία στον Eugene Hütz των Gogol Bordello, εκτός από το να γεμίζει με την πληθωρική περσόνα του τις σκηνές παρέχει και την μοναδική πλέον κασσέτα που τους μένει, που δεν είναι άλλη από αυτή που είχε φτιάξει με το τέως συγκρότημά του (και που ω τι έκπληξη ακούγεται σαν gogol :P)

Η αιθέρια Mikal (Shannyn Sossamon), ως άλλη μία Juli (βλ. κριτική παραπλεύρως) συνοδεύει σε αυτό το παράξενο οδοιπορικό τον Eugene και τον ελαφρώς βλαμμένο-ελαφρώς loser αμερικανούλη καψούρη Zia. To road κομμάτι μου θύμισε αρκετά το Interstate 60 με τον Tom Waits να παρεμβαίνει σαν από μηχανής θεός όπως στο δεύτερο ο Gary Oldman. Η λογική είναι μία αφηρημένη έννοια που δεν αφορά άλλωστε πολύ καμία από τις δύο ταινίες.

Ρομαντικοί, "του ανεξάρτητου", μουσικόφιλοι και λοιποί σινεφίλ καλούνται λοιπόν με αυτή την 'κριτική' να δουν πάραυτα το film ετούτο, με την φοβερή αισθητική και την out-of-this-world αίσθηση που παρ'όλη την διάχυτη μελαγχολία -ή ίσως εξαιτίας της- είναι πανέμορφο και γλυκό και σου ανοίγει την όρεξη για κινηματογράφο και μουσική και περίεργα τοπία :) Και όπως είπαμε, ένας Tom Waits φέρνει την άνοιξη.. εγγυημένο :D

ΥΓ. Ακούστε και το soundtrack!

Underbelly

2008-09-16T14:44:00.037+03:00

Creator: Greg Haddrick
Seasons: 1
Original run: 2008
Info: tv.com

O γκάνγκστερ Alphonse Gangitano, πήγε μαζί με τον συνεργάτη του Jason Moran σε ένα πάρτυ, στο οποίο σκότωσε τον μικροεγληματία Greg Workman για ένα χρέος. Κανένας από τους τρεις δεν ήξερε ότι αυτή του η πράξη θα ήταν η αρχή μίας σειράς 34 δολοφονιών που κράτησαν περίπου 10 χρόνια, και έμειναν γνωστές στην Αυστραλία ως "The Melbourne Gangland Killings". Κάτι σαν αυτό που λέμε "The 6 degrees of separation", αλλά με πτώματα. Το πτώμα Α μπορεί να μην ξέρει το πτώμα Β, αλλά ξέρει κάποιον που ξέρει αυτόν που σκότωσε το Β και τα λοιπά και τα λοιπά.

Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, η σειρά εξιστορεί τον πόλεμο ανάμεσα στους μαφιόζους της Μελβούρνης και τις παράπλευρες απώλειες που υπήρξαν εξ'αιτίας του. Τα μέλη της ομάδας των αστυνομικών (The Purana Taskforce) που ασχολήθηκε με τις υποθέσεις είναι βασισμένη στην πραγματική, αλλά κομμένη και ραμμένη από τους σεναριογράφους για να ταιρίαζει σε μία τέτοια σειρα. Όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες όμως είναι υπαρκτά πρόσωπα και μάλιστα με τα πραγματικά τους ονόματα.

Είναι αρκετά καλογυρισμένη, με κάμποσο σεξ και βία, σε ένα στυλ λίγο Guy Ritchie (ο κ. Μαντόνα) χωρίς τα αστεία πάρτς, το οποίο νομίζω ότι ταιρίαζει πάρα πολύ. Τα υλικά από την ίδια την πραγματικότητα βέβαια ήταν ήδη πολύ καλά, που θα ήθελε προσπάθεια να τα κάνουν θάλασσα και η σειρά να μην βλέπεται. Χωρίς να είμαι φαν των του είδους*, με κράτησε μέχρι το τέλος.

Τα αδύνατα σημεία της είναι ότι μιλάνε Αυστραλικά** (αδυνατούσα να καταλάβω τι ήθελαν να πούν σε κάποια σημεία οι ποιητές) και ο τρόπος που κάνει την αφήγηση η αστυνομικός. Λίγο άστοχη επiλογή για narrator. Θα προτιμούσα ο αφηγητής να ήταν ένας τελείως εξωτερικός παρατηρητής, για παράδειγμα ένας από του δημοσιγράφους που έγραψαν το βιβλίο Leadbelly, παρά κάποιος που είναι μέσα στα γεγονότα.

Τα δυνατά σημεία της, πέρα από το ίδιο το στόρυ, είναι το cast, το οποίο από ότι διάβασα απαρτίζεται απο την αφρόκρεμα της Αυστραλίας, και ο τρόπος με τον οποίο σκιαγραφεί τους χαρακτήρες για να τους γνωρίσουμε καλύτερα. Πριν καταλήξουν νεκροί τουλάχιστον.

Quotes, quotes, quotes:

Det. Owen: Just tell me this Dino. A kidnap, in broad daylight, in the middle of St. Kilda. What's all that about?
Dino: You know man, I guess I just saw Reservoir Dogs too many times.

Lewis Moran: Hey, Jase, I've been thinking. You should get another gun, carry a double.
Jason Moran: Yeah, blow Carl's cock off twice.

Roberta Williams: (to PK) Stick a souvlaki up your greasy greek arse.

Carl Williams: You're a sphincter Owen, that's the technical term for arsehole.

Mladenich: I'll give you a name if you promise to keep me out of it.
Officer: What is it?
Mladenich: Elmer Fudd.

Have fun fun fun!

-jiji

---

*Ναι κ. modal_echoes, ακόμα να δω τον Νονό. Ούτε το The Sopranos.

**Τα Αυστραλικά είναι η διάλεκτος της Αγγλικής που ανέπτυξαν οι άποικοι της

Αυστραλιας για να συννενούνται καλύτερα με τα καγκουρώ και τα ντίνγκο.

Lucia y el sexo

2008-09-16T01:00:00.008+03:00

Τίτλος: Lucia y el sexo (Sex and Lucia)
Έτος: 2001
Σκηνοθέτης: Julio Medem
Info: Imdb, WikiPedia, Trailer

Το σεξ και η Λουσία είναι μία ταινία που δεν είναι τόσο για το σεξ, και ίσως όχι και τόσο για την Λουσία. Ο τίτλος και το trailer μπορεί να εστιάζουν σε αυτά τα δύο στοιχεία, η ίδια η αφήγηση όμως έχει πολλά ακόμα να παρουσιάσει, και να αποζημιώσει έτσι τον θεατή.

Η Λουσία είναι θαρραλέο κορίτσι που αποτολμά το όνειρο κάθε αρρωστημένου stalker (or not): γνωρίζει το αντικείμενο του πόθου της ο οποίος στην περίπτωσή μας είναι ο νεαρός συγγραφέας του αγαπημένου της βιβλίου. Μέχρι εδώ όλα καλά και ρομαντικά, και εδώ ακριβώς κυρίως έρχεται το sexo :) Η χρονική αλληλουχία των γεγονότων βρίσκεται για άλλη μια φορά τιμωρία από τον δημιουργό, και όλη η ιστορία εξελίσσεται μέσα από μία αλυσίδα διηγήσεων.

Ο πιο "εσωτερικός" συγγραφέας μας, βρίσκεται σύντομα αντιμέτωπος με κάποια φαντάσματα του παρελθόντος, και του παρόντος και κατά την διάρκεια της ταινίας μεταπίπτει σε πολύ διαφορετικές ψυχικές καταστάσεις. Η Λουσία με το αγαλμάτινο κορμί και τα εκφραστικά μάτια βρίσκεται έρμαιο αλλά και καταλύτης αυτών των αινιγματικών ιστοριών, που προσωπικά κατάφεραν να κρατήσουν το ενδιαφέρον μου για κάθε λεπτό της ταινίας.

Σε αυτό το σημείο θα κάνω τη απαραίτητη υπεραπλουστευμένη παρατήρησή μου για το ισπανικό σινεμά: τι στο καλό εμμονή είναι αυτή με το σεξ, τις μάνες, και τα μπερδέματα; Δεν θέλω να σας προϊδεάσω για αλμοδοβαρικές καταστάσεις, καθώς αυτή η ταινία απέχει πολύ από τον νευρωτικό και ανορθόδοξο κινηματογράφο του τελευταίου, αλλά ακόμα και με αυτήν την διαφορετική ταινία -και αφού την είδα λίγες μέρες μετά το Jamon Jamon με την έτερη νεαρά αφροδίτη penelοpe- δεν ήταν δυνατόν να αποφύγω τέτοιες γενικεύσεις.

Οι χαρακτήρες του Lucia y el sexo είναι πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, και τους βρήκα αρκετά καλοδουλεμένους. Το μυστήριο εναλλάσσεται με την συμπάθεια προς τα πάθη και τα παθήματά τους, και η ιστορία αναδιπλώνεται ώστε να αφήσει μία γλυκιά επίγευση στον θεατή.

Μαγικά νησιά και μαγικές εμπειρίες, ο ήχος της θάλασσας που δεσπόζει και τυλίγει τις ζωές των πρωταγωνιστών, ψυχές αγνές και εσωτερικά διλήμματα.. γυμνό που δεν προσβάλλει, και ταξίδι προς την κάθαρση... Με εμένα δουλεύουν καλά αυτά τα συστατικά, για αυτό και προτείνω το έργο αυτό, παρόλο που υποψιάζομαι πως παρά τα όμορφα σεναριακά ευρήματα και τις ωραίες εικόνες, δεν έχει πάρα πολλά να πει σκηνοθετικά. (Αλλά αυτά τα τελευταία τα γράφω γιατί είναι βαρύ να συμμετέχεις σε βλογ με τον σύντροφο modal_echoes :P)

ΥΓ. Το resume: δείτε την!

Im Juli

2008-09-16T01:00:00.006+03:00

Τίτλος: Im Juli (In July)
Έτος: 2000
Σκηνοθέτης: Fatih Akin
Info: Imdb, WikiPedia

Τελευταία καταπιάστηκα με το έργο του Fatih Akin, και ομολογουμένως νοιώθω απόλυτα ικανοποιημένη από αυτή μου την απόφαση. Οι προβληματισμοί του και η αισθητική του μου είναι πάντα ευχάριστες, ακόμα και εάν μου γυρίζει την ψυχή ανάποδα (see: μελλοντική κριτική σε άλλη ταινία του).

Ερχόμενη τώρα στο περί ου ο λόγος δημιούργημα του Akin, έχουμε να κάνουμε με ένα road trip με τα όλα του. Η βασική ιδέα δεν αργεί να κάνει την εμφάνισή της, και όλο το στόρυ κινείται γύρω από τον δρόμο, την αγάπη, με λίγο μπαχάρι από την Τουρκία -τι έκπληξη για τον Akin- καθ'όλη την διάρκεια.

Η ταινία ξεκινά κάπως ανορθόδοξα, μπλέκοντας αρκετά την χρονική αλληλουχία των καταστάσεων, και παρουσιάζει το μεγαλύτερο μέρος της σε μορφή αφήγησης. Ο "nerdy" γερμανός δάσκαλος που πρωταγωνιστεί ξεκινά την εξιστόρηση της περιπέτειάς του σε έναν άγνωστο, λύνοντας αλλά και δημιουργώντας διαρκώς απορίες.

Ο έρωτας, η μαγική αυτή έλξη που ως γνωρίζουμε πολύ καλά στα εδώ μας μέρη σέρνει άνετα πλοίο, στέκεται η αφορμή για ένα σωρό διασκεδαστικές και "character building" περιπέτειες του μικρού μας φλώρου και της συμπαθεστάτου συνοδοιπόρου του. Η διαδρομή από την Γερμανία στην Κωνσταντινούπολη δεν είναι στρωμένη με ρόδα, όπως φαίνεται και στο χαριτωμένο στιγμιότυπο παραπάνω, όπου -μεταξύ μας- ο Fatih Akin ενσαρκώνει έναν επαρκώς λιγδερό ρουμάνο συνοριοφύλακα.

Οι συμπτώσεις πέφτουν σαν την βροχή, αλλά ταιριάζουν με τον πιο γλυκό τρόπο στην αθεράπευτα ρομαντική αυτή ιστορία. Άλλωστε δεν είναι αυτές οι συμπτώσεις που ορίζουν κάθε γλυκιά ιστορία στα όνειρα και την πραγματικότητα; (ποιητική αδεία..)

Το ραντεβού στην γέφυρα στην Κωνσταντινούπολη Παρασκευή απόγευμα στις έξι (;), η μικρή Ιθάκη των πρωταγωνιστών, η πικρή όσο γλυκιά ρομάντζα με τρεις και άνω εμπλεκόμενους (είπα: ρομάντζα! μην παίρνετε φόρα) ταλαιπωρούν τους συμπαθείς χαρακτήρες της ταινίας αυτής, που είναι από εκείνη την στόφα χαρακτήρων που εύκολα "μπαίνεις μέσα".

Προσωπικά την συνιστώ ανεπιφύλακτα, και ως road movie, και ως ρομαντική -με την όχι τόσο αμερικάνικη αλλά όχι και τόσο κοψοφλεβέ έννοια. Τεχνικώς είμαι λίγο μπουμπούνας, αλλά μου άρεσε πάρα πολύ η αισθητική καθ'όλη την διάρκεια, και διασκέδασα με τον τρόπο σκιαγράφησης των χαρακτήρων αλλά και με την ποιότητα της εικόνας και των μεταβάσεων από αρχή μέχρι τέλος.

A++++++++ would see again, που λένε και στο ημπέυ.

Hour of the Wolf

2008-09-15T22:45:00.011+03:00

Τίτλος: Vargtimmen (Hour of the wolf)
Έτος: 1968
Σκηνοθέτης: Ingmar Bergman
Info: Imdb, WikiPedia, Trailer

Μόλις είδα το "Η Ώρα του Λύκου" του Bergman και είπα μιας και το έχω πρόσφατο να γράψω μερικά πραγματάκια. Πάμε λοιπόν!

Ο Bergman κάνει κάτι πολύ ενδιαφέρον σε αυτή την ταινία. Της βάζει μια μάσκα. Ένα προσωπείο. Ο θεατής θα παρακολουθήσει ένα θρίλερ (με όλα τα χαρακτηριστικά του είδους) στο οποίο ο σκηνοθέτης θα "προβάλλει" την αρχική του σύλληψη [1].

Η ταινία μιλά για ένα ζωγράφο που αδυνατεί να κοιμηθεί καθώς τον κυνηγούν διάφορες εφιαλτικές σκέψεις. Ο ζωγράφος αυτός ζει με τη γυναίκα του σε ένα νησί με ελάχιστους κατοίκους. Σιγά σιγά οι εφιάλτες του θα αρχίσουν να επηρεάζουν και εκείνη, η οποία θα πρέπει να βρει τη δύναμη για να αποδράσει από αυτή την τρέλλα.

Με τον Nykvist να μας χαρίζει υπέροχα νυχτερινά πλάνα, μια εύθραυστη Liv Ullmann στο ρόλο της συζύγου και έναν Max Von Sydow στα όρια της τρέλλας ...λίγα πράματα μπορούν να πάνε στραβά :-)

Για τους '60s fans του Bergman, η ταινία είναι must. Οι εφιαλτικές σκηνές θυμίζουν τα σουρεαλιστικά πλάνα από τις Άγριες Φράουλες και την Persona, με saturated "χρώματα" και avant-garde κλασική μουσική!

Αν τη βρείτε σε DVD αξίζει να δείτε και τα extra's!

[1] Παρόμοια "προβολή" κάνει και ο Svankmajer στο Lunacy.

Buffy the Vampire Slayer

2008-09-13T01:13:00.094+03:00

Creator: Josh Whedon

Seasons: 7
Original run: 1997-2003

Info: tv.com

Όλα ξεκίνησαν από την ομώνυμη ταινία, που δεν θα γίνει ποτέ review σε αυτό το μπλάγκ, λίγο β' κατηγορίας, αλλά με πρωταγωνιστές μία κοπέλα που δεν έγινε ποτέ γνωστή, ένα teen idol της εποχής (1992, εποχή Μπέρμπερυ Χιλλς για όσους δεν θυμούνται), και τον Donald Sutherland. Μερικά χρόνια αργότερα, και με ένα μεγαλύτερο budget, οι κακοί ήρθαν αντιμέτωποι με την καινούρια, πλήρως ανακαινισμένη Buffy.

Η σειρά απευθύνεται σε αυτούς που έχουν δει έστω και λίγο τις Μάγισσες (Charmed) στο Star channel τα Σαββατοκυριακα μετά τον Ηρακλή και τη Ζήνα, ή τους αρέσει ο Τim Burton, ή τους αρέσουν τα δρακουλιάρικα, ή τους αρέσουν τα cult θρήλερ ή έχουν περάσει ώρες παίζοντας DND. Α, και σε αυτούς που του αρέσει να βλέπουν νινίτσες να δέρνουν κόσμο. Για την ιστορία, εγώ ανήκω στην 1η κατηγορία. Εάν δεν είστε σε καμία κατηγορία από τις παραπάνω, ε τι να πω, κρίμα.

Παρόλο που έχω ιδιαίτερη αδυναμία στη σειρά, δεν ενθουσιάστηκα με όλες τις σεζόν. Είναι γεγονός επίσης ότι τα πρώτα επισόδεια δεν δίνουν την εντύπωση ότι η Buffy θα μπoρούσε να επιζήσει πάνω από μία σεζόν. Εάν αποφασίσετε να τη δείτε, απλά δώστε της μία ευκαιρία :)

Οι πρώτες 3 σεζόν, είναι στα όρια του "cult" δεδομένου οτι ε, είναι τα 90's οπότε τα μαλλιά είναι λίγο χάλια, το ντύσιμιο ακόμα χειρότερο, και η εικόνα έχει λίγο ξεπλυμμένα χρώματα. Αυτά μαζί με έξυπνες αυτοτελείς ιστορίες των Scoobies, σωστή δόση χιούμορ και σαρκασμού, άφθονο ξύλο, άφθονα τέρατα καιιι ένα πολύ δυνατό love story, τις κάνουν να είναι πολύ καλές, και οι αγαπημένες μου. Να σημειώσω εδώ πως ο νινίτσος της Buffy σε αυτές τις σεζόν, είναι και γαμώ τα παιδιά.

Η 4η σεζόν ξεκινάει πολύ καλά, αλλά πρός το τέλος γίνεται κάπως βαρετή. Αυτό έχει άμεση σχέση με τον απίστευτα ξενέρωτο και κομπλεξικό γκόμενο της Buffy, αλλά και με το ότι στο γενικό στόρυ εμπλέκεται ο στρατός, κάτι που δεν ταιριάζει όμορφα σε μία σειρά φαντασίας. Ένας λόγος για να τη δεί κάποιος είναι μάλλον o Spike (το πολύ πολύ κακό πανκ βαμπίρ της 2ης σεζόν που επέστρεφει) και κάποιες από τις αυτοτελείς ιστορίες. Φαίνεται ότι εδώ ο Whedon επέλεξε μία αδιάφορη ιστορία να διαδραματίζεται σιγά σιγά μέσα στη σεζόν, και προτίμησε να πειραματιστεί με τα αυτοτελή επισόδεια. Τα πειράματα πήγαν πολύ καλά τουλάχιστον και κάποια από αυτά ήταν πολύ πρωτότυπα.

Οι σεζόν 5 και 6 είναι επίσης πολύ καλές, και κάπως ρεαλιστικές, όσο ρεαλιστική μπορεί να γίνει μια σειρά με τέρατα και μάγισσες. Είναι ανατρεπτικές για αυτά που θα περιμέναμε να συμβούν στους ήρωες ένος τετριμμένου σκηνικού σαν αυτό, και συναισθηματικά φορτισμένες για όλους τους χαρακτήρες. Με το όλο δράμα, δώρο το μιούζικαλ "Once more with feeling".

Την τελευταία σεζόν, θα την χαρακτήριζα χλιαρή. Αυτα που ξεχωρίζουν είναι το επισόδειο "Storyteller", που δίνει έναν χαρούμενο τόνο στην βαριά ατμόσφαιρα που επικρατεί σε όλο το season, το "Selfless" όπου μαθαίνουμε την ιστορία της Anyanka, και βέβαια το grand finale της σειράς, που δεν είναι καθόλου κακό.

Σε πιο γενικές γραμμές, πέρα από αυτα που προανέφερα, μου άρεσαν τα flashbacks που τρύπωναν σε μερικά επισόδεια, τα starwars-startrek-geeky jokes που είναι διασκορπισμένα μέσα στη σειρά, το γεγονός οτι ακόμα και ο Seth Green (που είναι λίγο ασχημούλης και κοντούλης) έχει έναν cool factor, και η σκηνή όπου ο Spike φεύγει από το Sunnydale, τραγουδώντας το "My Way" των Sex Pistols.

Για να συνοψίσουμε, έχουμε και λέμε: 2 love stories, 3 λεσβίες, 3 μάγισσες, 1 άθλιος γκόμενος, 2 κατεστραμμένα σχολεία, 1 λυκάνθρωπος, 1 μιούζικαλ, 8 διασώσεις του κόσμου.

Και επειδή ζήλεψα, θα βάλω και εγώ quotes:

Angel: My friends, we're about to make history... end.

Buffy: It was terrible. I moped over you for months, sitting in my room, listening to that Divinyls song "I Touch Myself"... of course, I had no idea what it was about.

Spike: If every vampire who said he was at the crucifixion was actually there, it would have been like Woodstock.

Spike: Call it the Yoko factor. Don't tell me you've never heard of the Beatles?

Andrew: (doing an impression) "That boy is our last hope."
Warren: "No, there is another."
Andrew: Wait, really? Who's our last hope?
Warren: No, I was just going with it. It was a thing. He's our last hope.

Have fun fun fun!

-jiji

Annie Hall

2008-09-12T23:31:00.012+03:00

Τίτλος: Annie Hall
Έτος: 1977
Σκηνοθέτης: Woody Allen
Info: Imdb, WikiPedia

- «Γιατρέ, ο αδερφός μου έχει τρελαθεί.. Νομίζει πως είναι κοτόπουλο.»
- «Γιατί δεν το βάζεις σε κάποια κλινική;»
- «Θα το έκανα, αλλά χρειάζομαι τα αυγά.»

Δεν είναι αφόρητα εκνευριστικό όταν βλέπεις μια ταινία να μιλάει για πράγματα που υπάρχουν συνεχώς στο πίσω μέρος του μυαλού σου (εντάξει όχι και πολύ πίσω) με τα ίδια ακριβώς λόγια που θα τα λεγες και συ; Προσωρινά μου κόβει κάθε διάθεση που πιθανόν να είχα (λέμε τώρα) να γράψω ένα σενάριο.

Έτσι είναι και το "Annie Hall". Κάθε φορά που το βλέπω σκέφτομαι: "Να αυτή την ταινία θα θελα να κάνω". Ε την έκανε ο Woody Allen και με γλύτωσε απ' τον κόπο.

Έστω κι αν οι εμμονές του είναι διάχυτες σε όλη την ταινία (Ν.Υόρκη, αυτοσαρκασμός για την εβραϊκή καταγωγή του), τελικά (αυτός ο φλύαρος κόσμος του Woody Allen) καταφέρνει να σου πει το αυτονόητο* με τόσο άμεσο τρόπο που νιώθεις πως κάτι σου χει κλέψει. Οι χαρακτήρες του, όσο κι αν (δεν) προσπαθούν να έχουν μια "απλή" σχέση, δεν μπορούν να καταπιέσουν τις επιθυμίες και τις αγωνίες τους, που τους οδηγούν καθημερινά σε αναπόφευκτες συγκρούσεις.

* Ναι οι ερωτικές σχέσεις είναι τόσο παρανοϊκές (και ακατανόητες στο τέλος), που απλώς δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτές. Ας το πάρουμε απόφαση επιτέλους πως είμαστε τόσο πολύπλοκα όντα που απλώς δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με κάτι λιγότερο.
Χμ.. πως μου το χε πει μια φίλη; Α ναι! «Καλύτερα τσαλακωμένος, παρά ανέραστος».

Alvy: You look like a very happy couple...How do you account for it?
Young Woman: I'm very shallow and empty and I have no ideas and nothing interesting to say.
Boyfriend: And I'm exactly the same way.

φέρστ μπλάντ

2008-09-12T19:26:00.017+03:00

Πρέπει να πω κάποια πράγματα για το blog ε; ok...

Είμαστε μια παρέα 4 φίλων που μας αρέσει το σινεμά και χαζεύουμε και καμμιά τηλεοπτική σειρά που και που. Η αλήθεια είναι ότι τα γούστα μας δεν είναι απολύτως εναρμονισμένα.. Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητα κακό!

Σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ενδιαφέρον μάλιστα, να μαζεύαμε κάπου όλες αυτές τις διαφορετικές "αντιλήψεις" ως προς τις ταινίες/σειρές που βλέπουμε. Έτσι γεννήθηκε αυτό το blog.

Φυσικά 4 μόνο απόψεις δεν είναι αρκετές για να καλύψουν όλες τις εκφάνσεις της 7ης τέχνης και γι'αυτό θα θέλαμε και τη δική σας συμμετοχή με σχόλια, διορθώσεις, επισημάνσεις κλπ.

Καλή μας αρχή λοιπόν και καλές θεάσεις!