The Wrestler (guest review by kioy)

Και να λοιπόν που έφτασε η ώρα για το πρώτο μας guest review! Ο kioy δηλώνει φανατικός θεατής του κινηματογράφου. Αρθογραφεί συστηματικά για το cine.gr ενώ διακρατεί προσωπικό ιστολόγιο, με ιδιαίτερες σινεφίλ ευαισθησίες. Παράλληλα αποτελεί μέρος της Κινηματογραφικής Ομάδας της σχολής του και συνηθίζει, κατά το δυνατόν, να παρακολουθεί κινηματογραφικά σεμινάρια και λοιπά, παρόμοιου ύφους, δρώμενα. Στα μη κινηματογραφικά του χόμπυ δηλώνει φιλότεχνος, με ιδιαίτερη ευαισθησία στο ελληνικό "έντεχνο" τραγούδι. Όπως μας λέει και ο ίδιος, αν θέλετε να τον γνωρίσετε καλύτερα, αρκεί να προσπαθήσετε...

Δίχως άλλη καθυστέρηση δίνω το λόγο στον Kioy για να μας μιλήσει για τη νέα ταινία του Aronofsky.

Τίτλος: The Wrestler
Έτος: 2008
Σκηνοθέτης: Darren Aronofsky
Info: Imdb, WikiPedia

Έλυσε μαθηματικές εξισώσεις. Σόκαρε το κοινό με ένα requiem για την χάξη του ονείρου. Εποίησε τα μονοπάτια της Αθανασίας, φωτίζοντας το θαύμα της ζωής! Και τώρα είναι εδώ για να παλέψει. Ή μάλλον για να μεταφέρει το σφυγμό μιας ανούσιας πάλης στον ξεπεσμένο τρόπο ζωής μας, στον ευρύτερο παρηκαμσμό. Το όνομα αυτού; Darren Aronofsky.



Ένας κορυφαίος Παλαιστής των 80s (Mickey Rourke), εν έτη 2009, συνεχίζει το μόνο πράγμα που ξέρει. Να παλεύει. Παρέα με την εξόφθαλμη σωματική φθορά και την πεισματική εμμονή του. Η προσωπική ζωή κατακρεουργημένη. Το βάρος της μοναξιάς αβάσταχτο. Εκεί, η αποτυχημένη σχέση με την κόρη του και η ιδιόρρυθμη έλξη με μια ξεπερασμένη stripper (Marisa Tomei) τον ωθούν στον παρωχημένο κόσμο της επιφανειακής δόξας. Στο ρινγκ, σε στημένα παιχνίδια, ανασαίνει ελεύθερα όντας ένας ψυχαγωγός του wrestling για την ακόρεστη καταναλωτική μανία των fans. Μόνο που ο συνολικός κόσμος δε διαφέρει πολύ από αυτή την παρωδία. Ο κόσμος που στραγγαλίζει τον άνθρωπο χρησιμοποιώντας αρτίως την ατομική ψευδαίσθηση. Και εσύ πως να επιβιώσεις μόνος, όταν κανείς δε σε νοιάζεται;



Άραγε αγαπητέ θεατή, εσύ πόσο απέχεις από τον Παλαιστή του τίτλου; Η απ' το alter ego της ιερόδουλης συμπρωταγωνίστριας; Μια παλαίστρα, τέχνασμα αριστουργηματικό, για την καθημερινή βιοπάλη στο στίβο της ζωής. Και την άλλη, την οδυνηρή πάλη που διαπράττεται εντός της εσωτερικής αβύσσου.

Ο Darren Aronofsky, μέσα από την φθορά ενός σώματος παρακολουθεί τη γενικότερη παρακμή. Την παρακμή του πνεύματος -όχι ενός ανθρώπου- αλλά της ανθρωπότητας. Η παλαίστρα της ακόρεστης αιματοχυσίας και της ανελέητης πάλης, ως παραγόμενο των στρεβλωμένων καταναλωτικών επιθυμιών και των business ορισμένων επιτήδειων κερδολάγνων. Το ξεπούλημα της ψυχής και της αξιοπρέπειας για λίγα ψίχουλα αναπνοής. Για την ικανοποίηση μιας μαζικώς αυνανιζόμενης κοινωνίας. Σε κάθε χώρο. Πόσο απέχουν μεταξύ τους οι "οπαδοί" του ρινγκ, οι ηδονοβλέπτες του στριπτιτζάδικου και η φιλήσυχη πελατεία ενός supermarket; Ο σκηνοθέτης φροντίζει, με πονηριά, να τους αναμείξει μεταξύ τους. Πόσο διαφέρει ένας ιδιωτικός μικρουπάλληλος με έναν wrestling star; Και οι δύο, ξεπουλώντας ότι εσωτερικό έχει μείνει, αναπνέουν λαθραίως στην καρδιά του ΕΝΟΣ και στημένου κόσμου.



Στην αντίπερα όχθη, ο σημαντικός auteur των καιρών μας θα υποδείξει για άλλη μια φορά, έναν διαφορετικό δρόμο σωτηρίας. Κονταροχτυπώντας την κενότητα της εικόνας με την "ουσία" του είναι. "Με βλέπεις σαν στριπτιτζού, αλλά εγώ είμαι μητέρα" λέει η Marisa Tomei στον Mickey Rourke, πετώντας ευθέως το λόγο στον θεατή. Στο μέσο άνθρωπο που έχει γαλουχηθεί να βιώνει τον κόσμο μέσα από φαντασιώσεις και κατασκευασμένες εικόνες. Το «αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν» έχει αθετηθεί προ πολλού. Πως μπορείς να αγαπάς μια εικόνα, όταν καν δε διακρίνεις τον άνθρωπο πίσω από αυτή; Όμως σε αυτή την αγάπη, στα τραχιά μονοπάτια των λίγων και σημαντικών σταθμών της ζωής σου, ίσως να ρέει το καθαρτήριο νερό...

Η φθορά του χρόνου είναι διάχυτη στο σύμπαν του "Wrestler". Ο χρόνος που μας ξερνάει επαναλαμβανομένως και καθημερινά. Οι μώλωπες στο κατασχισμένο σώμα του Rourke δεν είναι παρά τα ίχνη από τα αθεράπευτα τραύματα της ψυχής. Και η εμμονή στο Wrestling πεισματική και αδιάκοπη. Η αυταπάτη της επιδιόρθωσης διαρκής. Με μια εγχείρηση, με "μαγικά" σκευάσματα, με συρραφές στον παρθενικό υμένα, που σπάζεται επανειλημμένως από τα βίαια χτυπήματα στο φτιαχτό τσίρκο της καθημερινότητας. Μέχρι τον οριστικό αφανισμό. Μέχρι η ζωή να αποβάλλει τελεσίδικα το έμβρυο στην κοιλάδα του θανάτου. Πρωτίστως ψυχικά και έπειτα σωματικά.



Ο Mickey Rourke παραδίδει μια ερμηνεία ζωής. Μια ερμηνεία για την οποία κάποιος θα μπορούσε να εμπνευστεί ολόκληρο κείμενο. Όμως αγαπητέ αναγνώστη, θα βρεις ευστοχότατες διθυραμβολογίες σε οποιαδήποτε κριτική, για αυτό δε νομίζω πως υπάρχει λόγος να αναφέρω κάτι προσθετικά. Θα ήθελα να σταθώ στη σκηνοθεσία του Darren Aronofsky. Πιο συγκροτημένη από ποτέ. Ίσως όμως και πιο διεκπεραιωτική από ποτέ. Με την έννοια πως ότι βλέπουμε στον Παλαιστή, είναι παιγμένο σε μεγάλο βαθμό στην Αμερικάνικη (και όχι μόνο) φιλμογραφία. Ένα ωραίο σκηνοθετικό τέχνασμα, είναι η θέση της κάμερας που ακολουθεί από πίσω των ήρωα. Καδράροντας ουσιαστικά την πλάτη του και τονίζοντας την αδυναμία του σύγχρονού ανθρώπου να σταθεί αυτοπροσώπως απέναντι στις μέρες του καιρού μας. Τέλος, είναι εμφανής τα δάνεια από b-movies στο σύμπαν της ταινίας.

Έχω διαβάσει διάφορες οπτικές στις κριτικές στον κυβερνοχώρο. Με αφορμή τη συγκεκριμένη ταινία, θα ήθελα να σταθώ σε μια κατά τη γνώμη μου σύνηθες και λάθος τακτική στην ανάγνωση μιας ταινίας. Διάβασα αρκετές φορές πως το "The Wrestler" είναι μια ανούσια ταινία επειδή χρησιμοποιεί πιασάρικα θέματα στη φόρμα της, όπως στριπτήζ, ξύλο κλπ που δεν αρμόζουν σε μια σοβαρή ταινία, ή που μειώνουν το περιεχόμενο της. Εγώ θεωρώ ότι η φόρμα μιας ταινίας συνήθως δεν είναι παρά η δραματουργική οδός της αφήγησης. Οπότε νομίζω πως είναι εσφαλμένο να κρίνουμε το περιεχόμενο μιας ταινίας από τη φόρμα της. Κάτι τέτοιο άλλωστε, ως ένα βαθμό καταδεικνύει τον φορμαλισμό του εκάστοτε γραφιά. Καθώς υποδηλώνει πως αυτός δέχεται μόνο έναν (ή ορισμένους) συγκεκριμένο τρόπο στη διάπλαση ενός film. Εννοείται πως κατανοώ κάποιος να έχει αισθητικές αντιρρήσεις στο χτίσιμο του "The Wrestler", τις οποίες ως ένα βαθμό μπορεί να συμμερίζομαι, αλλά δε νομίζω πως η φόρμα καταδικάζει τον "ρεαλισμό". Θα δώσω άλλο ένα παράδειγμα στην προσπάθεια μου να γίνω πιο σαφής. Κάτι ανάλογο έχω ακούσει και για το "Η Ψυχή στο Στόμα". Θεωρώ σεβαστό κάποιος να έχει αισθητικές αντιρρήσεις ως προς την ανάπτυξη μιας ταινίας. Και από μόνες τους μπορούν να αποτελούν σοβαρό πρόβλημα. Όμως δεν πρέπει να συγχέονται με το περιεχόμενο μιας ταινίας.

Into the wild

Τίτλος: Into the wild
Έτος: 2007
Σκηνοθέτης: Sean Penn
Info: Imdb, WikiPedia

Γεια σου Sean Penn με τα ωραία σου!!



Το Into the wild είναι μια ταινία για ένα νεαρό που αφήνει πίσω τα πάντα για να ακολουθήσει το όνειρο του: ένα ταξίδι εξερεύνησης στη φύση, τόσο της νότιας όσο και της βόρειας Αμερικής, με τελικό προορισμό την Αλάσκα. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο best seller, το οποίο με τη σειρά του, είναι βασισμένο σε μια πραγματική ιστορία. Τι σας έχω πει μέχρι τώρα που δεν ξέρατε; Tίποτα. Χαίρομαι.



Θα έλεγα ότι αν είχαμε μόνο τον ήρωα και τις escapist απόψεις του, θα ήταν μια απλή ταινία με φοβερά τοπία, που θα σας άφηνε στο τέλος μια αίσθηση μπροσούρας υποψήφιων τοποθεσιών για χειμερινές διακοπές. Έλα όμως που ο ήρωας συναντά κάτι χαρακτήρες διαμάντια στο δρόμο του; Kαθένας τους και από μια διαφορετική ιστορία. Και ξαφνικά το roadmovie λαμβάνει σάρκα και οστά. Και φχαριστιέσαι κάθε στιγμή και δε θες να τελειώσει...



Η φωτογραφία είναι πολύ καλή, οι ερμηνείες top notch, το σενάριο επίσης καλό, το μοντάζ προσεγμένο και οι διάλογοι αρκετά κομψοί (με κάποιες μικρές κοιλίτσες). Τη μουσική του έργου έχει αναλάβει ο Eddie Vedder των Pearl Jam, πετώντας μέσα και μερικά classics, όπως Creedence Clearwater Revival...



Στην ταινία δε θα βρείτε κάποια Νέα Μεγάλη Φιλοσοφία, ή κάποια νέα θεώρηση των πραγμάτων. Το πραγματικό θαύμα δε κρύβεται στην ιστορία του ήρωα, αλλά στις ψυχές των συνταξιδιωτών του.. Και εκεί ακριβώς στοχεύει ο Sean Penn, ελπίζοντας ότι το κοινό του θα αποτελέσει ικανούς συνοδοιπόρους ενός ανήσυχου νεαρού που θα αυτονομαστεί Alexander Supertramp!



Δείτε την.

(Ναι, είμαι λίγο χίππης.)

Revolutionary Road

Τίτλος: Revolutionary Road
Έτος: 2008
Σκηνοθέτης: Sam Mendes
Info: Imdb, WikiPedia, Trailer

Μετά από υπερατλαντικά ταξίδια, εκδρομές, εξεγέρσεις, μελαγχολίες, σειρο-μανία και απλή αδιαφορία να'μαστε πάλι στην σινεβλογόσφαιρα!

Έχω προσωπικά περάσει τους τελευταίους 1-2 μήνες με μία αδηφάγο εμμονή στις σειρές. Δυστυχώς προχθές κατά λάθος έκανα move αντί για copy από το Desktop στο Laptop κάτι επεισόδια, και εχθές βρέθηκα με έτοιμο μαγειρεμένο το φαγάκι και κανένα διαθέσιμο επεισοδιάκι! Τι κακό! Θα έπρεπε να καταφύγω σε... (τρόμος).. ταινίες! Πείναγα και σαν λύκος, άνοιξα το πρώτο gr subbed που βρήκα στον σκληρό και το έγκλημα έγινε..

Στην Revolutionary Road μπορεί να συναντήσει κανείς πολλά γερά χαρτιά: Di Caprio, Winslet, Mendes και όλα αυτά τυλιγμένα σε μία επιτυχημένη νουβέλα του Yates. O Mendes για αυτούς με μνήμη αμοιβάδας είναι ο μεσιές που ευθύνεται μεταξύ άλλων για το American Beauty και το Road to Perdition. Το βλιβλίο του Yates είναι λέει φημισμένο, και τους άλλους δύο είμαι σίγουρη πως τους ξέρετε :>


Είμαι εντελώς εκτός φόρμας στην κριτική, αλλά θα σας πω τα εξής που μου έκαναν εντύπωση:

1. Ο Leonardo Di Caprio όσο και να μην θέλω να το δεχτώ είναι σταθερά πολύ καλός ηθοποιός. Μπορεί να μοιάζει με 15χρονο (με πόδι της χήνας πλέον), αλλά κάθε ερμηνεία του μου κάνει όλο και πιο δύσκολο το να μην τον συμπαθώ. Από την αρχή μέχρι το τέλος ήταν και αυτός και εγώ μες στον χαρακτήρα του, τον συμπάθησα, τον αντιπάθησα, ένοιωσα βρε αδερφέ με μια λέξη.


2. Η Winslet για άλλη μία φορά μου απέδειξε πως είναι κι αυτή μεγάλη ηθοποιός και πως ειδικά σε συνδυασμό τους αδικεί το ότι τους θυμόμαστε στον Τιτανικό (αλλά τα λεφτάκια δεν τους χάλασαν, οπότε νομίζω θα επιζήσουν). Αλλά πλέον, και μετά τις τελευταίες φορές που την έχω παρακολουθήσει σε ταινία πιστεύω ότι είναι και φοβερή γυναίκα. Ειδικά εδώ, κάτι που δεν της δώσανε τον ρόλο της καλής και γλυκιάς κάτι που παίζει μία γυναικάρα.. εντυπωσιάστηκα! Παραμπήκα και στο πετσί του ρόλου της εδώ και παρ'ότι μ ε εμένα αυτό δεν είναι τόσο δύσκολο, πρέπει να της τον δώσουμε τον βαθμό.


3. Βρήκα την αίσθηση της εποχής πάρα πολύ προσεγμένη, άρτια. Μου άρεσε το χρώμα, μου άρεσε η θερμοκρασία, κάθε λεπτομέρεια. Και οι δύο πρωταγωνιστές αλλά και οι υπόλοιποι χαρακτήρες την ενσάρκωσαν πολύ καλά, όπως ανέφερα και παραπάνω.

4. Από μικρό και από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια. Γνωστό το παροιμιακό ρητό του σοφού λαού, sad but true που λένε και οι φίλοι μας οι αμερικάνοι.

Οι κριτικές γενικά αλλά και η δική μου λένε πως ήταν μία πολύ καλή ταινία από πάρα πολλές πλευρές, μία σίγουρα δυνατή εμπειρία ακόμα και εάν μπορεί να άφησε σε μερικούς την αίσθηση του ότι κάτι ακόμα χρειαζόταν, κάτι έλειπε. Πάντως, στο τέλος της μέρας πιστεύω πως θα είστε ικανοποιημένοι που αφιερώσατε τον χρόνο σας στo Revolutionary Road, ακόμα και εάν το στομάχι είναι λίγο πιο βαρύ.

Ιστορία 52

Τίτλος: Ιστορία 52
Έτος: 2007
Σκηνοθέτης: Αλέξης Αλεξίου
Info: Imdb, Trailer, Website

Ναι, μια ελληνική ταινία :-) Ένας φίλος [1] με ειδοποίησε ότι παιζόταν την προηγούμενη άνοιξη μια ταινία που έμοιαζε το σενάριο (και ο τίτλος ?!) με κάτι που είχαμε γράψει. Στην πραγματικότητα αυτός ήταν ο δεύτερος λόγος που ήθελα να δω την ταινία, ο πρώτος ήταν το δείγμα της φωτογραφίας που είδα στο trailer.



O Ιάσωνας γνωρίζει την Πηνελόπη σε δείπνο με φίλους. Μια σχέση ξεκινά η οποία θα έχει άσχημο τέλος. Ο Ιάσωνας δε μπορεί να συμβιβαστεί με αυτό. Ανάμεσα στην αϋπνία, τη μοναξιά, την τρέλλα, θα προσπαθήσει να ανασκευάσει την πραγματικότητα. Θα προσπαθήσει να διορθώσει αυτό που πήγε στραβά, δημιουργώντας όμως έτσι νέους εφιάλτες..



Ένα θρίλερ που θα σας θυμίσει το "π" (και το memento) με καλό σενάριο και άξια σκηνοθεσία (μπράβο Αλέξη). Είναι η πρώτη feature-length ταινία του σκηνοθέτη, οπότε θα συγχωρήσω τους "δήθεν" διαλόγους και τις "μέτριες" ερμηνείες. Aυτό που μου άρεσε πιο πολύ στην ταινία ήταν ο τρόπος με τον οποίο δένονται οι ιστορίες καθώς και οι αντιδράσεις της "εναλλακτικής πραγματικότητας" προς τον Ιάσωνα, που έχει ξανακάνει αυτό το ταξίδι. Η ταινία έχει ένα eerie feeling το οποίο σε βοηθάει να συμμετάσχεις στην τρέλλα του Ιάσωνα [2].



Πιστεύω ότι είναι μια αξιέπαινη προσπάθεια που ενδεχομένως να χρειαζόταν λίγο περισσότερο χρόνο στο production καθώς είναι προφανές στο θεατή ότι υπάρχει ζουμί στην ταινία, αλλά χάνεται λιγάκι στην απόδοση.

[1] Γεια σου Τάκη!
[2] Tο feeling αυτό χάνεται μερικώς από την desync φωνή του πρωταγωνιστή..

20 προτάσεις για το Halloween

Στις 31/10 οι αμερικανοί γιορτάζουν το "Halloween". Σκεφτήκαμε λοιπόν να φτιάξουμε μια λίστα ταινιών που θα σας βάλουν στο κλίμα...

modal_echoes' choice:
* A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors
* Candyman
* The Omen
* Profondo Rosso
* Don't Look Now

koki's choice:
**Σημαντική Ανακοίνωση: Δεν είμαι γενικά horror fan, για αυτό έβαλα στην λίστα ότι grotesque ή horror-ish έχω εκτιμήσει τα τελευταία χρόνια. Ελπίζω να σας βάλουν στο κλίμα!**
* Santa Sagre
* Lunacy ή Faust (Θα ήταν κλεψιά να βάλω και τα δύο σε διαφορετικά)
* Delicatessen
* Shaun of the dead
* El Espinado del Diablo

comzeradd's choice:
* The Wicker Man
* The Ninth Configuration
* In the Mouth of Madness
* Shivers
* Rosemary's Baby

manjiki's choice:
* Two Guys and a Girl: Two Guys, a Girl and a Psycho Halloween
* Buffy the Vampire Slayer: Halloween
* How I Met Your Mother: Slutty Pumpkin
* The Rocky Horror Picture Show
* +1 Totaly Free Halloween quote:

Barney Stinson: You know what I love about Halloween? It's the one night of the year chicks use to unleash their inner ho-bag. If a girl dresses up as a witch, she's a slutty witch. If she's a cat, she's a slutty cat. If she's a nurse...
Lily Aldrin: Wow, we get it.

Barney Stinson: ...she's a slutty nurse.

L' Âge des ténèbres

Τίτλος: L' Âge des ténèbres
Έτος: 2007
Σκηνοθέτης: Denys Arcand
Info: Imdb, WikiPedia, Trailer (in french)

Η άτυπη τριλογία του Denys Arcand κλείνει με την ταινία "Τα χρόνια της μαυρίλας". Ο ελληνικός τίτλος ίσως είναι λίγο παρατραβηγμένος, πάντως ο σκηνοθέτης θέλει να μας μεταφέρει στο μεσαίωνα της αστικής ζωής, δηλαδή στο ΣΗΜΕΡΑ. Εκεί θα περάσει από crash test όλες τις αξίες που ανέδειξε στις προηγούμενες δύο ταινίες και θα διαπιστώσει ότι η πραγματικότητα δεν αφήνει τίποτα ακέραιο. Διαβρώνει τα πάντα.



Η ταινία μας παρουσιάζει έναν οικογενειάρχη κοινωνικό λειτουργό ο οποίος συχνά χάνεται σε έναν κόσμο ψευδαισθήσεων προκειμένου να πάρει μια ανάσα από τη δύσκολη και πολλές φορές ανιαρή ζωή. Μια σειρά από γεγονότα, θα τον αναγκάσουν να κάνει ανώμαλη προσγείωση προκειμένου να αντιμετωπίσει άμεσα την κρίση που περνά σε προσωπικό επίπεδο. Πώς χαράζεις όμως πορεία όταν όλα στη ζωή φαίνονται ψεύτικα και επιφανειακά;



Επίτηδες δε γράφω λεπτομέρειες για την ταινία. Πρόκειται για την πιο φαντασμαγορική της τριλογίας και την πιο πεζιμιστική ταυτόχρονα. O σκηνοθέτης παίζει με το δράμα, τη μαύρη κωμωδία και τη μυθοπλασία. Καμμιά φορά μάλιστα, ξεχνιέσαι ότι περιγράφει ένα κατά τ'άλλα σοβαρότατο θέμα.



Η ταινία είναι λίγο άνιση σε σύγκριση με τις 2 προηγούμενες, αλλά διατηρεί έναν εξίσου εφηβικό χαρακτήρα. Μου άρεσε πολύ το τέλος, το οποίο βρήκα ιδιαίτερα φιλοσοφημένο. Η λυτρωτική επιλογή του ήρωα γίνεται με ιδιωτικά κριτήρια, στα οποία δε μετέχει ο θεατής. Πολύ ωραίο τρικ, δίνει μια φοβερή αίσθηση ρεαλισμού στην ταινία και σπάει τη μονότονη μάχη μεταξύ αιτίου και αιτιατού που συνηθίζουμε να βλέπουμε στο (καθ'όλα εκλογικευμένο) σύγχρονο σινεμά.

Hank and Mike

Τίτλος: Hank and Mike
Έτος: 2008
Σκηνοθέτης: Matthiew Klinck
Info: Imdb, WikiPedia, Trailer, Youtube Channel

Υπότιτλος: Pink Pissed Unemployed

Όπως καταλαβαίνετε, απλά δεν μπορούσα να μην το δω. Man, μιλάμε για δύο Easter Bunnies που βρίσκονται άνεργα ξαφνικά, και κάνουν ό,τι κλασσική κίνηση αποτυχημένου-σε-ταινία υπάρχει. Αμφιβάλλω για το εύρος του target group αυτής εδώ της ριβιούς, αλλά την γράφω για εσένα μικρέ μου furry αναγνώστη, ώστε να μην χρειαστεί να βρεθείς σε άλλα gateway βλογς, και να εκτεθείς σε μεγαλύτερους κινδύνους.

Στο θέμα μας, η ταινία ξεκινάει με αυτήν εδώ την σκηνή:

Ποίηση.

Έπειτα είναι και το άλλο, έχω μία καλοπροαίρετη επιμονή να βλέπω όποια ντεμι-δευτεράντζα ταινία καναδικής προελεύσεως βρίσκω. Είναι εύκολες και εύπεπτες συνήθως -ε δεν είσαι "δίπλα" στο hollywood for no reason- αλλά αισθάνομαι ότι έτσι, κάπως, κάτι κάνω για να εκτιμηθεί ο κόπος αυτών των ημιανεξάρτητων πονεμένων κινηματογραφιστών. Έτσι κι εδώ, λοιπόν, βλέπουμε μία ταινία που δεν είναι σίγουρα τίποτα το φοβερό ποιοτικά, με προβληματισμούς τυπικούς και παρωχημένους στην καλύτερη, αλλά ο τρόπος με τον οποίον φλερτάρει με τα όρια του cult -για εμάς τους retards (sic) που απλά δεν μπορούμε να αντισταθούμε σε μία ολόσωμη ροζ φουντωτή στολή- και οι γενικώς χαριτωμένα αστείες στιγμές της πιστεύω την κάνουν να αξίζει ίσως μία θέαση. Ίσως με ναρκωτικά, if you're into this kinda stuff :P

Από ατραξιόν φυσικά, εκτός από τα ροζ υπερμεγέθη κουνέλια που παραμένουν κουνέλια από άκρη ως άκρη του φιλμ, έχουμε και άλλα κλασσικά συστατικά:

Τώρα, μεταξύ μας, πώς μπορείς να αντισταθείς σε μία ταινία με ανθρωπόμορφα ροζ κουνέλια που σε μία σκηνή φιλοξενεί midget easter bunny σε κλασσική παρανοϊκό-γελάκι κατάσταση;

Ο Mike είναι ο υποδειγματικός λαγός, πάντα πρώτος και άξιος στο κρύψιμο των σοκολατένιων αυγών πριν το ξημέρωμα του Πάσχα. Ο φάκελός του είναι άψογος, γεμάτος βραβεία και παράσημα. 17 συναπτά χρόνια το καλύτερο Easter Bunny σε όλες τις Easter Enterprises!!!! Ο Hank από την άλλη, είναι το τυπικό ρεμάλι, ο φάκελός του είναι -ας πούμε- πολύχρωμος :) γεμάτος αναρίθμητα ανδραγαθήματα. Οι δύο τους είναι όμως πάντα ομάδα. Όλα πηγαίνουν καλά, μέχρι που η Easter Enterprises αναγκάζεται από τον εξτραβαγκάν-ly γιάπι νεόφερτο από τους μετόχους να κάνει περικοπές. Η αισθητική καθόλη τη διάρκεια παραμένει ενδιαφέρουσα, και οι καταστάσεις στις οποίες βρίσκονται οι πρωταγωνιστές φλερτάρουν ενίοτε με την κλασσική γκαφοκωμωδία και ενίοτε με το cult.

το ξέσπασμα του γιάπι

Κλασσικά πράγματα, οι αγαπητοί Hand & Mike, περνούν όλες τις δυνατές φάσεις κατάπτωσης και ανάρρωσης προσφέροντας απλόχερα εικόνες με ροζ κοστούμια σε πολύ λάθος συνθήκες.


Μέχρι που φτάνει η ώρα η μιζέρια να κάνει τον κύκλο της, και η κωμωδία αυτή να υπηρετήσει πιστά το είδος της. Μπανάλ, δεν λέω, αλλά σίγουρα δεν είναι η πιο χαζή εκτέλεση αυτής της συνταγής που έχω δει. Και ομολογώ πως οι σύντροφοι κούνελοι παίζουν αρκετά καλά. Γενικά αυτή η ταινία που μυρίζει τόσο πολύ καναδική παραγωγή -δεν το είχα προσέξει, αλλά είχα διαρκώς την αίσθηση καθώς την έβλεπα- παρ´ότι δεν είναι αριστούργημα, και πάσχει από κάποιες ασθένειες της non-hollywood τάξης, πιστεύω τα καταφέρνει pretty damn good :P Και τελοσπάντων, θα μπορούσα να ανεχτώ πολύ χειρότερα για να βλέπω τύπους να φοράνει ροζ ολόσωμες στολές για 1+ ώρα, εδώ μιλάμε για ποιότητα!!!

the bold come back

Επίσης, να προσθέσω ότι η ταινία αρχικά ήταν μικρού μήκους και διαρκούσε 15 λεπτά, κάτι που πιστεύω θα την έκανε αρκετά πιο ενδιαφέρουσα καθότι τα κλισέ του διδύμου καλού και κακού παιδιού, η loser culture και τα τυπικά συνηθισμένα σεναριακά ευρήματα(;) σίγουρα της δίνουν, αλλά και της παίρνουν :) Εγώ πάντως θα την ξανάβλεπα. μεχεχεχε. Γραμμένο από τα ίδια τα easter bunnies, btw.


ΥΓ. ΠΡΕΠΕΙ να δείτε αυτήν την σκηνή ακόμα και εάν δεν δείτε την ταινία.
ΥΓ2. Δείτε και την αντίδραση του hank the easter bunny στο 2girls1cup. Mweheheh :P
ΥΓ3. ΟΚ με πιάσατε, δείτε ΟΛΟ το youtube channel τους. ΜΟΥ Ε ΧΕ ΧΕΧΕΧΕΧΕΕ