Five Easy Pieces

Τίτλος: Five Easy Pieces
Έτος: 1970
Σκηνοθέτης: Bob Rafelson
Info: Imdb, WikiPedia

Ό,τι και να πείτε δίκιο θα έχετε. Είμαστε αδικαιολόγητοι. Σχεδόν 6 μήνες χωρίς review..

Η αλήθεια είναι ότι παρόλο που είδα τα "Vicky, Cristina, Barcelona", τον "Κυνόδοντα", το "Men who stare at goats", το "Stalker", το "Κορίτσι με το Τατουάζ", τη "Δίκη" του Κάφκα, το "Fish Tank", το "Cashback", το "Τι απέγινε η Έλλι" (και κάποια άλλα που τώρα μου διαφεύγουν) θα πρέπει να ομολογήσω ότι αυτό που με τράβηξε περισσότερο στο να γράψω ένα review ήταν το Five Easy Pieces του Bob Rafelson. Το imdb με πληροφόρησε ότι ο σκηνοθέτης είχε γυρίσει και τα "Black Widow", "The Postman Always Rings Twice" και ήταν παραγωγός σε ταινίες όπως το "Easy Rider" και το εξαιρετικό "La maman et la poutain".



Η ταινία παρουσιάζει έναν νεαρό, γόνο καλής οικογενείας (με ιδιαίτερη μουσική παιδεία), ο οποίος ζει μακρυά από την οικογένειά του σε μια μικρή επαρχιωτική πόλη του αμερικανικού νότου. Εργάζεται για το μεροκάματο σε εκσκαφές και περνά τον ελεύθερό του χρόνο με cheap thrills και μια σχέση που δε φαίνεται να βγάζει πουθενά. Ο θεατής νιώθει από την αρχή της ταινίας ότι ο πρωταγωνιστής δεν είναι ευχαριστημένος από τη ζωή που κάνει, όμως οι επιλογές του δεν τον φέρνουν σε κάποια ισορροπία / ηρεμία. Με σκοπό να επισκεφθεί τον πατέρα του που βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση, ξεκινά ένα road trip προς την πατρική του στέγη. Εκεί θα έρθει αντιμέτωπος με ένα περιβάλλον και έναν τρόπο ζωής που συνειδητά απέφευγε για πολλά χρόνια. Όμως, για καλή μας τύχη, το σενάριο γρήγορα ξεφεύγει από τον εύκολο φονταμενταλισμό. Θυμίζοντας ανάλογες ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου εκείνης της εποχής, θα δοκιμάσει να δώσει μια γερή γροθιά στην αμερικανική αστική τάξη και στα "πιστέυω" της ως προς το πρότυπο του επιτυχημένου άνθρωπου.



Όλες οι ερμηνείες είναι πάρα πολύ καλές (τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ο Τζακ Νίκολσον). Μάλιστα, από την ποιότητα των σκηνών που διαδραματίζονται γύρω από την πατρική εστία, φαίνεται ότι υπήρξε και καλή επικοινωνία μεταξύ των ηθοποιών. Εξαιρετικοί δε, είναι και οι μικρότεροι ρόλοι που περνούν σαν κομήτες και προσθέτουν κωμικοτραγικά στοιχεία στο ταξίδι του ήρωα.



Συνολικά, θα έλεγα ότι είναι μια πολύ προσεγμένη ταινία. Σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Kudos στο φίλο baphomet που μου την πρότεινε!

Into the wild

Τίτλος: Into the wild
Έτος: 2007
Σκηνοθέτης: Sean Penn
Info: Imdb, WikiPedia

Γεια σου Sean Penn με τα ωραία σου!!



Το Into the wild είναι μια ταινία για ένα νεαρό που αφήνει πίσω τα πάντα για να ακολουθήσει το όνειρο του: ένα ταξίδι εξερεύνησης στη φύση, τόσο της νότιας όσο και της βόρειας Αμερικής, με τελικό προορισμό την Αλάσκα. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο best seller, το οποίο με τη σειρά του, είναι βασισμένο σε μια πραγματική ιστορία. Τι σας έχω πει μέχρι τώρα που δεν ξέρατε; Tίποτα. Χαίρομαι.



Θα έλεγα ότι αν είχαμε μόνο τον ήρωα και τις escapist απόψεις του, θα ήταν μια απλή ταινία με φοβερά τοπία, που θα σας άφηνε στο τέλος μια αίσθηση μπροσούρας υποψήφιων τοποθεσιών για χειμερινές διακοπές. Έλα όμως που ο ήρωας συναντά κάτι χαρακτήρες διαμάντια στο δρόμο του; Kαθένας τους και από μια διαφορετική ιστορία. Και ξαφνικά το roadmovie λαμβάνει σάρκα και οστά. Και φχαριστιέσαι κάθε στιγμή και δε θες να τελειώσει...



Η φωτογραφία είναι πολύ καλή, οι ερμηνείες top notch, το σενάριο επίσης καλό, το μοντάζ προσεγμένο και οι διάλογοι αρκετά κομψοί (με κάποιες μικρές κοιλίτσες). Τη μουσική του έργου έχει αναλάβει ο Eddie Vedder των Pearl Jam, πετώντας μέσα και μερικά classics, όπως Creedence Clearwater Revival...



Στην ταινία δε θα βρείτε κάποια Νέα Μεγάλη Φιλοσοφία, ή κάποια νέα θεώρηση των πραγμάτων. Το πραγματικό θαύμα δε κρύβεται στην ιστορία του ήρωα, αλλά στις ψυχές των συνταξιδιωτών του.. Και εκεί ακριβώς στοχεύει ο Sean Penn, ελπίζοντας ότι το κοινό του θα αποτελέσει ικανούς συνοδοιπόρους ενός ανήσυχου νεαρού που θα αυτονομαστεί Alexander Supertramp!



Δείτε την.

(Ναι, είμαι λίγο χίππης.)

L' Âge des ténèbres

Τίτλος: L' Âge des ténèbres
Έτος: 2007
Σκηνοθέτης: Denys Arcand
Info: Imdb, WikiPedia, Trailer (in french)

Η άτυπη τριλογία του Denys Arcand κλείνει με την ταινία "Τα χρόνια της μαυρίλας". Ο ελληνικός τίτλος ίσως είναι λίγο παρατραβηγμένος, πάντως ο σκηνοθέτης θέλει να μας μεταφέρει στο μεσαίωνα της αστικής ζωής, δηλαδή στο ΣΗΜΕΡΑ. Εκεί θα περάσει από crash test όλες τις αξίες που ανέδειξε στις προηγούμενες δύο ταινίες και θα διαπιστώσει ότι η πραγματικότητα δεν αφήνει τίποτα ακέραιο. Διαβρώνει τα πάντα.



Η ταινία μας παρουσιάζει έναν οικογενειάρχη κοινωνικό λειτουργό ο οποίος συχνά χάνεται σε έναν κόσμο ψευδαισθήσεων προκειμένου να πάρει μια ανάσα από τη δύσκολη και πολλές φορές ανιαρή ζωή. Μια σειρά από γεγονότα, θα τον αναγκάσουν να κάνει ανώμαλη προσγείωση προκειμένου να αντιμετωπίσει άμεσα την κρίση που περνά σε προσωπικό επίπεδο. Πώς χαράζεις όμως πορεία όταν όλα στη ζωή φαίνονται ψεύτικα και επιφανειακά;



Επίτηδες δε γράφω λεπτομέρειες για την ταινία. Πρόκειται για την πιο φαντασμαγορική της τριλογίας και την πιο πεζιμιστική ταυτόχρονα. O σκηνοθέτης παίζει με το δράμα, τη μαύρη κωμωδία και τη μυθοπλασία. Καμμιά φορά μάλιστα, ξεχνιέσαι ότι περιγράφει ένα κατά τ'άλλα σοβαρότατο θέμα.



Η ταινία είναι λίγο άνιση σε σύγκριση με τις 2 προηγούμενες, αλλά διατηρεί έναν εξίσου εφηβικό χαρακτήρα. Μου άρεσε πολύ το τέλος, το οποίο βρήκα ιδιαίτερα φιλοσοφημένο. Η λυτρωτική επιλογή του ήρωα γίνεται με ιδιωτικά κριτήρια, στα οποία δε μετέχει ο θεατής. Πολύ ωραίο τρικ, δίνει μια φοβερή αίσθηση ρεαλισμού στην ταινία και σπάει τη μονότονη μάχη μεταξύ αιτίου και αιτιατού που συνηθίζουμε να βλέπουμε στο (καθ'όλα εκλογικευμένο) σύγχρονο σινεμά.

De la guerre

Τίτλος: De la guerre
Έτος: 2008
Σκηνοθέτης: Bertrand Bonello
Info: Imdb, WikiPedia

Κατέβηκα χθές στις νύχτες πρεμιέρας και παρακολούθησα τη νέα ταινία του Bertrand Bonello με τίτλο "Περί Πολέμου". Γνωστό έργο του ίδιου σκηνοθέτη είναι ο Πορνογράφος.

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας έχει κουραστεί από την αστική ζωή και αναζητά μια διέξοδο. Γίνεται μέλος ενός κοινοβίου όπου και διδάσκεται πώς να κατακτά τις απολαύσεις που θεωρεί δεδομένες ο σύγχρονος άνθρωπος. Μέσα από αυτές τις μάχες, θα προσπαθήσει να ξανακερδίσει την αυτοεκτίμηση του καθώς και τη γαλήνη που τόσο επιθυμεί. Η επιστροφή όμως στην πόλη και στην κανονική του ζωή δε θα είναι ομαλή...



Καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας, ο θεατής παρακολουθεί τις εξελίξεις μέσα από τα μάτια και την καρδιά του "νοσηλευόμενου" πρωταγωνιστή. Ο σκηνοθέτης δεν ασχολείται σχεδόν καθόλου με τον περίγυρο του. Γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα για το "γιατί" και το "πώς". Βιώνουμε απλά μία-μία τις "εποχές" της συναισθηματικής κατάστασης του κεντρικού ήρωα, χωρίς αυτό το ταξίδι να αποτελεί κάποιο κομμάτι σε ένα μεγαλύτερο πάζλ, ή κάποιο στοχευμένο σχόλιο προς την καθημερινή μας ζωή.



Τα συν:

• Ο σκηνοθέτης έχει πολύ ιδιαίτερο/χαρακτηριστικό στυλ. Αντιλαμβάνεσαι ταινία του από δείγμα 1 λεπτού :-)


• Ενδιαφέρουσες όλες οι "εποχές" του ταξιδιού του ήρωα

Τα πλήν:

• Καμμιά φορά οι εγκεφαλικοί διάλογοι καθώς και μερικά χαζο-αστειάκια σε έβγαζαν από το trip.


• Τα tributes στις ταινίες που άρεσαν στον πρωταγωνιστή δεν παρουσιάστηκαν με κομψό τρόπο. Ήταν λίγο... κιτς.
  

Συμπέρασμα: Η ταινία είναι ενδιαφέρουσα αλλά μέτρια.