Kiss Kiss Bang Bang

Έτος: 2005
Σκηνοθέτης: Shane Black
Info: imdb

Γενικά I don't do movies, ή για να το πω αλλίως είμαι κινηματογραφικά ανάπηρη (για εσάς τους σινεφίλ, για έμενα είμαι μία χαρά). Βλέπω ότι είναι αμερικανιά ή έχει κάποιο fapfap πρωταγωνιστή (νταξ, και με λίγο υπόθεση) ή έχει γυριστεί από το 1980-1999 και για να μην μακρυλογώ, γενικά totally skindeep.

Επίσης οι ηθοποιοί για τους οποίους θα τους κάνω τη χάρη να δώ ταινία μόνο και μόνο επειδή παίζουν, είναι ο εξής ένας: Robert Downey jr. Μου άρεσε από τότε που ήμουν 14 και έβλεπα στο Mega-Κυριακή-μεσημέρι για ν-ιοστη φορά το "Only You" με τη Marisa Tomei (ναι αυτή που έγινε στριπτιτζού μετά). Τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει να επιστρέψει σιγά σιγά και φέτος μάλλον είναι στα καλύτερα του. Αχ Ρόμπερτ αχ.

O Harry Lockhart, ένας επίδοξος ηθοποιός, μας αφηγήται τα γεγονότα που ακολούθησαν μετά από ένα τυπικό Los Angeles πάρτυ στο οποίο γνώρισε τον εκπαιδευτή-ηθοποιών-που-θέλουν-να-παίξουν-τον-ντετέκτιβ-σε-ταινίες-αλλά-είναι-και-ο-ίδιος-πραγματικός-ντετέκτιβ Gay Perry ώστε να τον βοηθήσει σε έναν ρόλο, και είδε για πρώτη φορά την Harmony Faith Lane. Οι τρείς τους θα πρέπει να λύσουν μία ντετεκτιβική υπόθεση, με το να συνδέσουν στοιχεία τα οποία, στον δικό μας κόσμο, δεν βγάζουν απαραίτητα νόημα. Δεν θέλω να σας πω παραπάνω και ΜΗΝ διαβάσετε την wikipedia. Είναι τόσο ωραίος ο τρόπος που αναπτύσσονται οι χαρακτήρες μέσα από την ιστορία, που είναι κρίμα να το χαλάσετε. (κλείστε ΤΩΡΑ το google search που μόλις ανοίξατε.)

Η ταινία είναι μια ιστορία μυστηριου, με έντονα κωμικό χαρακτήρα, λίγο μπλάκ χιούμορ και αλλο λίγο κλασσικό αμέρικαν πιστολίδι φίλμ νουάρ στάιλ, σε μία ατμόσφαιρα κλασσικού αστυνομικού μυθιστορήματος. Ακόμα και να μήν κόψετε τις φλέβες σας με την υπόθεση, σίγουρα θα βρείτε πολύ διασκεδαστικό το δύδιμο Robert Downey Jr.-Val Kilmer και το ιδιόρρυθμο χιούμορ.

Μπορώ να κάθομαι να γράφω με τις ώρες για το πόσο καλός είναι ηθοποιός είναι Robert Downey Jr. , πόσο του πάει -τελικά- η κωμωδία του Val Kilmer, πόσο καλή χημεία είχαν μεταξύ τους και να προσθέσω ένα κάρο κοσμητικά. Απλά δείτε την ταινία. Και εάν σας άρεσε να το πείτε γιατί οι συ-μπλογκίτες μου με κοροϊδεύουν ότι δεν έχω γούστο, και κλαίω.

Quote me baby, one more time:

Gay Perry: I want you to picture a bullet in your head. Can you do that for me?

B-Movie Actress: So what do you do for a living?
Harry Lockhart: Uh, I'm retired. I invented dice when I was a kid. How about you do?

Gay Perry: OK, you've got 30 of my fucking seconds, thrill me

Gay Perry: [leaving Party] Talking money...
Harry Lockhart: A talking monkey?
Gay Perry: Talking monkey, yeah, yeah. Came here from the future, ugly sucker, only says "ficus".

Harry Lockhart: I think she fucked every other guy than me, oh no that's not true either,
she made a concession. She agreed not to fuck my best friend Chook Chutntney
cause he is my best friend, she gave me that at least
Gay Perry: Well that was nice of her.
Harry Lockhart: Yeah, if he asks, she said she wouldn't.

Sex. Murder. Mystery. Welcome to the party.
-jiji

Watchmen

Τίτλος: Watchmen
Έτος: 2009
Σκηνοθέτης: Zack Snyder
Info: Imdb, WikiPedia

Ο σκηνοθέτης των «300» Zack Snyder, παρουσιάζει την κινηματογραφική μεταφορά του πολυβραβευμένου graphic novel των Alan Moore (V for Vendetta) και Dave Gibbons.


Νέα Υόρκη, 1985: Σ’ έναν εναλλακτικό κόσμο, βυθισμένο στο σκοτάδι και την παράνοια, η Αμερική βρίσκεται στα πρόθυρα πυρηνικού πολέμου με τη Σοβιετική Ένωση.

Ένας ανεξήγητος νόμος διατάζει τους υπερήρωες να μην πετάνε, να μην σκαρφαλώνουν, και εν ολίγοις να σταματήσουν να σώζουν τον κόσμο. Έτσι, όλοι οι υπερήρωες πλέον έχουν αναγκαστικά αποσυρθεί και έχουν τραβήξει ο καθένας το δρόμο του, αφήνοντας πίσω τους την παλιά ζωή τους.

Ο μόνος που δεν έχει διαγράψει το παρελθόν του είναι ο μασκοφόρος Rorschach, ένας μασκοφόρος ντετέκτιβ, που συνεχίζοντας να ζει στις σκιές και να πολεμά το έγκλημα θεωρείται απ’ όλους ψυχοπαθής.


Μήπως ήρθε η ώρα οι Watchmen να αναλάβουν ξανά δράση; Αυτό, τουλάχιστον φαίνεται να πιστεύει ο Rorschach, που αποτελεί τη «φωνή» του στόρι και καταγράφει τα πάντα σ’ ένα ημερολόγιο με την ευχή κάποτε να διαβαστεί. Καθώς οι σύντροφοί του ξαναφορούν σιγά σιγά τους μανδύες τους και με τη βοήθεια κάποιων φλας μπακ, μαθαίνουμε την ιστορία και το ποιόν του καθενός.

Μετά λοιπόν από τη χρήση μιας περιεκτική σεκάνς ως ιστορικής ανασκόπησης στο ξεκίνημα, περιγράφεται χωρίς λόγια η τροποποιημένη σε σχέση με αυτά που γνωρίζουμε πραγματικότητα, με την προσθήκη φυσικά των Watchmen σε κρίσιμα γεγονότα.

Έτσι για παράδειγμα, ο Comedian ήταν αυτός που δολοφόνησε τον J.F. Kennedy, ενώ μαζί με τον Dr.Manhattan κατατρόπωσαν τους Βιετκόνγκ, στον πόλεμο του Βιετνάμ. Γι’ αυτό και ο Nixon (χωρίς πια την ύπαρξη του σκανδάλου Watergate) υπηρετεί την τρίτη του θητεία στην προεδρία της Αμερικής.

Ο σκηνοθέτης έτσι αποφασίζει να θυσιάσει μια ολόκληρη ώρα για να εισάγει τους χαρακτήρες και το παρελθόν τους. Η δράση και η αφήγηση καλύπτονται ως επί το πλείστον από φιλοσοφικές ατάκες βαρυσήμαντα ειπωμένες, με φόντο βεβαίως τα απαραίτητα ειδικά εφέ. Οι ιδέες που αναπτύσσονται στο βίαιο Watchmen, είναι ευπρόσδεκτα σοκαριστηκές και οι ήρωες του ξαφνιάζουν αλλά και ξαφνιάζονται.


Ο Zack Snyder προσπαθεί να υπηρετήσει φιλότιμα τις εικόνες και τα λόγια του πρωτότυπου κειμένου, αλλά οι κακές συνήθειες του παρελθόντος, φαίνεται να τον ακολουθούν κι εδώ.

Ο εύκολος εντυπωσιασμός, η αστάθεια στον ρυθμό και τα εμφανής επιτηδευμένα slow motion, δεν προσθέτουν αλλά αντίθετα δυστυχώς αποσυντονίζουν τον θεατή. Κρίμα διότι το Watchmen μόνο ως ένα ακόμη comic book δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

Κάτι που φαίνεται να προέβλεψε ο Alan Moore, που υποψιασμένος πια, από παλαιότερα είναι η αλήθεια παθήματα, δεν είχε καμία απολύτως καμία ανάμειξη στην δημιουργία της ταινίας, αποσύροντας το όνομά του από παντού.


Αυτό είναι εν κατακλείδι το Watchmen, που έχει επηρεάσει τόσο πολλούς δημιουργούς, όντας το μοναδικό graphic novel που έχει κερδίσει το βραβείο Hugo, το αντίστοιχο δηλαδή Νόμπελ της λογοτεχνίας του φανταστικού, ενώ έχει βρεθεί στη λίστα του «Time», με τα σημαντικότερα μυθιστορήματα όλων των εποχών…

Othello

Τίτλος: Othello
Έτος: 1952
Σκηνοθέτης: Orson Welles
Info: Imdb, WikiPedia

Με χαρά και περίσσια, είναι η αλήθεια, τιμή εισέρχομαι σε αυτήν την τόσο όμορφη και ενημερωμένη, κινηματογραφική παρέα. Όσο για το πρώτο post, μου “ζητήθηκε” κάτι κλασσικό και... ιδού λοιπόν:

Μια νεκρική πομπή μεταφέρει τον Οθέλο (Orson Welles) και τη Δεισδαιμόνα (Suzanne Cloutier) στην τελευταία τους κατοικία. Η λήψη μας επιτρέπει να δούμε ολόκληρη την τελετή καθώς η κάμερα που είναι κρεμασμένη από ψηλά, αποδεικνύεται τελικά, ότι δεν είναι παρά η υποκειμενική οπτική του Ιαγού. Του ανθρώπου δηλαδή που αποτελεί την αιτία της όλης δυστυχίας και που τώρα πια παρακολουθεί αμέτοχος τα τεκταινόμενα, καθώς βρίσκεται φυλακισμένος στην κορυφή του πύργου.

Όπως και στον “Makbeth” έτσι κι εδώ, ο σκηνοθέτης επιλέγει την εισαγωγική αφήγηση για να μας συστήσει άλλο ένα υπέροχο έργο του William Shakespeare. Έχοντας πια αποδεσμευτεί από την πίεση του Hollywood, ο Welles ξεκινάει με πάθος ένα ταξίδι για να ολοκληρώσει το όραμά του.

Δυστυχώς όμως παρά τις αγνές προθέσεις του καλλιτέχνη, η σκληρή πραγματικότητα του χαλάει για ακόμα μια φορά τα σχέδια του. Η αποχώρηση κάποιων παραγωγών του δημιουργεί αφάνταστες οικονομικές δυσκολίες. Σε καμιά ταινία του οι ηθοποιοί δεν άλλαξαν τόσες πολλές φορές. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι τέσσερις Ιάγοι προσλήφθηκαν και απολύθηκαν μέχρι να καταλήξουν στον Michael MacLiammoir (παλιός φίλος και θεατρικός δάσκαλος του Welles) από το Gate Theatre του Δουβλίνου). Ενώ παράλληλα γνωρίζουμε ότι δεν κατάφερε να ενώσει στο ίδιο πλάνο τα τρία βασικά πρόσωπα του έργου, λόγω των άλλων επαγγελματικών υποχρεώσεων των ηθοποιών.

Τέσσερα χρόνια θα διαρκέσει αυτός ο Γολγοθάς καθώς το φιλμ γυρίζεται με πολλές ταλαιπωρίες στην Ευρώπη, όπου ο σκηνοθέτης αναγκάζεται να αυτοσχεδιάσει για να καλύψει τις διάφορες ελλείψεις στο καστ, στα ντεκόρ, αλλά ακόμα και στα κοστούμια. Είναι κοινό μυστικό άλλωστε ότι ο ίδιος ο Orson Welles θα αναγκαστεί να εμφανιστεί ως ηθοποιός σε διάφορες αμφιβόλου ποιότητας ταινίες με σκοπό να χρηματοδοτήσει το δικό του όραμα.

Το όλο εγχείρημα λοιπόν βάδιζε πάνω σε τεντωμένο σχοινί και ίσως η κατάληξη του να ήταν αποτυχημένη, αν δεν είχαμε την επιστροφή του Orson Welles στην καρέκλα του μοντάζ. Κάτι που είχε να συμβεί δυστυχώς πολλά χρόνια και συγκεκριμένα, από την εποχή του Πολίτη Κέιν.

Ο κόσμος του Οθέλο κυριαρχείται από ένταση, ρυθμό και διαρκής αντίθεση μεταξύ μαύρου και άσπρου μέσα από την οποία ο δημιουργός, προσπαθεί να μας εξηγήσει τη μοιραία έκβαση των γεγονότων του παρόντος με τη βοήθεια της αναδρομής στο παρελθόν.

Η διαρκής πάλη ανάμεσα στην οκνηρή παθητικότητα και τη δράση, σε συνδυασμό με τη διαστροφή της εξουσίας είναι τα κύρια ελατήρια που ταλαντεύουν τους ήρωες μας, σ’ ένα έργο είναι η αλήθεια που δέχτηκε πολλές και αντιφατικές κριτικές.

Για την ιστορία τέλος, να σημειώσω ότι ο Οθέλος που ουσιαστικά αποτελεί ένα προσωπικό στοίχημα του Welles με τις οικονομικές δυσκολίες αλλά και το μέτρο της αυτοσχεδιαστικής του ικανότητας να αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, κέρδισε το 1952 το Μεγάλο Βραβείο στο φεστιβάλ των Κανών.

The Wrestler (guest review by kioy)

Και να λοιπόν που έφτασε η ώρα για το πρώτο μας guest review! Ο kioy δηλώνει φανατικός θεατής του κινηματογράφου. Αρθογραφεί συστηματικά για το cine.gr ενώ διακρατεί προσωπικό ιστολόγιο, με ιδιαίτερες σινεφίλ ευαισθησίες. Παράλληλα αποτελεί μέρος της Κινηματογραφικής Ομάδας της σχολής του και συνηθίζει, κατά το δυνατόν, να παρακολουθεί κινηματογραφικά σεμινάρια και λοιπά, παρόμοιου ύφους, δρώμενα. Στα μη κινηματογραφικά του χόμπυ δηλώνει φιλότεχνος, με ιδιαίτερη ευαισθησία στο ελληνικό "έντεχνο" τραγούδι. Όπως μας λέει και ο ίδιος, αν θέλετε να τον γνωρίσετε καλύτερα, αρκεί να προσπαθήσετε...

Δίχως άλλη καθυστέρηση δίνω το λόγο στον Kioy για να μας μιλήσει για τη νέα ταινία του Aronofsky.

Τίτλος: The Wrestler
Έτος: 2008
Σκηνοθέτης: Darren Aronofsky
Info: Imdb, WikiPedia

Έλυσε μαθηματικές εξισώσεις. Σόκαρε το κοινό με ένα requiem για την χάξη του ονείρου. Εποίησε τα μονοπάτια της Αθανασίας, φωτίζοντας το θαύμα της ζωής! Και τώρα είναι εδώ για να παλέψει. Ή μάλλον για να μεταφέρει το σφυγμό μιας ανούσιας πάλης στον ξεπεσμένο τρόπο ζωής μας, στον ευρύτερο παρηκαμσμό. Το όνομα αυτού; Darren Aronofsky.



Ένας κορυφαίος Παλαιστής των 80s (Mickey Rourke), εν έτη 2009, συνεχίζει το μόνο πράγμα που ξέρει. Να παλεύει. Παρέα με την εξόφθαλμη σωματική φθορά και την πεισματική εμμονή του. Η προσωπική ζωή κατακρεουργημένη. Το βάρος της μοναξιάς αβάσταχτο. Εκεί, η αποτυχημένη σχέση με την κόρη του και η ιδιόρρυθμη έλξη με μια ξεπερασμένη stripper (Marisa Tomei) τον ωθούν στον παρωχημένο κόσμο της επιφανειακής δόξας. Στο ρινγκ, σε στημένα παιχνίδια, ανασαίνει ελεύθερα όντας ένας ψυχαγωγός του wrestling για την ακόρεστη καταναλωτική μανία των fans. Μόνο που ο συνολικός κόσμος δε διαφέρει πολύ από αυτή την παρωδία. Ο κόσμος που στραγγαλίζει τον άνθρωπο χρησιμοποιώντας αρτίως την ατομική ψευδαίσθηση. Και εσύ πως να επιβιώσεις μόνος, όταν κανείς δε σε νοιάζεται;



Άραγε αγαπητέ θεατή, εσύ πόσο απέχεις από τον Παλαιστή του τίτλου; Η απ' το alter ego της ιερόδουλης συμπρωταγωνίστριας; Μια παλαίστρα, τέχνασμα αριστουργηματικό, για την καθημερινή βιοπάλη στο στίβο της ζωής. Και την άλλη, την οδυνηρή πάλη που διαπράττεται εντός της εσωτερικής αβύσσου.

Ο Darren Aronofsky, μέσα από την φθορά ενός σώματος παρακολουθεί τη γενικότερη παρακμή. Την παρακμή του πνεύματος -όχι ενός ανθρώπου- αλλά της ανθρωπότητας. Η παλαίστρα της ακόρεστης αιματοχυσίας και της ανελέητης πάλης, ως παραγόμενο των στρεβλωμένων καταναλωτικών επιθυμιών και των business ορισμένων επιτήδειων κερδολάγνων. Το ξεπούλημα της ψυχής και της αξιοπρέπειας για λίγα ψίχουλα αναπνοής. Για την ικανοποίηση μιας μαζικώς αυνανιζόμενης κοινωνίας. Σε κάθε χώρο. Πόσο απέχουν μεταξύ τους οι "οπαδοί" του ρινγκ, οι ηδονοβλέπτες του στριπτιτζάδικου και η φιλήσυχη πελατεία ενός supermarket; Ο σκηνοθέτης φροντίζει, με πονηριά, να τους αναμείξει μεταξύ τους. Πόσο διαφέρει ένας ιδιωτικός μικρουπάλληλος με έναν wrestling star; Και οι δύο, ξεπουλώντας ότι εσωτερικό έχει μείνει, αναπνέουν λαθραίως στην καρδιά του ΕΝΟΣ και στημένου κόσμου.



Στην αντίπερα όχθη, ο σημαντικός auteur των καιρών μας θα υποδείξει για άλλη μια φορά, έναν διαφορετικό δρόμο σωτηρίας. Κονταροχτυπώντας την κενότητα της εικόνας με την "ουσία" του είναι. "Με βλέπεις σαν στριπτιτζού, αλλά εγώ είμαι μητέρα" λέει η Marisa Tomei στον Mickey Rourke, πετώντας ευθέως το λόγο στον θεατή. Στο μέσο άνθρωπο που έχει γαλουχηθεί να βιώνει τον κόσμο μέσα από φαντασιώσεις και κατασκευασμένες εικόνες. Το «αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν» έχει αθετηθεί προ πολλού. Πως μπορείς να αγαπάς μια εικόνα, όταν καν δε διακρίνεις τον άνθρωπο πίσω από αυτή; Όμως σε αυτή την αγάπη, στα τραχιά μονοπάτια των λίγων και σημαντικών σταθμών της ζωής σου, ίσως να ρέει το καθαρτήριο νερό...

Η φθορά του χρόνου είναι διάχυτη στο σύμπαν του "Wrestler". Ο χρόνος που μας ξερνάει επαναλαμβανομένως και καθημερινά. Οι μώλωπες στο κατασχισμένο σώμα του Rourke δεν είναι παρά τα ίχνη από τα αθεράπευτα τραύματα της ψυχής. Και η εμμονή στο Wrestling πεισματική και αδιάκοπη. Η αυταπάτη της επιδιόρθωσης διαρκής. Με μια εγχείρηση, με "μαγικά" σκευάσματα, με συρραφές στον παρθενικό υμένα, που σπάζεται επανειλημμένως από τα βίαια χτυπήματα στο φτιαχτό τσίρκο της καθημερινότητας. Μέχρι τον οριστικό αφανισμό. Μέχρι η ζωή να αποβάλλει τελεσίδικα το έμβρυο στην κοιλάδα του θανάτου. Πρωτίστως ψυχικά και έπειτα σωματικά.



Ο Mickey Rourke παραδίδει μια ερμηνεία ζωής. Μια ερμηνεία για την οποία κάποιος θα μπορούσε να εμπνευστεί ολόκληρο κείμενο. Όμως αγαπητέ αναγνώστη, θα βρεις ευστοχότατες διθυραμβολογίες σε οποιαδήποτε κριτική, για αυτό δε νομίζω πως υπάρχει λόγος να αναφέρω κάτι προσθετικά. Θα ήθελα να σταθώ στη σκηνοθεσία του Darren Aronofsky. Πιο συγκροτημένη από ποτέ. Ίσως όμως και πιο διεκπεραιωτική από ποτέ. Με την έννοια πως ότι βλέπουμε στον Παλαιστή, είναι παιγμένο σε μεγάλο βαθμό στην Αμερικάνικη (και όχι μόνο) φιλμογραφία. Ένα ωραίο σκηνοθετικό τέχνασμα, είναι η θέση της κάμερας που ακολουθεί από πίσω των ήρωα. Καδράροντας ουσιαστικά την πλάτη του και τονίζοντας την αδυναμία του σύγχρονού ανθρώπου να σταθεί αυτοπροσώπως απέναντι στις μέρες του καιρού μας. Τέλος, είναι εμφανής τα δάνεια από b-movies στο σύμπαν της ταινίας.

Έχω διαβάσει διάφορες οπτικές στις κριτικές στον κυβερνοχώρο. Με αφορμή τη συγκεκριμένη ταινία, θα ήθελα να σταθώ σε μια κατά τη γνώμη μου σύνηθες και λάθος τακτική στην ανάγνωση μιας ταινίας. Διάβασα αρκετές φορές πως το "The Wrestler" είναι μια ανούσια ταινία επειδή χρησιμοποιεί πιασάρικα θέματα στη φόρμα της, όπως στριπτήζ, ξύλο κλπ που δεν αρμόζουν σε μια σοβαρή ταινία, ή που μειώνουν το περιεχόμενο της. Εγώ θεωρώ ότι η φόρμα μιας ταινίας συνήθως δεν είναι παρά η δραματουργική οδός της αφήγησης. Οπότε νομίζω πως είναι εσφαλμένο να κρίνουμε το περιεχόμενο μιας ταινίας από τη φόρμα της. Κάτι τέτοιο άλλωστε, ως ένα βαθμό καταδεικνύει τον φορμαλισμό του εκάστοτε γραφιά. Καθώς υποδηλώνει πως αυτός δέχεται μόνο έναν (ή ορισμένους) συγκεκριμένο τρόπο στη διάπλαση ενός film. Εννοείται πως κατανοώ κάποιος να έχει αισθητικές αντιρρήσεις στο χτίσιμο του "The Wrestler", τις οποίες ως ένα βαθμό μπορεί να συμμερίζομαι, αλλά δε νομίζω πως η φόρμα καταδικάζει τον "ρεαλισμό". Θα δώσω άλλο ένα παράδειγμα στην προσπάθεια μου να γίνω πιο σαφής. Κάτι ανάλογο έχω ακούσει και για το "Η Ψυχή στο Στόμα". Θεωρώ σεβαστό κάποιος να έχει αισθητικές αντιρρήσεις ως προς την ανάπτυξη μιας ταινίας. Και από μόνες τους μπορούν να αποτελούν σοβαρό πρόβλημα. Όμως δεν πρέπει να συγχέονται με το περιεχόμενο μιας ταινίας.

Into the wild

Τίτλος: Into the wild
Έτος: 2007
Σκηνοθέτης: Sean Penn
Info: Imdb, WikiPedia

Γεια σου Sean Penn με τα ωραία σου!!



Το Into the wild είναι μια ταινία για ένα νεαρό που αφήνει πίσω τα πάντα για να ακολουθήσει το όνειρο του: ένα ταξίδι εξερεύνησης στη φύση, τόσο της νότιας όσο και της βόρειας Αμερικής, με τελικό προορισμό την Αλάσκα. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο best seller, το οποίο με τη σειρά του, είναι βασισμένο σε μια πραγματική ιστορία. Τι σας έχω πει μέχρι τώρα που δεν ξέρατε; Tίποτα. Χαίρομαι.



Θα έλεγα ότι αν είχαμε μόνο τον ήρωα και τις escapist απόψεις του, θα ήταν μια απλή ταινία με φοβερά τοπία, που θα σας άφηνε στο τέλος μια αίσθηση μπροσούρας υποψήφιων τοποθεσιών για χειμερινές διακοπές. Έλα όμως που ο ήρωας συναντά κάτι χαρακτήρες διαμάντια στο δρόμο του; Kαθένας τους και από μια διαφορετική ιστορία. Και ξαφνικά το roadmovie λαμβάνει σάρκα και οστά. Και φχαριστιέσαι κάθε στιγμή και δε θες να τελειώσει...



Η φωτογραφία είναι πολύ καλή, οι ερμηνείες top notch, το σενάριο επίσης καλό, το μοντάζ προσεγμένο και οι διάλογοι αρκετά κομψοί (με κάποιες μικρές κοιλίτσες). Τη μουσική του έργου έχει αναλάβει ο Eddie Vedder των Pearl Jam, πετώντας μέσα και μερικά classics, όπως Creedence Clearwater Revival...



Στην ταινία δε θα βρείτε κάποια Νέα Μεγάλη Φιλοσοφία, ή κάποια νέα θεώρηση των πραγμάτων. Το πραγματικό θαύμα δε κρύβεται στην ιστορία του ήρωα, αλλά στις ψυχές των συνταξιδιωτών του.. Και εκεί ακριβώς στοχεύει ο Sean Penn, ελπίζοντας ότι το κοινό του θα αποτελέσει ικανούς συνοδοιπόρους ενός ανήσυχου νεαρού που θα αυτονομαστεί Alexander Supertramp!



Δείτε την.

(Ναι, είμαι λίγο χίππης.)

Revolutionary Road

Τίτλος: Revolutionary Road
Έτος: 2008
Σκηνοθέτης: Sam Mendes
Info: Imdb, WikiPedia, Trailer

Μετά από υπερατλαντικά ταξίδια, εκδρομές, εξεγέρσεις, μελαγχολίες, σειρο-μανία και απλή αδιαφορία να'μαστε πάλι στην σινεβλογόσφαιρα!

Έχω προσωπικά περάσει τους τελευταίους 1-2 μήνες με μία αδηφάγο εμμονή στις σειρές. Δυστυχώς προχθές κατά λάθος έκανα move αντί για copy από το Desktop στο Laptop κάτι επεισόδια, και εχθές βρέθηκα με έτοιμο μαγειρεμένο το φαγάκι και κανένα διαθέσιμο επεισοδιάκι! Τι κακό! Θα έπρεπε να καταφύγω σε... (τρόμος).. ταινίες! Πείναγα και σαν λύκος, άνοιξα το πρώτο gr subbed που βρήκα στον σκληρό και το έγκλημα έγινε..

Στην Revolutionary Road μπορεί να συναντήσει κανείς πολλά γερά χαρτιά: Di Caprio, Winslet, Mendes και όλα αυτά τυλιγμένα σε μία επιτυχημένη νουβέλα του Yates. O Mendes για αυτούς με μνήμη αμοιβάδας είναι ο μεσιές που ευθύνεται μεταξύ άλλων για το American Beauty και το Road to Perdition. Το βλιβλίο του Yates είναι λέει φημισμένο, και τους άλλους δύο είμαι σίγουρη πως τους ξέρετε :>


Είμαι εντελώς εκτός φόρμας στην κριτική, αλλά θα σας πω τα εξής που μου έκαναν εντύπωση:

1. Ο Leonardo Di Caprio όσο και να μην θέλω να το δεχτώ είναι σταθερά πολύ καλός ηθοποιός. Μπορεί να μοιάζει με 15χρονο (με πόδι της χήνας πλέον), αλλά κάθε ερμηνεία του μου κάνει όλο και πιο δύσκολο το να μην τον συμπαθώ. Από την αρχή μέχρι το τέλος ήταν και αυτός και εγώ μες στον χαρακτήρα του, τον συμπάθησα, τον αντιπάθησα, ένοιωσα βρε αδερφέ με μια λέξη.


2. Η Winslet για άλλη μία φορά μου απέδειξε πως είναι κι αυτή μεγάλη ηθοποιός και πως ειδικά σε συνδυασμό τους αδικεί το ότι τους θυμόμαστε στον Τιτανικό (αλλά τα λεφτάκια δεν τους χάλασαν, οπότε νομίζω θα επιζήσουν). Αλλά πλέον, και μετά τις τελευταίες φορές που την έχω παρακολουθήσει σε ταινία πιστεύω ότι είναι και φοβερή γυναίκα. Ειδικά εδώ, κάτι που δεν της δώσανε τον ρόλο της καλής και γλυκιάς κάτι που παίζει μία γυναικάρα.. εντυπωσιάστηκα! Παραμπήκα και στο πετσί του ρόλου της εδώ και παρ'ότι μ ε εμένα αυτό δεν είναι τόσο δύσκολο, πρέπει να της τον δώσουμε τον βαθμό.


3. Βρήκα την αίσθηση της εποχής πάρα πολύ προσεγμένη, άρτια. Μου άρεσε το χρώμα, μου άρεσε η θερμοκρασία, κάθε λεπτομέρεια. Και οι δύο πρωταγωνιστές αλλά και οι υπόλοιποι χαρακτήρες την ενσάρκωσαν πολύ καλά, όπως ανέφερα και παραπάνω.

4. Από μικρό και από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια. Γνωστό το παροιμιακό ρητό του σοφού λαού, sad but true που λένε και οι φίλοι μας οι αμερικάνοι.

Οι κριτικές γενικά αλλά και η δική μου λένε πως ήταν μία πολύ καλή ταινία από πάρα πολλές πλευρές, μία σίγουρα δυνατή εμπειρία ακόμα και εάν μπορεί να άφησε σε μερικούς την αίσθηση του ότι κάτι ακόμα χρειαζόταν, κάτι έλειπε. Πάντως, στο τέλος της μέρας πιστεύω πως θα είστε ικανοποιημένοι που αφιερώσατε τον χρόνο σας στo Revolutionary Road, ακόμα και εάν το στομάχι είναι λίγο πιο βαρύ.

Ιστορία 52

Τίτλος: Ιστορία 52
Έτος: 2007
Σκηνοθέτης: Αλέξης Αλεξίου
Info: Imdb, Trailer, Website

Ναι, μια ελληνική ταινία :-) Ένας φίλος [1] με ειδοποίησε ότι παιζόταν την προηγούμενη άνοιξη μια ταινία που έμοιαζε το σενάριο (και ο τίτλος ?!) με κάτι που είχαμε γράψει. Στην πραγματικότητα αυτός ήταν ο δεύτερος λόγος που ήθελα να δω την ταινία, ο πρώτος ήταν το δείγμα της φωτογραφίας που είδα στο trailer.



O Ιάσωνας γνωρίζει την Πηνελόπη σε δείπνο με φίλους. Μια σχέση ξεκινά η οποία θα έχει άσχημο τέλος. Ο Ιάσωνας δε μπορεί να συμβιβαστεί με αυτό. Ανάμεσα στην αϋπνία, τη μοναξιά, την τρέλλα, θα προσπαθήσει να ανασκευάσει την πραγματικότητα. Θα προσπαθήσει να διορθώσει αυτό που πήγε στραβά, δημιουργώντας όμως έτσι νέους εφιάλτες..



Ένα θρίλερ που θα σας θυμίσει το "π" (και το memento) με καλό σενάριο και άξια σκηνοθεσία (μπράβο Αλέξη). Είναι η πρώτη feature-length ταινία του σκηνοθέτη, οπότε θα συγχωρήσω τους "δήθεν" διαλόγους και τις "μέτριες" ερμηνείες. Aυτό που μου άρεσε πιο πολύ στην ταινία ήταν ο τρόπος με τον οποίο δένονται οι ιστορίες καθώς και οι αντιδράσεις της "εναλλακτικής πραγματικότητας" προς τον Ιάσωνα, που έχει ξανακάνει αυτό το ταξίδι. Η ταινία έχει ένα eerie feeling το οποίο σε βοηθάει να συμμετάσχεις στην τρέλλα του Ιάσωνα [2].



Πιστεύω ότι είναι μια αξιέπαινη προσπάθεια που ενδεχομένως να χρειαζόταν λίγο περισσότερο χρόνο στο production καθώς είναι προφανές στο θεατή ότι υπάρχει ζουμί στην ταινία, αλλά χάνεται λιγάκι στην απόδοση.

[1] Γεια σου Τάκη!
[2] Tο feeling αυτό χάνεται μερικώς από την desync φωνή του πρωταγωνιστή..